Mata't Lente

story description: Sa bawat sulok ng unibersidad, may kwentong tahimik na nagsisimula—hindi sa sigawan, kundi sa mga sulyap, sa mga hakbang na nagkakabanggaan, at sa mga titig na hindi inaamin. Ito ang istorya nina Vuiz Cruz—isang kilalang pangalan sa buong unibersidad. Isang lalaki na tila walang bahid ng kahinaan. Siya ang school leader na kinikilala ng lahat, isang volleyball player na iniidolo ng marami, at isang taong tinuturing na mailap pagdating sa mga personal na bagay. Marami ang nagsasabing palaging may kasamang babae si Vuiz, pero wala namang nakakaalam ng totoo. Hindi siya madaling basahin, hindi rin madaling lapitan. Pero sa kabila ng lahat ng iyon, may isang taong hindi namamalayang unti-unti niyang pinapansin. Roen Santos—isang eduk major na tahimik lang, hindi sobrang lalaki, hindi rin sobrang malambot. Sakto lang. Laging may hawak na camera, kinukunan ang mga sandaling hindi napapansin ng karamihan. Isang photographer na tila mas komportableng makasama ang mga kwento ng ibang tao kaysa ikwento ang sarili niya. Pero sa bawat kuha niya ng mundo, sa bawat pindot ng shutter, palaging may isang subject na paulit-ulit niyang binabalikan: si Vuiz. Hindi sila magkaibigan. Hindi rin sila magkalapit. Pero sa isang sulyap, sa isang pagkakataong hindi inaasahan, nagsimula ang kwento nila. Unang pagkikita: isang photo exhibit na hindi naman talaga dapat puntahan ni Vuiz. Pero nandoon siya, nakatitig sa isang larawang hindi niya inaasahang magpapakirot sa kanya—isang kuha ni Roen. Isang gabi sa campus: late silang pareho. Si Roen, galing sa photography class. Si Vuiz, mula sa volleyball training. Isang tagpong walang ibang tao, kundi sila lang. Tahimik, awkward, pero puno ng sulyapan. Isang tagpong malamig ang hangin, may bitbit na ice cream si Roen, hindi para ibigay, pero inabot niya. Tinanggap ni Vuiz. Walang sinabi, pero sapat na ang ngiti. Hindi ito kwento ng agaran at madramang pag-ibig. Ito'y isang kwento ng mabagal na pagkakaintindihan, ng mga tanong na hindi agad sinasagot, at ng mga emosyong hindi agad inaamin. Habang lumilipas ang mga araw, mas dumadalas ang pagkakataon nilang magkita. Minsan, sinasadya. Madalas, tila nagkakataon lang. Sa library. Sa cafeteria. Sa photography exhibit. Sa ilalim ng punong akasya. At kahit tila nagkakataon lang, pareho nilang alam—may dahilan. Si Vuiz, natututong tumingin sa likod ng camera. Natututo siyang maghintay. At si Roen, natututong lumapit, kahit alam niyang delikado. Pero sa mundong puno ng ingay, sa mga chismis at matang mapanghusga, paano mo ipaglalaban ang isang damdaming hindi pa nga buo ang pangalan? May mga araw na iwas-pansin si Vuiz, lalo na kapag kasama ang team niya. May mga gabing uuwi si Roen na may bigat sa dibdib, dahil sa isang sulyap na parang hindi siya nakita. Pero sa parehong gabing iyon, may mensaheng hindi inaasahan: “Gusto mo ba ng taho bukas?” mula kay Vuiz. Unti-unti silang nagiging parte ng mundo ng isa’t isa. Hindi sila sigurado kung anong meron. Hindi rin nila alam kung paano ito tatawagin. Pero sapat na ang bawat sandali. Ang mga tagpong hindi kailangan ng salita. Ang mga gabing magkasabay silang naglalakad pauwi. Ang mga yelong natutunaw habang magkasamang kumakain ng ice cream sa gilid ng kalsada. Hindi madali. May kaba, may takot, may tanong kung hanggang saan sila pwedeng umabot. Pero may tiwala—na kahit dahan-dahan, may patutunguhan. “Shuttered Glances” ay kwento ng mga matang marunong magmahal nang tahimik. Isang love story sa pagitan ng dalawang taong parehong takot, pero handang sumubok. Isang relasyon na nagsimula sa mga litrato, sa mga tingin, at sa mga tanong na—kahit walang sagot—pilit pa ring nilalaban.