Selin, Arda’nın üzerine atıldığında, havada bir çığlık değil, sadece rüzgârın yırtılma sesi duyuldu.
Arda, göğsündeki yedi gümüş yaranın sızısını tamamen unuttu. İçgüdüsel olarak sağa doğru yuvarlandı. Selin’in tırnakları, az önce Arda’nın boynunun bulunduğu havayı yararak eski kadife koltuğun ahşap kolçağını paramparça etti.
"Selin! Dur!" diye bağırdı Arda, sendeleyerek ayağa kalkarken. Elindeki Arsen çakısını sadece savunma amaçlı havada savurdu. Asla Selin’e zarar vermek istemiyordu. Bu, Kaan’ın emriydi.
Ama Selin’in zihninde artık Kaan’ın emirleri yoktu. Sadece açlık, sadece av ve sadece kan vardı.
Gözleri zifiri bir siyahtı. Dudaklarından sızan siyah kan, çenesine damlıyor, beyaz saçları omuzlarında vahşi bir hale oluşturuyordu. Arda’ya baktığında, onu bir dost, bir asker ya d
