Leyla, gözlerini açtığında başındaki zonklama, göğsündeki gümüş yarasından daha keskin bir acıyla yayılıyordu.
Beyoğlu’ndaki güvenli evin bodrum katında, eski bir ahşap sandalyeye gümüş prangalarla bağlıydı. Karşısında, beyaz saçları omuzlarına dökülmüş, gözleri kehribar-kızıl parlayan Selin duruyordu. Ama Selin’in yüzündeki ifade, bildiği o soğuk vampirden çok farklıydı. Hem Selin’in çaresizliği hem de Kaan’ın otoritesi aynı anda yankılanıyordu o bakışlarda.
"Uyanıklık zamanı bitti, Leyla," dedi Selin. Sesi, iki farklı tonun kusursuz bir uyumuydu. "Julian’ın sana ne yaptığını biliyoruz. Zihnindeki kalkanı indirmeni istiyoruz."
Leyla, dudaklarında kanlı, iğrenç bir gülümsemeyle başını kaldırdı. "İstemek... Ne kadar kırılgan bir kelime, Selin. Julian efendi, zihnime sadece bir kalkan ko
