UNSPOKEN

UNSPOKEN -5

Nakasagupa ko na siya noong nakaraang taon sa isang project doon. Hawak na natin ang ebidensya, Jonas.

Tumingin si Jonas kay Ana, ang kanyang mga mata ay puno ng paghanga. Ngayong gabi, ipapadala ko ito sa mga legal team natin at sa pulisya. Bukas ng umaga, bago pa man magsimula ang launching, maglalabas tayo ng opisyal na pahayag kasama ang video na ito upang linisin ang pangalan ng iyong ahensya. Hindi ka na pwedeng sisisihin ni Catherine o ng Papa. Salamat, Jonas, mahinang sagot ni Ana. Humarap siya sa labas ng tent, pinapanood ang mga bituin na unt-unting nagpapakita sa pagitan ng mga ulap. Hindi ko alam kung paano ko matatapos ang sampung araw na ito kung wala ka. Lumapit si Jonas sa kanya, sa pagkakataong ito ay hindi na niya pinansin ang distansya. Ana, kung pwede ko lang ibalik ang limang taon na nawala, gagawin ko. Patawad kung iniwan kita sa Cebu na walang kalaban-laban. Akala ko noon ay pinoprotektahan kita, ngunit mas pinalungkot ko lang pala ang buhay nating dalawa.Huwag mo nang isipin iyon, Jonas, pakiusap ni Ana habang nararamdaman ang muling pagkirot ng kanyang puso. Tapusin natin ang proyektong ito. Iyon ang kasunduan. Pagkatapos nito, may kanya-kanya na tayong buhay na dapat harapin. Ikaw kay Catherine, at ako sa aking kumpanya. Hindi sumagot si Jonas, ngunit ang kanyang mga kamay ay dahan-dahang humawak sa kamay ni Ana. Sa ilalim ng malamig na gabi ng Tagaytay, sa gitna ng mga guho ng isang marangyang proyekto, ang dalawang pusong matagal nang nagtago sa dilim ay muling naramdaman ang init ng bawat isa, isang huling sandali ng kaligayahan bago ang pagdating ng huling bagyo sa araw ng paglulunsad.

Napakabilis ng pag-ikot ng mundo kapag hinahabol mo ang huling sandali ng iyong kalayaan. Para kay Ana, ang huling dalawampu't apat na oras bago ang paglulunsad ng Reyes Highlands ay hindi na lamang usapin ng trabaho. Ito ay naging isang karera laban sa sarili niyang puso, laban sa oras, at laban sa mapangwasak na kapangyarihan ng pamilya Reyes.

Ang buong site sa Tagaytay ay mistulang isang buhay na langgamang pinatatakbo ng iisang layunin. Ang mga trabahador na pinamumunuan ni Jonas ay walang tigil sa pagbubuhat ng mga materyales, pag-aayos ng mga kahoy na silya, at paglalagay ng mga dekorasyong ibinatay sa bagong konsepto ni Ana. Dahil wala na ang malaking LED screen na siyang sana ay sentro ng atraksyon, pinalitan ito ni Ana ng isang malawak na outdoor amphitheater na yari sa mga natural na troso at mga lokal na halaman mula sa Cavite. Ang Bulkang Taal mismo, na dahan-dahang hinahalikan ng dapit-hapon at binalot ng manipis na hamog, ang magsisilbing pinakamalaking tabing ng entablado.

Ms. Ana, okay na po ang sound system at ang lighting setup sa gilid ng talampas, ulat ni Sarah habang papalapit sa kanyang boss. Bitbit nito ang isang makapal na clipboard na naglalaman ng listahan ng mga VIP na darating bukas. Lahat po ng mga pangunahing network at real estate bloggers ay nagpahatid na ng kumpirmasyon. Mukhang naging epektibo ang inilabas nating teaser tungkol sa intimate and sustainable luxury theme.

Mabuti naman, Sarah, sagot ni Ana habang inaayos ang pagkakatali ng kanyang buhok. Siguraduhin mo lang na ang lahat ng mga generator ay may sapat na krudo. Ayokong magkaroon ng blackout sa kalagitnaan ng talumpati ni Don Augusto. At ang pinakamahalaga, naitabi mo ba ang kopya ng cloud surveillance video na nakuha natin kagabi?

Opo, Ms. Ana. Naka-save po iyon sa tatlong magkakaibang flash drive at may kopya rin sa personal kong email. Ligtas po ang ebidensya laban sa Vanguard Builders. Hinihintay na lang po natin ang go-signal niyo kung kailan ito ipapadala sa media, bulong ni Sarah na may halong kaba at pananabik.

Huwag muna ngayon, Sarah. Ipapalabas natin iyan sa mismong gabi ng paglulunsad, pagkatapos ng pormal na presentasyon. Gusto kong makita ng Vanguard at ni Catherine na hindi tayo basta-basta pwedeng itapon sa basurahan, mariing utos ni Ana. Ang kanyang boses ay walang bakas ng pag-aalinlangan, isang patunay na handa na siyang harapin ang anumang hagupit ng tadhana.

Habang nag-uusap ang dalawa, napansin ni Ana si Jonas na abala sa pagtulong sa mga karpintero sa pag-aayos ng gitnang arko ng entablado. Ang kanyang suot na asul na denim shirt ay basang-basa na ng pawis, at ang kanyang mga bisig ay may mga gasgas mula sa mga binuhat na kahoy. Sa kabila ng kanyang katayuan bilang Vice President ng isang dambuhalang korporasyon, hindi nag-atubili si Jonas na magbaba ng antas upang makisalamuha at magtrabaho kasabay ng mga ordinaryong manggagawa. Iyon ang katangiang minahal ni Ana sa kanya noong sila ay nasa kolehiyo pa—isang arkitekto na may puso para sa mga taong nagtatayo ng kanyang mga pangarap.

Tila naramdaman ni Jonas ang titig ni Ana kaya lumingon ito sa kanyang direksyon. Nagkatagpo ang kanilang mga mata sa gitna ng abalang paligid. Isang simpleng tango ang ibinigay ni Jonas bago ito nagpatuloy sa paggabay sa mga trabahador. Ang maikling sandaling iyon ay sapat na upang maghatid ng kakaibang init sa dibdib ni Ana, isang paalala na sa kabila ng lamig ng Tagaytay at ng bigat ng banta ni Catherine, hindi siya nag-iisa sa laban na ito.

Samantala, sa kabila ng abalang paghahanda sa site, isang kakaibang bagyo naman ang nagbabadya sa loob ng mansyon ng pamilya Reyes sa Forbes Park. Si Celine ay nakaupo sa loob ng kanyang silid, pinaliligiran ng mga sketches ng kanyang mga damit, ngunit ang kanyang pansin ay nakatutok sa kanyang cell phone. Kanina pa niya sinusubukang kontakin ang kanyang mga kaibigan sa legal department ng Reyes Holdings upang kumpirmahin ang mga detalye sa kontrata ng kasal nina Jonas at Catherine na kanyang natuklasan.

Celine, maaari ba akong pumasok? Isang marangyang katok ang narinig mula sa pinto, kasunod ang boses ni Catherine.

Mabilis na itinago ni Celine ang folder sa ilalim ng kanyang mga drawing paper bago sumagot. Pasok, Ate.

Bumukas ang pinto at iniluwal nito si Catherine na bihis na bihis para sa isang pre-event dinner kasama ang ilang matataas na opisyal ng pamahalaan. Ang kanyang mukha ay walang bakas ng pagod, tila hindi siya ang taong nagbanta na wawasak sa buhay ng isang kapwa babae nitong mga nakaraang araw.

Bakit hindi ka pa naghahanda, Celine? Bukas ng umaga ay kailangan nating bumiyahe nang maaga patungong Tagaytay. Ang Papa ay gustong nandoon ang buong pamilya bago dumating ang mga unang bisita, wika ni Catherine habang tinitingnan ang sarili sa malaking salamin sa kwarto ng kapatid.

Ate, may gusto lang sana akong itanong sa iyo, seryosong panimula ni Celine na nagpabago sa magaan na atmospera sa loob ng silid.

Ano iyon? siguradong tugon ni Catherine habang inaayos ang kanyang mamahaling hikaw—ang kapares ng hikaw na kanyang nakuha mula sa pasilyo noong gabing iyon.

Tungkol kay Kuya Jonas at kay Ana Miranda. Noong college... alam mo ba talaga na may relasyon sila bago mo pinakasalan si Jonas? Ang tanong ni Celine ay tila isang palasong tumama sa malapader na pride ni Catherine.

Napatigil si Catherine sa pag-aayos ng kanyang hikaw. Dahan-dahan siyang humarap kay Celine, ang kanyang mga mata na kanina ay kalmado ay biglang naging malamig at matalim.

Sino ang nagbigay sa iyo ng karapatan na pakialaman ang nakaraan ng asawa ko, Celine? O baka naman nakakalimutan mo kung kanino nanggagaling ang perang ginagamit mo para sa mga fashion shows mo sa Paris? Ang pamilya natin ang nagmamay-ari kay Jonas. Kung mayroon man siyang nakaraan bago ako, wala na akong pakialam doon. Ang mahalaga, sa akin siya nakakasal at sa akin siya mananatili, galit na pahayag ni Catherine.

Pero Ate, hindi mo ba nakikita na hindi ka naman talaga niya mahal? Limang taon na kayong kasal pero parang isang estranghero pa rin ang turing niyo sa isa't isa kapag walang ibang taong nakatingin. Hindi ba masakit na ang taong kasama mo sa kama gabi-gabi ay iba ang hinahanap ng puso? sumbat ni Celine na may kasamang pagmamalasakit ngunit may halong pait.

Isang malakas na sampal ang bumasag sa katahimikan ng silid. Napalingon ang mukha ni Celine sa lakas ng tama ng palad ng kanyang kapatid.

Huwag mo akong tuturuan kung paano mamuhay, Celine! wika ni Catherine na nanginginig ang buong katawan sa galit. Hindi ko kailangan ng pag-ibig ni Jonas. Ang kailangan ko ay ang kanyang talino, ang kanyang pangalan bilang pinakamagaling na arkitekto, at ang katotohanang walang sinumang pwedeng umagaw sa mga bagay na pagmamay-ari ng isang Reyes. Kung sa tingin ng Ana na iyan ay makukuha niya muli si Jonas pagkatapos ng proyektong ito, nagkakamali siya. Sisiguraduhin kong sa kulungan ang bagsak ng biyenan ko at sa kangkungan ang ahensya ng babaeng iyon bago matapos ang linggong ito.

Matapos sabihin ang mga salitang iyon, marahas na tinalikuran ni Catherine ang kanyang kapatid at lumabas ng silid, iniwan si Celine na umiiyak habang hawak ang kanyang namumulang pisngi. Ngunit sa likod ng mga luha ni Celine, may isang matibay na desisyon ang nabuo sa kanyang isip. Kinuha niya ang kanyang bag, isinilid ang folder ng kontrata, at palihim na lumabas ng mansyon. Alam niyang kailangan niyang makarating sa Tagaytay ngayong gabi upang ibigay ang nag-iisang alas na magpapalaya kay Jonas.

Sumapit ang hatinggabi sa Tagaytay. Ang buong site ay tuluyan nang binalot ng makapal na hamog na nagpababa sa temperatura ng paligid. Karamihan sa mga trabahador ay nagpapahinga na sa kanilang mga barracks, maliban kina Ana at Jonas na natitira sa loob ng main pavilion upang suriin ang huling detalye ng lighting design. Ang mga bombilya na nakasabit sa mga puno ay naghahatid ng isang madamdamin at romantikong liwanag, na tila ba binuo ang lugar hindi para sa isang corporate launch, kundi para sa isang pribadong tagpuan ng dalawang nagmamahalan.

Gabi na, Ana. Kailangan mo nang magpahinga. Mahaba ang araw mo bukas, basag ni Jonas sa katahimikan habang inilalagay ang isang makapal na jacket sa mga balikat ni Ana.

Nilingon siya ni Ana at ngumiti nang bahagya. Ikaw rin naman, Jonas. Kanina ka pa walang tigil sa pagbubuhat. Bakit hindi mo gamitin ang posisyon mo para mag-utos na lang? Bakit kailangan mong magpapakapagod nang ganyan?

Dahil kapag abala ang mga kamay ko, hindi masyadong nag-iisip ang utak ko, tapat na sagot ni Jonas habang nakatitig sa mukha ng dalaga. Lumapit siya sa gilid ng railings na nakadungaw sa bangin. Kapag tumitigil ako, naaalala ko lang kung gaano kalaki ang kasalanan ko sa iyo, Ana. Limang taon akong nabuhay sa isang kasinungalingan. Akala ko, sapat na ang maging matagumpay na arkitekto para makalimutan kita. Pero tuwing nakikita ko ang mga gusaling idinidisenyo ko, palaging ang mukha mo ang nakikita ko sa bawat guhit.

Jonas, pakiusap, huwag ngayon, bulong ni Ana habang pinipigilan ang emosyong muling nagbabadyang umapaw sa kanyang dibdib. May kasunduan tayo kay Catherine. Isang pagkakamali lang, alam mo kung ano ang kaya niyang gawin sa Papa mo at sa kumpanya ko.

Alam ko, Ana. Kaya nga handa na akong tapusin ang lahat ng ito, seryosong saad ni Jonas na humarap sa kanya. Hindi ko pa ito nasasabi sa iyo, pero bago pa man mangyari ang sabotaheng ito, nakapaghanda na ako. Inilipat ko na ang lahat ng personal kong ipon sa isang tagong account para sa medikal na pangangailangan ng aking ama. Handa akong iwan ang Reyes Holdings. Handa akong harapin ang anumang demanda o kahihiyan na ibabato ni Catherine. Ang tanging hiling ko lang... pagkatapos ng bagyong ito, bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon na ibigin ka nang malaya.

Napatitig si Ana sa mga mata ni Jonas. Nakita niya ang tapat at nag-aalab na pagmamahal na akala niya ay tuluyan nang pinatay ng panahon at ng pera. Sa loob ng limang taon, binuo niya ang isang matibay na pader sa kanyang puso upang protektahan ang sarili mula sa sakit, ngunit sa isang saglit, ang pader na iyon ay gumuho dahil sa mga salitang matagal na niyang gustong marinig.

Bago pa man makasagot si Ana, isang tunog ng mabilis na takbo ng sasakyan ang narinig mula sa entrance ng site.