Mahzenin havası, taze kan ve küf kokusuyla ağırlaşmıştı.
Kaan Arsen, karşısında duran Arda’ya bakarken göğsünde tarifsiz bir acı hissediyordu. Yıllardır yanında olan, canını emanet ettiği adamın gözlerindeki o dikey, yılanımsı çizgiler, Kaan’ın içindeki öfkeyi körüklüyordu.
"Arda," dedi Kaan, sesi mahzenin taş duvarlarında yankılanıyordu. "Bana bak. Ben Kaan. Seni kurtarmaya geldim."
Arda’nın dudakları kıvrıldı. İnsani bir gülümseme değil, et parçalamaya hazırlanan bir canavarın sırıtışıydı bu. "Efendim," diye hırladı Arda, sesi iki farklı tonun iç içe geçtiği boğuk bir tınıya sahipti. "Artık efendim yok. Sadece açlık var."
Arda, insanüstü bir hızla Kaan’ın üzerine atıldı.
Normal bir insan, bu hızı göremezdi bile. Ama Kaan artık normal bir insan değildi. Selin’in kanı, Arsen soyunu
