I Didn’t Like Girls… Until I Met Her

‎Maingay ang buong hallway ng Phielia High School. ‎ ‎Parang sabay-sabay na mundo ang gumagalaw sa iisang lugar—may mga estudyanteng naghahabulan na parang late na late na sa buhay, may mga nagkukwentuhan sa gilid na tila wala nang bukas, at may ilan pang nakasandal sa lockers habang hinihintay tumunog ang bell na parang isang signal para magising sila sa reality. ‎ ‎Pero sa gitna ng lahat ng ‘yon— ‎si Shany, parang hiwalay sa ingay. ‎ ‎Tahimik lang siyang naglalakad sa hallway, nakasabit ang bag sa isang balikat. Hindi siya naka-earphones. Wala ring kausap. Diretso lang ang tingin niya, parang sanay na siyang dumaan sa gulo nang hindi nadadamay. ‎ ‎“Uy, si Shany!” ‎ ‎“Good morning, Shan!” ‎ ‎“Shany, pasabay mamaya sa canteen ha!” ‎ ‎Isa-isang boses ang sumasalubong sa kanya habang dumadaan siya. ‎ ‎Hindi niya iniignore. ‎Hindi rin niya pinapansin nang todo. ‎ ‎She simply acknowledged them with a small nod. ‎ ‎“Morning.” ‎ ‎“Hm.” ‎ ‎Yun lang. ‎ ‎Simple. Kulang sa emosyon kung titingnan ng iba. Pero para sa kanya, sapat na ‘yon. ‎ ‎Hindi siya suplada. ‎Hindi rin siya cold. ‎ ‎Ganun lang talaga siya—hindi sanay magtagal sa mga usapan na walang direksyon. ‎ ‎Tahimik. ‎ ‎Reserved. ‎ ‎At medyo nonchalant sa paningin ng karamihan. ‎ ‎Kahit ganoon, hindi siya invisible sa school. ‎In fact, kabaligtaran pa nga. ‎ ‎Si Shany yung tipo ng estudyante na hindi mo kailangang kilalanin nang matagal para mapansin mo. ‎ ‎Maganda siya—yung hindi pilit, hindi sobrang ayos, pero may natural na dating na parang effortless lang. Cute ang height niya, sakto lang, at may presensya siyang kahit tahimik siya, napapalingon pa rin ang iba. ‎ ‎Pero sa kabila ng lahat ng ‘yon, may isang bagay na hindi alam ng karamihan. ‎She wasn’t special. ‎At hindi rin niya kailanman inisip na special siya. ‎ ‎Average grades. ‎ ‎Average performance. ‎ ‎Average na buhay. ‎ ‎Walang dramatic na highlight. Walang shining moment na pwedeng ikwento sa ibang tao. ‎ ‎Just… normal. ‎ ‎At minsan, mas nakakapagod pa ang maging normal kaysa maging standout. ‎Pagpasok niya sa classroom ng Grade 10 – Section E, dumiretso siya sa usual niyang pwesto—malapit sa bintana. ‎ ‎Parang ritual na niya iyon. ‎Yung upuan na iyon ang pinaka-safe space niya sa buong classroom. ‎Kita niya ang labas—yung mga puno na sumasayaw kapag may hangin, yung mga estudyanteng dumadaan sa baba ng building, at yung kalangitan na laging parang walang pakialam sa drama ng mga tao. ‎ ‎Tahimik. ‎ ‎Presko. ‎ ‎Malayo sa gulo. ‎ ‎Umupo siya, inayos ang bag sa gilid ng upuan, at sumandal ng kaunti habang nakatingin sa labas. ‎ ‎“Good morning, Shany.” ‎ ‎Napalingon siya sa kaklaseng nasa harap niya. ‎ ‎“Morning din.” ‎ ‎Sandaling katahimikan. ‎ ‎Tapos— ‎ ‎“Nag-review ka ba para sa quiz mamaya?” ‎Huminto siya. ‎ ‎SHANY: Quiz? ‎ ‎Blink. ‎ ‎“...May quiz?” tanong niya, parang delayed reaction. ‎ ‎Napatawa yung kaklase niya. ‎ ‎“You're dead nanaman nyan shany.” ‎ ‎“Probably,” sagot niya ‎ ‎Then she looked away again, parang hindi big deal. ‎ ‎Pero inside, alam niya—meron siyang dapat habulin. ‎ ‎Hindi lang siya inaantok sa lessons minsan. ‎ ‎Hindi rin lang siya “chill.” ‎May mga bagay talaga siyang hindi napapansin agad. Hindi dahil wala siyang pakialam, kundi dahil minsan, parang mabilis ang mundo para sa kanya kahit siya mismo hindi naman nagmamadali. ‎ ‎Habang unti-unting napupuno ang classroom, mas lumalakas ang ingay. ‎ ‎May nag-uusap tungkol sa assignment. ‎ ‎May nagrereklamo sa quiz. ‎ ‎May nagbabasa ng notes na parang last-minute survival. ‎ ‎Si Shany, nasa gilid lang, minding her own business. Nakatingin lang sya sa bintana. ‎ ‎“Shany, sure ka ba talagang hindi ka nag-review?” ulit ng kaklase niya. ‎ ‎Hindi agad siya sumagot. ‎ ‎Tumingin siya sa notebook niya na halos walang sulat. ‎Then back sa bintana. ‎ ‎“Hindi ko na sure,” sabi niya sa wakas. ‎ ‎“Shany naman—” ‎ ‎The bell suddenly rang. ‎ ‎Isang malakas na tunog na parang nagpuputol sa mga iniisip ng lahat. ‎ ‎Biglang nagsitahimik ang classroom. ‎ ‎May pumasok na teacher sa harap, may dalang papel. ‎ ‎Quiz paper. ‎ ‎Sabay-sabay na napa-“ay” ang ilang estudyante. ‎ ‎Si Shany, nanatili lang sa upuan niya. ‎Huminga siya nang mahina. ‎ ‎“See?” bulong ng kaklase niya sa harap. ‎“Patay ka na talaga.” ‎ ‎Shany didn’t answer. ‎ ‎She just picked up her pen. ‎ ‎At sa unang pagkakataon sa araw na iyon, tumingin siya sa harap—hindi sa bintana. ‎Kasi kahit gaano pa siya ka-average tingnan ng mundo— ‎may mga araw na kailangan niyang sumabay. ‎ ‎Ready man siya o hindi. SHANY POV Ang dami.. Hindi ko ata kaya ‘to… Bakit parang ang hirap bigla? Yung iba ang bilis nila… ako parang naiiwan na.. aishhh... Ang bagal ko mag-isip. Shit… ‎ ‎