KABANATA 12
Napatigil ako sa pagsusulat sa notebook ko at bahagyang napangiti. I realized I’ve been writing a scenario lately based sa nangyayari sa akin ngayon. Before, I am writing something gloomy, but lalety, it became solemn. My heart is filled with something warm I’ve never felt before. Para bang unti-unti ay nasasalba ang buhay ko.
Napatingin ako sa braso ko at nakitang humihilom na ang ibang sugat doon. Dahil tatlong araw nang wala si Tatay, pawala na rin ang ibang pasa ko lalo na sa mukha ko na tuluyan nang nawala. Mabuti na lang at nang naitali ang buhok ko ay hilom na ang mga pasa na iyon sa mukha ko, kung hindi ay makikita nila. Natatakot pa akong matuklasan nila ang parte na ito sa buhay ko.
Tumayo ako mula sa pagkakaupo habang dala ang aking notebook. Nahiga ako sa aking
