UNSPOKEN

UNSPOKEN -4

Malamig ang hangin sa Tagaytay, ngunit ang bawat patak ng pawis sa noo ni Ana ay tila kumukulong tubig. Nakatayo siya sa harap ng gumaralgal na labi ng main pavilion ng Reyes Highlands. Ang dambuhalang LED screen, na dapat ay magiging highlight ng engrandeng paglulunsad, ay nakatihaya sa lupa, nayupi, at nabalot ng mga sirang kable. Ang marangyang entablado na pinagpuyatan ng kanyang mga tauhan sa loob ng limang araw ay nagmistulang isang munting lungsod na dinaanan ng malakas na lindol. Ang mga puting tela na gagamitin sana bilang dekorasyon ay nagkadumi-dumi sa basang lupa dahil sa ambon na tila nakikiramay sa bigat ng sitwasyon.

Ms. Ana, tumatawag po ulit ang Manila Chronicle, nanginginig ang boses ng kanyang assistant na si Sarah habang iniabot ang telepono. Gusto po nilang kumpirmahin kung totoong may naganap na kapabayaan sa construction at kung itutuloy pa ba ang event sa makalawa. Kumakalat na po kasi sa internet ang mga larawan ng bumagsak na istruktura.

Bago pa man maabot ni Ana ang telepono upang kausapin ang reporter, isang pamilyar at marangyang itim na sasakyan ang marahang huminto sa gilid ng maputik na site. Bumaba mula rito ang patriarch ng pamilya Reyes na si Don Augusto Reyes, kasunod ang kanyang panganay na anak na si Catherine. Halos magyelo ang buong paligid sa awtoridad at bigat ng presensya ng matanda. Ang bawat hakbang nito sa ibabaw ng graba ay naghahatid ng takot sa mga trabahador na agad na nagsitabi at nag-alis ng kanilang mga helmet bilang tanda ng paggalang at takot.

Jonas! seryoso at malalim ang boses ni Don Augusto habang naglalakad patungo sa kinaroroonan ng kanyang bilyonaryong kumpanya. Lumapit din si Jonas mula sa kabilang bahagi ng pavilion, marumi ang kanyang puting polo at may bakas ng langis sa kamay dahil personal niyang tiningnan ang mga base ng natumbang bakal.

Papa, bati ni Jonas na pilit pinananatili ang kalmado at propesyonal na mukha sa harap ng kanyang biyenan.

Ano itong nakikita ko sa balita? Ang stock price ng Reyes Highlands ay bumaba ng dalawang porsyento sa loob lang ng dalawang oras mula nang mag-leak ang litrato ng guhong ito! Isang malaking kahihiyan para sa pamilya natin! galit na saad ng matanda, habang ang kanyang tungkod ay mariing idiniin sa lupa.

Sumingit si Catherine, ang kanyang mga mata ay nakatitig nang matalim kay Ana bago tumingin sa kanyang ama upang maghasik ng hinala. Papa, gaya ng sinabi ko sa iyo noon pa, baka masyadong malaki ang account na ito para sa isang maliit at hindi subok na ahensya mula sa Cebu. Ang Miranda Creative Solutions ang namamahala sa koordinasyon ng site logistics at relasyon sa media. Kung may nag-leak ng impormasyon, malinaw na pananagutan nila iyon. Hindi nila kaya ang ganito kalaking responsibilidad.

Humakbang si Ana nang pasulong, itinaas ang kanyang baba kahit na alam niyang dehado siya sa harap ng mga makapangyarihang tao sa kanyang harap. Don Augusto, Mrs. Castro, ang aking team ay may kumpletong rekord ng lahat ng pumasok at lumabas sa site na ito. Maayos ang huling inspeksyon kagabi at walang anumang depekto sa mga materyales. Ang pagbagsak ng istruktura ay hindi aksidente o kapabayaan ng aking ahensya. Ito ay isang sadyang sabotahe.

Sabotahe tinaasan ni Catherine ang kanyang kilay, may bahid ng pang-uuyam sa kanyang labi habang dahan-dahang lumalapit kay Ana. Madaling magpalusot, Ms. Miranda, kapag alam mong tapos na ang karera mo at wala ka nang mukhang maihaharap sa mga investors. Ang kawalan ng kakayahan ay hindi pwedeng itago sa likod ng mga kwentong espiya.

Totoo ang sinasabi niya, Catherine, pagtatanggol ni Jonas. Lumapit siya sa gitna ng dalawang babae at ipinakita ang isang piraso ng pinutol na bakal mula sa base ng scaffoldings. Ang mga lock pins ay sadyang pinutol gamit ang isang heavy-duty hydraulic cutter. Hindi ito bibigay dahil lang sa hangin o bigat ng screen. May pumasok dito kagabi nang palihim na may iisang layunin, ang pabagsakin ang proyekto at sirain ang launching natin.

Nasingkit ang mga mata ni Don Augusto. Bilang isang beteranong negosyante na dumaan sa libo-libong digmaan sa korporasyon, alam niyang marami siyang kalaban sa industriya na handang gumawa ng maruming hakbang upang siya ay mapabagsak. Tumingin siya kay Jonas, pagkatapos ay kay Ana.

Wala akong pakialam kung sabotahe o kapabayaan, seryosong wika ng matanda. Ang gusto ko ay solusyon. May apatnapu't walong oras na lang kayo bago ang opisyal na pagbubukas. Kung hindi matutuloy ang launching na ito nang perpekto, sisiguraduhin kong walang matitira sa pangalan ng Castro at Miranda sa industriyang ito. Kakanselahin ko ang inyong kontrata at ipapahiya ko kayo sa buong bansa.

Matapos magbitiw ng huling babala, tumalikod si Don Augusto at bumalik sa loob ng kanyang kotse. Sumunod si Catherine, ngunit bago siya tuluyang pumasok sa sasakyan, lumingon muli siya kay Ana. Inilapit niya ang kanyang mukha sa dalaga at bumulong nang sapat lang para marinig nito.

Akala mo ba makakatakas ka sa kasunduan natin sa pamamagitan ng pagdadahilan ng sabotahe? Pagkatapos ng launching na ito, titiyakin kong durog ka, Ana. Hinding-hindi mo na muling makikita si Jonas at ang Maynila.

Nang makaalis ang marangyang sasakyan ng mga Reyes, binalot muli ng matinding katahimikan ang buong site. Ang mga trabahador ay dahan-dahang bumalik sa kanilang mga ginagawa, ngunit halata ang kawalan ng pag-asa sa kanilang mga kilos. Napaupo si Ana sa isang gilid ng semento, hinawakan ang kanyang sentido habang nararamdaman ang labis na pagod. Ang puyat sa mga nakaraang araw at ang takot sa banta ni Catherine ay unt-unting sumasakal sa kanyang buong pagkatao.

Isang mainit na bottled coffee ang biglang sumulpot sa harap ng kanyang mukha. Pag-angat ng kanyang tingin, si Jonas ang nag-abot nito, may dalang tapat at malambing na pag-aalala sa kanyang mga mata, malayo sa pormal na tono na ipinakita niya kanina sa harap ng kanyang biyenan.

Uminom ka muna, malambing ang boses ni Jonas habang umuupo sa tabi ni Ana, ngunit nag-iwan pa rin ng sapat na distansya upang maging propesyonal kung sakaling may matang nakamasid sa kanila mula sa malayo.

Bakit mo ako ipinagtanggol sa harap ng Papa mo? Pwede mo namang isisi sa akin ang lahat para hindi ka madamay sa galit niya, bulong ni Ana habang pinaiikot ang bote ng kape sa kanyang mga kamay.

Dahil alam kong wala kang kasalanan, Ana. At dahil hindi ko na kayang panoorin kang itinutulak sa bangin nang wala akong ginagawa. Limang taon na ang nakalipas noong hindi kita naipaglaban dahil sa kahinaan ko. Huwag mo namang itulot sa akin na gawin muli ang pagkakamaling iyon ngayon. Kung babagsak ka, gusto kong kasama mo akong babagsak.

Nalingon si Ana sa kanya, may lungkot at pangungulila sa mga mata na matagal na niyang ipinagkait sa kanyang sarili. Jonas, ang pagtulong mo sa akin ngayon ay mas lalong nagpapagalit kay Catherine. Mas lalo niya tayong rurubdin. May hawak siyang mga dokumento laban sa Papa mo. Huwag mong isakripisyo ang pamilya mo para sa akin.

Hayaan mo siya, mariing sagot ni Jonas habang nakatitig sa unahan, kung saan makikita ang Bulkang Taal na nababalot ng makapal na hamog. May nalaman ako mula sa engineering team kanina. Ang security footage kagabi ay sadyang binura mula sa main server ng sub-contractor natin dito sa site. At ang sub-contractor na iyon ay pagmamay-ari ng pamilya ng dati mong karival sa negosyo sa Cebu, ang Vanguard Builders.

Napatayo si Ana sa gulat, muntik nang mabitawan ang kape. Ang Vanguard Builders? Sila ang natalo sa bidding para sa proyektong ito noong nakaraang buwan!

Eksakto, tumayo rin si Jonas upang pantayan ang tindig ni Ana. Hindi si Catherine ang nag-sabotahe nito, Ana. Ginamit lang niya ang pagkakataon upang ipitin ka at takutin. Ang tunay na may gawa nito ay ang Vanguard upang pabagsakin ang stock price ng Reyes Holdings at sirain ang pangalan ng iyong ahensya bilang ganti. Kung mapapatunayan natin ito, malilinis ang pangalan mo.

Isang bagong lakas ang sumilay sa puso ni Ana. Ang marketing director sa loob niya na matagal nang natutulog dahil sa takot ay muling nagising. Kung may apatnapu't walong oras pa sila, hindi pa tapos ang laban.

May apatnapu't walong oras tayo, Jonas, seryosong wika ni Ana habang mabilis na binubuksan ang kanyang tablet upang tingnan ang mga blueprint. Kailangan nating baguhin ang buong konsepto ng launching. Kung sira ang malaking LED screen at ang pangunahing entablado, hindi na natin ito pwedeng ayusin sa loob ng dalawang araw. Kaya gagamitin natin ang mismong kalikasan ng Tagaytay bilang backdrop. Isang natural, rustic, at eco-friendly luxury launch. Gagamitin natin ang hamog, ang mga puno, at ang natural na liwanag ng dapit-hapon. At tungkol sa PR crisis, hahanapin natin ang orihinal na backup ng CCTV mula sa on-site cloud storage na hindi nila alam.

Ngumiti si Jonas, ang unang totoong ngiti na nakita ni Ana sa labi nito sa loob ng limang taon ng kanilang pagkakahiwalay. Ganyan ang Ana na minahal ko, ang Ana na hindi sumusuko sa anumang bagyo. Sige, magtatrabaho tayo gabi-gabi rito sa site. Ako ang bahala sa pagpapatibay ng mga natitirang istruktura, at ikaw ang bahala sa pagbabago ng takbo ng marketing at media.

Habang nagpupuyat ang dalawa sa malamig na site sa Tagaytay, sa isang pribadong kwarto naman sa loob ng mansyon sa Forbes Park, nakatayo ang bunsong kapatid ni Catherine na si Celine sa harap ng kanyang desk. Hawak niya ang isang lumang folder na naglalaman ng orihinal na kasunduan ng kasal nina Jonas at Catherine na palihim niyang kinuha mula sa study room ng kanilang ama habang walang tao

Nakalagay sa isa sa mga huling pahina ng kontrata ang isang lihim na sugnay na ginawa ng kanilang mga abogado noon. Nakasaad doon na kung mapapatunayang nagkaroon ng sadyang paninira, pananakot, o ilegal na manipulasyon ang isa sa mga partido para lamang ituloy ang kasal, may karapatan ang kabilang panig na pawalang-bisa ang kasal at bawiin ang lahat ng ari-arian nang walang anumang multa o pananagutan sa batas.

Ate Catherine, bulong ni Celine habang dahan-dahang pumatak ang luha sa kanyang pisngi, habang binabasa ang mga lumang banta na ipinadala ng kanyang kapatid kay Jonas limang taon na ang nakalipas. Bakit mo ito ginawa? Bakit mo pinilit ang isang taong hindi ka naman mahal at handang sirain ang buhay ng iba para lang sa iyong pride

Narinig ni Celine ang tunog ng sasakyan ni Catherine na pumasok sa malawak na garahe ng mansyon. Mabilis niyang isinara ang folder at isinilid ito sa loob ng kanyang bag. Alam ni Celine na ang laban na ito ay hindi na lang tungkol sa nakaraan nina Ana at Jonas. Ito ay laban na para sa katotohanan, sa katarungan, at sa pagpapalaya sa isang lalaking itinuturing niyang tunay na kuya mula sa malupit na hawla ng kanyang pamilya.

Mabilis na lumipas ang oras at sumapit ang gabi sa Tagaytay. Ang hamog ay unt-unting kumapal, binalot ang buong burol ng puting tabing na naghahatid ng kakaibang lamig. Sa loob ng isang maliit na tent na nagsisilbing pansamantalang opisina sa site, magkatabi sina Ana at Jonas sa harap ng isang laptop. Ang kanilang mga balikat ay paminsan-minsang nagkakadikit tuwing tinitingnan nila ang mga file ng layout, isang simpleng ugnayan na nagdadala ng kuryente sa kanilang mga puso na pilit nilang binabalewala.

Nahanap ko na ang cloud link ng CCTV, bulong ni Jonas matapos ang ilang oras na pag-type sa keyboard. Ang sub-contractor ay may nakatagong server na awtomatikong nag-a-upload ng kopya tuwing alas-dose ng gabi. Tingnan natin ang recording kagabi bago bumagsak ang istruktura.

Pinaandar ni Jonas ang video. Sa itim at puting screen, nakita nila ang dalawang lalaki na naka-uniporme ng mga trabahador ngunit walang dalang mga kagamitan sa paggawa. May hawak silang malalaking hydraulic cutter at dahan-dahang lumapit sa base ng LED screen. Matapos ang ilang minuto ng pagputol sa mga lock pins, mabilis silang tumakbo patungo sa isang sasakyang walang plaka na naghihintay sa labas ng gate.

Sila nga, ani Ana habang pinalaki ang mukha ng isa sa mga lalaki. Ang lalakeng iyan ay si Gardo, ang head foreman ng Vanguard Builders sa Cebu. .