Melek Nisa Kartal
Poyraz'ın o söylediği şeylerden sonra kendi başıma salonda oturup ağladım. Bana nasıl olurda babanın evine git diyebildi. O sözler nasıl ağzından çıkabildi. Benim ne hissedeceğimi nasıl oldu da hiç düşünmedi. İki saat boyunca ağladım. Hava aydınlandı artık. Ağlamaktan gözlerim bile acımaya başladı. Poyraz'ın bile gitme saati geldi. Tabi benim de.
Salona doğru gelen Poyraz'ı gördüm. Benim yanıma gelip halime baktı.
"Sana birşey demiyorum artık Nisa. Yap böyle devam et. Hem beni hem kendini üz. Şu haline bak gözlerin kan çanağı olmuş. Ben okula gidiyorum. Sen bu hâlde ve bu kafada okula falan gelme. Biran öncede kafanı toparla."
"Defol git. Beni düşünme sen. Bana babanın evine git dedin. Hiç mi vicdanın sızlamadı bunu derken. Nefret ediyorum senden. Benim babam yüzünde
