ย้อนมาครานี้ข้าขอไม่รักท่านแล้ว

ในห้องขังในพื้นที่อับชื้น หนิงลี่จู ถูกแม่ทัพจอมโหดนามว่า จ้าวหูเซิน แม่ทัพแห่งแคว้นเหยี่ยนไม่คิดเลยว่าตนเองจะถูกจับมากลายเป็นสิ่งต่อรองกับ หยางเหวินไถ ผู้เป็นสามีของหนิงลี่จู ผ่านมาในหลายราตรีหญิงสาวยังไม่พบแม้เงาของคนรักที่จะมาช่วยตนเลยสักนิด จ้าวหูเซินโกรธเกรี้ยวอย่างมากที่ไม่สามารถมัดใจนางได้ แม้อยากจะข่มเหงน้ำใจนางมากเหลือเกินเพื่อเป็นการลงโทษแก่ความพยศของนาง จ้าวหูเซินทำได้เพียงสั่งทหารจับนางไปขังเอาไว้ ในเมื่ออยู่ดี ๆ ไม่ชอบกลับยังปักใจชอบสามีที่ไม่เคยไยดีนางเลยสักนิดก็เชิญพบกับความลำบากในห้องขัง คุณหนูหนิงลี่จูบุตรสาวเถ้าแก่ที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองนั่งทอดมองพื้นด้วยใบหน้าเศร้าซึม ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยแดงด้วยฝีมือของแม่ทัพผู้โหดร้ายพยายามบังคับข่มเหงนางทุกทาง ได้แต่หวังว่าสามีผู้เป็นที่รักจะมาช่วยนางในยามลำบากขนาดนี้ แม้จะถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า ใบหน้างดงามเปรอะเปื้อนน้ำตาขนาดไหนหัวใจยังคงเฝ้าคิดถึงบุรุษผู้เป็นสามีของนางอย่างสุดหัวใจ และแล้ว ซิ่วอิง ได้เข้าใจแล้วว่าเหตุใดนางเอกอย่างหนิงลี่จูถึงได้รักปักใจกับชายผู้เป็นสามีถึงเพียงนี้ ซิ่วอิงเป็นเพียงสาวน้อยวัยใสที่เผลอหยิบนิยายเล่มเก่า ๆ จากห้องสมุดมาอ่าน แล้วโมโหกับความโง่ของนางเอกของเรื่องที่ยอมตายเพราะความรัก ถ้าเป็นซิ่วอิงจะไม่ยอมตายเพราะสามีห่วย ๆ แบบนั้นอย่างเด็ดขาด แต่ชะตากรรมกับเล่นตลกกับซิ่วอิงต้องประสบอุบัติเหตุแล้วมาอยู่ในนิยาย ซิ่วอิงแทบเป็นบ้ากับเรื่องราวมหัศจรรย์ที่เกิดขึ้นกับตนเอง พยายามบอกตนเองว่ามันคือความฝัน แต่ยิ่งพยายามเท่าไหร่มันก็ยิ่งตอกย้ำทุกอย่างคือความจริง ซิ่วอิงทำใจอยู่นานกว่าจะทำใจได้ กว่าจะเรียนรู้ทุกอย่างได้อย่างแนบเนียน การเป็นคุณหนูลูกสาวพ่อค้าผ้าไหมผู้ร่ำรวยที่สุดไม่ง่ายเอาเสียเลย ซิ่วอิงมาอยู่ในร่างกายนี้ไม่เพียงไม่นานเท่านั้นความรู้สึกมากมายในหัวใจของหนิงลี่จูทั้งหมดทั้งมวล ซิ่วอิงกลับรับรู้ราวกับเป็นคนคนเดียวกันทั้งจิตใจและวิญญาณเดียวกัน ซิ่วอิงเลยลองเดิมพันกับตนเองว่าถ้าเดินตามตัวละครที่ควรจะเป็น ท้ายที่สุดกลับจบไม่ต่างจากเดิม หนิงลี่จูตัดสินใจปลิดชีวิตตนเองด้วยความตรอมใจและชะตากรรมที่แสนโหดร้ายในที่สุด ซิ่วอิงตัดสินใจแล้วว่า ไม่ว่าชาติพบไหนขอให้เจอกับคนที่สามารถมอบความรักให้นางบ้าง ไม่แปลกใจหยางเหวินไถ แม้จะโหดร้ายและเย็นชากับนางมากขนาดไหน แต่เขากลับเป็นรักแรกและรักเดียวของนางในชาตินี้ ขอเพียงชาตินี้เท่านั้นแล้วจบสิ้น.......ลมหายใจเฮือกสุดท้ายหลังจากใช้ไม้แหลมแทงลำคอเลือดไหลอาบกายจนอาภรณ์สีเขียวหม่นกลายเป็นสีเลือดแดงผาด ความเจ็บปวดแล่นเข้ามายังลำคอลมหายใจสุดท้ายนึกถึงแต่ใบหน้าของ หยางเหวินไถ หยางเหวินไถ ข้าคงรักเจ้ามากเกินไปจริง ๆ นางได้พึมพำเช่นนั้น ก่อนลมหายใจของนางจะสิ้นสุดลง