Kaan, siyah Mercedes'in gaz pedalına sonuna kadar bastı.
Motor, Boğaz Hattı'nda kükredi. Gösterge panelindeki ibre, yasal sınırları çoktan aşmıştı. Ama Kaan'ın umurunda değildi. Yan koltukta oturan Selin, kalın paltosunun yakasını sonuna kadar kaldırmış, titriyordu.
Dışarıda güneş tepedeydi. İstanbul, yaz sıcağında bunalmış bir haldeydi. Kaan, güneşin tenine vuran ışınlarını hissedebiliyordu; onlar artık yakmıyor, aksine damarlarındaki o kadim kanı besliyordu. Ama Selin... Selin için durum farklıydı. Kaan'ın kanı onu güneşe karşı korumaya yetmiyordu. Aralarındaki bağ, Selin'in vampir özünü yavaş yavaş tüketiyordu.
"Dayan, Selin," dedi Kaan, sesi odanın sessizliğinde yankılanan bir fısıltıdan çok, bir emirdi. "Çok yaklaştık."
Selin, başını hafifçe çevirdi. Gözlerindeki altın parlaklık
