Cam Köşk'ün paramparça olmuş tavanından içeriye dolan sabah rüzgârı, Selin'in cansız bedeninin saçlarını hafifçe savuruyordu.
Kaan, Selin'i yere, cam kırıklarının üzerine bırakmamıştı. Onu hâlâ kucaklıyor, titreyen dudaklarını Selin'in soğuk alnına bastırıyordu. Gözlerinden akan yaşlar, Selin'in şeffaflaşmış tenine damladığında, o damlalar altın rengi bir ışıkla parlıyor, sonra sönüyordu.
"Uyan," diye fısıldadı Kaan, sesi artık insan sesi değildi. İçinde, Arsen ışığıyla Gölgekan'ın karanlığı hâlâ savaşıyor, her kelimesinde iki farklı ton yankılanıyordu. "Selin, lütfen... Uyan."
Ama Selin uyanmadı.
247 yıllık ölümsüzlüğünü, tüm vampir özünü, tüm hayat enerjisini Kaan'a vermişti. Geriye kalan, sadece avuçlarda tutulamayacak kadar hafif, cam gibi kırılgan bir bedendi. Saçları, gece kada
