Reckless Love

Jazzy's POV “Good afternoon everyone. This is Captain Xander Reyes speaking. We're flying at twenty-five thousand feet, moving up to thirty thousand feet, and we've got visibly clear skies all the way up to Davao International Airport. We should be there in about forty-five minutes.” Muntik na akong malaglag mula sa kinauupuan ko nang marinig ko ang pamilyar na boses na iyon mula sa aking nakaraan. It had been years since I last heard that roguish masculine voice—the same voice that once made my heart race, the same voice that caused my first and only heartbreak. Xander. Si Xander Reyes. Hindi maaari. Anim na taon. Anim na mahabang taon na ang lumipas mula nang huli ko siyang makita, at sa lahat ng pagkakataon, ngayon ko pa siya muling maririnig. Kinailangan kong umuwi mula sa isang two-week seminar sa Maynila para kausapin ang principal ng anak kong si Liam. Sa pagmamadali ko, tuluyan kong nakalimutan na pag-aari ng Reyes Aviation Corporation ang eroplanong sinasakyan ko. At higit sa lahat, hindi ko kailanman inasahang magiging piloto mismo ng eroplanong iyon ang lalaking matagal ko nang sinikap kalimutan. I tried to convince myself that it was just a coincidence. Na wala itong ibig sabihin. Na hindi ako dapat kabahan. Pero hindi ko kayang utuin ang sarili ko. Sa halos apatnapu't limang minuto naming nasa ere ay hindi ko maalis-alis ang tingin ko sa nakasarang pinto ng cockpit. Para bang anumang sandali ay bubukas iyon at lalabas si Xander. At sa tuwing naiisip ko iyon, lalo lamang bumibilis ang t***k ng puso ko. “Calm down, Jazzy,” bulong ko sa sarili. Pero paano ako kakalma? Ang boses pa lamang niya ay sapat nang ibalik sa akin ang mga alaala na matagal kong pinilit ibaon. Ang mga araw na minahal ko siya. Ang mga pangakong pinaniwalaan ko. At ang sakit na dahilan kung bakit kailangan ko siyang iwan. Mariin kong ipinikit ang aking mga mata at huminga nang malalim. I had moved on. At least, iyon ang gusto kong paniwalaan. “Is there anything I can help you with, Ma'am?” Napadilat ako nang marinig ang boses ng isang flight stewardess. Napansin yata nito ang pamumutla ko dahil bakas sa mukha niya ang pag-aalala. “N-no,” kinakabahan kong sagot. “Nothing. I don't need anything. Thank you.” Mahinhing ngumiti ang babae at hinawakan ang aking gawing balikat. “Nasa likod lang po ako kung may kailangan kayo,” anito bago umalis. Tumango ako at ngumiti bilang pasasalamat. Pagkaalis niya ay muli akong sumandal sa aking kinauupuan. Hindi ko alam kung alin ang mas gusto ko ang manatili sa eroplano o ang tuluyang makalabas dito. Ang tanging alam ko, gusto kong matapos ang biyahe. Gusto kong makauwi. Gusto kong makita si Liam. At gusto kong makalimutan ang boses na narinig ko ilang minuto lamang ang nakalipas. Matapos mag-landing ang eroplano ay taranta kong tinungo ang baggage claim area para kunin ang aking mga bagahe. Wala sa mga plano ko ang muling makipagkita sa lalaking minsan nang nanakit sa akin. The sooner I got out of that place, the better. Mabilis akong naglakad habang hinihintay ang aking bagahe. Paulit-ulit kong sinisilip ang paligid, umaasang hindi ko siya makikita. Ayokong makita si Xander. Ayokong makausap siya. Ayokong marinig muli ang boses niya. Gusto ko lamang umalis. Nang sa wakas ay lumabas na ang aking bagahe, agad ko iyong hinila at isinukbit ang travel bag sa aking balikat. I was almost free. Akala ko. “SO...” Napatigil ako. Muntik na akong mapasigaw nang marinig ang baritonong boses mula sa aking likuran. Ilang segundo akong hindi nakahinga. I knew that voice. Kahit saan. Kahit kailan. “I wasn't just hallucinating when I thought it was you who fidgeted her way out of my plane. Mabuti at naabutan pa kita rito.” Dahan-dahan akong lumingon. At doon ko siya nakita. Xander. Nakatayo siya ilang hakbang mula sa akin, suot ang asul niyang pilot uniform. Hawak niya ang pilot cap sa isang kamay habang nakatitig sa akin. Hindi ako agad nakapagsalita.Napakakisig niya. Mas lalo siyang gumuwapo kaysa noong huli ko siyang nakita. His charming masculine appeal practically doubled with age. Mas matipuno na ang kanyang katawan. Mas matapang ang mga linya ng mukha niya. At ang mga mata niyang iyon... Those dark eyes. Ang mga mata na minsan kong minahal. Ang mga mata na minsan kong pinagkatiwalaan. At ang mga mata na ayaw kong tingnan ngayon dahil alam kong maaari nilang sirain ang lahat ng pagpipigil na binuo ko sa loob ng anim na taon. Hindi ko dapat siya tinitigan. Pero hindi ko rin maalis ang aking mga mata sa kanya. “Jazzy...” Parang may kung anong kumurot sa aking dibdib nang marinig ang pagkakabanggit niya sa pangalan ko. Hindi ako sumagot. “We have to talk,” pormal niyang sabi. His gaze never left my face. His dark eyes were hazy, as if they were going to spill out something any moment soon. May nakita akong damdamin sa mga mata niya. Pero ayaw kong bigyan iyon ng kahulugan. Itataga ko sa bato na hindi iyon kalungkutan. Hindi iyon pangungulila. At lalong hindi iyon pagmamahal. “Hindi puwede.” Pinilit kong maging matatag habang nakikipagsukatan ako ng tingin sa kanya. Isinukbit ko nang maayos ang travel bag sa balikat ko. “Someone’s waiting for me to come home and I don’t want to keep him waiting.” Napansin kong bahagyang nagbago ang ekspresyon ng kanyang mukha. Tinangka niyang kunin ang bag mula sa akin ngunit agad ko itong pinigilan. “It’s been six years, Jazzy. Huwag mong sabihing hindi ka pa rin handang pag-usapan ang tungkol sa nangyari—” Anim na taon. Anim na taon siyang walang balita sa akin. At ngayon, bigla niyang gustong pag-usapan ang nakaraan? She stared at him for the longest time. Ay, hindi. Hindi ko na kailangang ipakita sa kanya kung gaano ako nasaktan. “Magagalit nga ang asawa ko,” pasupladang sagot ko bilang pagtataboy sa kanya. “Isa pa, matagal na tayong tapos. Ngayon pa ba tayo magsosolian ng gamit?” “You’re not yet married, Jazzy.” Napatitig ako sa kanya. How can he be so sure? Napangiti ako nang sarcastically. “How can you be so sure?” Hindi ko alam kung saan niya hinugot ang kumpiyansa niyang iyon. Anim na taon na ang lumipas. Wala na siyang karapatang malaman ang tungkol sa buhay ko. Walang babala niyang hinawakan ang kamay ko at bahagyang itinaas iyon sa ere. “See this?” anito sabay tingin sa kamay ko. “You’re not wearing any wedding ring. At huwag mong sabihing nakalimutan mo lang isuot iyon dahil hindi ako maniniwala.” Napatitig ako sa kamay niyang nakahawak sa kamay ko. Biglang bumalik sa isip ko ang nakaraan. Sexually charged flashes of the past began to race inside my head, and I wasn't able to steer myself away from it. Ayoko. Ayokong maalala. Pero sa simpleng paghawak lamang niya sa akin, naramdaman ko muli ang pamilyar na init na minsan ko nang kinagisnan. I felt the familiar burning sensation whenever his skin touched mine. Mabilis kong binawi ang kamay ko mula sa kanya. “Huwag mo akong hawakan!” Tumawa siya nang pagak at tiningnan ako na para bang ngayon lamang niya ako nakilala. Kinailangan kong kagatin ang aking ibabang labi para hindi magsilabasan ang masasamang salitang gusto kong ihagis sa kanya. Napakawalanghiya talaga! Paano niya nagagawang tawagin akong ganoon?Matapos ang lahat? Matapos ang anim na taon? “People change,” taas-noo kong sagot. Pinilit kong maging malamig ang aking boses kahit gusto ko na siyang sigawan. “Kaya kung naghahanap ka na naman ng kolehiyalan mauto ay sa ibang direksyon ka tumingin. I’m not available.” Muli niyang tinangka akong hawakan sa kamay. Mabilis kong nailayo ang sarili ko na para bang mayroon siyang nakahahawang sakit. “Jazzy... please, Baby... let’s talk...” pagsusumamo niya. Napahinto ako.Sandaling katahimikan ang namagitan sa amin. The gall of this guy to call me with a term of endearment that I so hated to hear until now. Sa pagkakaalam ko, wala na siyang karapatang tawagin ako sa kahit na anong pangalan! Hindi na ako ang dating Jazzy. Hindi na ako iyong babaeng madaling maniwala sa matatamis niyang salita. Hindi na ako iyong babaeng handang ibigay ang lahat dahil lamang sinabi niyang mahal niya ako. At lalong hindi na ako iyong babaeng papayag na saktan niya muli. “Pabayaan mo na ako, Xander,” mayamaya ay puno ng pait na pahayag ko sa kontroladong boses. “Kalimutan mo na ako dahil kinalimutan na rin kita.” Ikaw at ang sinungaling mong puso! Iyon lamang at tinalikuran ko na siya. Hindi ko na hinintay ang kanyang sagot. Hindi ko na hinintay ang susunod niyang sasabihin. I had to leave. Wala akong dahilan para manatili roon. Wala akong dahilan para pakinggan siya. At lalong wala akong dahilan para muling buksan ang sugat na matagal ko nang pinilit pagalingin. Goodbye, Xander… “Magkikita pa tayo, Jazzy!” narinig kong pahabol na sigaw niya bago ako tuluyang makalayo. Mas binilisan ko ang aking paghakbang para hindi na niya ako maabutan. Hindi ako lumingon. Kahit gustong-gusto kong gawin iyon, pinigilan ko ang sarili ko. Dahil alam kong kapag lumingon ako, baka makita ko sa mga mata niya ang bagay na ayaw kong makita. Baka bumalik ang lahat. Baka muling bumigay ang puso kong matagal nang nagsikap maging matatag. Kaya nagpatuloy lamang ako sa paglalakad. Bitbit ang aking bagahe. Bitbit ang aking mga alaala. At bitbit ang pusong muli na namang nagpapaalala sa akin ng isang bagay na matagal ko nang pilit tinatanggihan. Na kahit anim na taon na ang lumipas... Hindi pala ganoon kadaling kalimutan si Xander Reyes.