Misty Zehra Avilla
CONRAD OFFERED me a cup of tea. Tahimik ko iyung tinanggap na hindi siya kayang sulyapan. I heard him sigh and heavy footsteps coming closer to the couch where I was sitting. Lumuhod siya sa harapan ko gamit ang isang tuhod nito tsaka hinawakan ang aking tuhod. Umangat ang tingin niya sa akin at gustong magtagpo ang mga mata naming dalawa.
“Zey…” he called softly. “I’m sorry. Did I scare you?”
Bumaba ang tingin ko sa kanya habang yakap ang tasa ng kape gamit ang palad ko. Marahan akong tumango. Alam ko ang nakaraan niya, probably got triggered because of the past. He lost his mother, inside this mansion. Napatay ang kanyang ina nang hindi nila napapansin. Wala ang kanyang ama at bumalik na duguan sa sahig at nakahandusay ang pinakamamahal nito. He feels that his lif
