Choose Me Again

2.2

"Adrian, sandali! Basang-basa ka na!"

"Umalis ka na sa harap ko, Lia! Nakakarindi ka na talaga!"

"Hindi ako aalis hanggat hindi mo ito tinatanggap!"

"Talagang sinusubukan mo ang galit ko, no?"

"Gusto ko lang naman na basahin mo..."

"Wala akong panahon sa mga basura mo!"

"Hindi ito basura, Adrian! Pinagpuyatan ko ito habang masakit ang ulo ko dahil sa mga exams ko sa Nursing! Ginawa ko ito dahil alam kong kailangan mo!"

"Sino ba ang may sabing gawin mo 'yan? Nagmakaawa ba ako sa 'yo na gumawa ka ng notes para sa akin? Binayaran ba kita para asikasuhin ang pag-aaral ko?!"

"Hindi, pero ginawa ko kasi alam kong nahihirapan ka! Nakikita kita sa library na laging nakasubsob at halos walang tulog!"

"Hindi ako nahihirapan, at kung mahirapan man ako, kaya kong ayusin ang sarili ko nang wala ang tulong mo! Ang presensya mo ang tunay na nagpapahirap sa akin!"

"Bakit ba napakatibas ng puso mo? Bakit hindi mo man lang makita ang effort ko?"

"Dahil ayaw kong bigyan ng pagkakataon ang isang tulad mo na pumasok sa buhay ko. Ayaw kong mag-isip ka na may patutunguhan itong kakulitan mo."

"Isang tulad ko? Ano bang masama sa akin, Adrian? May kakulangan ba ako para ituring mo akong parang salot?!"

"Ang pagiging makulit mo, ang hindi mo pagtanggap sa katotohanan na hindi kita magugustuhan kahit kailan. 'Yun ang masama sa 'yo, Lia."

"May nagawa ba akong mali bukod sa mahalin ka nang buong-buo?"

"Ang pilitin ang sarili mo sa taong ayaw sa 'yo, 'yon ang malaking mali mo. Isang malaking kasalanan sa sarili mo ang ginagawa mo."

"Sinisikap ko lang naman na maging sapat para sa 'yo... na mapatunayan na kaya kong ibigay lahat ng kailangan mo."

"Kahit kailan, hindi ka magiging sapat, Lia. Kaya itigil mo na itong kahangalan mo bago ka tuluyang magmukhang basahan dito."

"Adrian, please, hawakan mo muna itong notes, kahit saglit lang habang sumislong tayo..."

"Bitawan mo ang bag ko, Lia! Huwag mo akong hilahin!"

"Kunin mo muna ito—"

"I said, let go!"

"Adrian, sandali!"

"Umalis ka na nga sabi, eh! Nakakairita ka na!"

"Bakit ba ang hirap mong abutin?" umiiyak na sigaw ni Lia sa bagyo.

Hawak ni Adrian ang payong niya pero hindi niya pinayungan ang dalaga. Nanatili siyang nakatayo sa ilalim ng kaniyang malaking itim na payong, tuyong-tuyo at walang kahit anong bakas ng basang ulan sa kaniyang mamahaling polo, habang ako ay untii-untiing nilalamig at basang-basa sa kaniyang harapan. Ang kaniyang mga mata ay tila ba mas lalong naging matalim habang pinagmamasdan ang aking kaawa-awang kalagayan.

"Because you are annoying. Stop following me around," malamig niyang sagot, ang kaniyang boses ay tila ba mas malakas pa sa tunog ng kulog na dumaan sa kalangitan.

"Adrian, kahit ngayon lang... basang-basa na ako ng ulan, nanginginig na ang mga tuhod ko," pakiusap ko muli, ang aking mga luha ay humahalo na sa malamig na tubig na dumadaloy sa aking mukha.

"Kasalanan mo 'yan. Sino bang tanga ang tatayo sa gitna ng bumubuhos na ulan nang walang dalang payong?"

"Ikaw ang dahilan kung bakit wala akong payong! Hinabol kita mula sa kabilang building kaya naiwan ko ang mga gamit ko roon!"

"Sinabi ko bang habulin mo ako? Hindi ba pumasok sa maliit mong utak na kaya ko binilisan ang lakad ko ay para takasan ka?"

"Adrian, please... kahit isukob mo lang ako hanggang sa makarating sa Engineering lobby."

"Hindi kita isusukob, Lia. Dahil ayaw kong isipin ng mga tao na may ugnayan tayong dalawa. Umalis ka sa harap ko, ngayon din."

"Napakasama mo talaga... wala kang puso."

"Kung masama ako, bakit hindi ka pa rin lumalayo? Bakit patuloy mo pa ring ibinababa ang sarili mo sa isang masamang tao na tulad ko?"

"Dahil mahal kita! At hindi ko alam kung paano tanggalin itong nararamdaman ko kahit na pinapatay mo na ako sa sakit bawat araw!"

"Edi tiisin mo 'yan nang mag-isa. Huwag mo akong isama sa kahibangan at sa mga drama mo sa buhay."

"Adrian, kahit payong lang muna... parang pumuputok na ang ulo ko sa matinding lamig."

"Gaya ng sinabi ko kanina, may sarili kang mga paa. Lumakad ka palayo, humanap ka ng sarili mong silong."

"Hindi mo ba talaga ako kayang payungan kahit saglit lang habang kinukuha ko itong mga nahulog na papel sa semento?"

"Hindi. Dahil ang basang papel na 'yan at ang buong presensya mo ay pareho lang para sa akin ngayon—mga basura na dapat nang walisin."

Tinalikuran niya ako nang tuluyan, ang kaniyang malaking itim na payong ay sumunod sa kaniyang mahahabang hakbang patungo sa Engineering Building, tuluyang iniwan ang dalaga sa gitna ng lumalalang bagyo. Pinanood ko siyang maglakad palayo, bawat hakbang niya ay tila ba nag-iiwan ng malalalim na sugat sa aking puso. Ligtas siya sa ilalim ng kaniyang payong, habang ako ay dahan-dahang nanghihina sa gitna ng field.

Naiwan akong nakaluhod sa basang semento, ang aking mga kamay ay nanginginig habang pilit kong kinukuha ang mga basang papel na ngayon ay tuluyan nang nasira ng tubig-ulan. Ang tinta ng aking panulat ay nagkalat na, tila ba sumasabay sa pagkasira ng aking mga pangarap na mapansin niya balang araw. Ang lamig ay untii-untii nang bumabaon sa aking katawan, at ang aking paningin ay dahan-dahan na namang nagdidilim dahil sa matinding lagnat at pagod.

"Lia! Diyos ko, Lia! Anong ginagawa mo rito?!"

Narinig ko ang pamilyar at nag-aalalang boses mula sa aking likuran. Nang lumingon ako nang bahagya, nakita ko si Kuya Luke na tumatakbo patungo sa akin, walang hawak na payong dahil mukhang nagmamadali rin siyang hanapin ako mula sa kaniyang departamento nang mabalitaan niyang andito ako.

"Kuya..." bulong ko, bago tuluyang manghina ang aking mga kamay at mabitawan ang mga basang papel sa putikan.

"Ano bang ginagawa mo rito sa gitna ng bagyo?! Nababaliw ka na ba talaga?!" Galit at nag-aalalang binuhat ako ni Luke mula sa pagkakaluhod, ang kaniyang mga kamay ay mahigpit na humawak sa aking malamig at basang mga balikat. "Nakita ko si Adrian na naglalakad palayo papasok ng building nila! Siya ba ang may gawa nito sa 'yo?!"

"Hindi, Kuya... ako ang nagpumilit na manatili rito," pagsisinungaling ko pa rin, pilit kong itinatago ang kalupitan ni Adrian kahit na kitang-kita naman sa buong katawan ko ang resulta ng kaniyang pagtataboy.

"Huwag mo na siyang ipagtanggol, Lia! Kitang-kita ko na hawak niya ang payong niya pero iniwan ka niyang basang-basa rito sa gitna ng field! Ganyan ba ang lalaking pinagpapakamatayan mo tuwing may pagkakataon?!" Galit na galit si Luke, ang kaniyang boses ay sumasabay sa dagundong ng kulog sa kalangitan.

"Kuya, please... huwag mo na akong pagalitan ngayon... sobrang sakit na ng buong katawan ko," hikbi ko, habang pilit kong isinusuksok ang aking basang mukha sa kaniyang dibdib para maghanap ng kahit kauntiing init na magliligtas sa akin sa lamig.

"Umuwi na tayo. Hindi ko na hahayaan na bumalik ka pa sa unibersidad na ito kung gabi-gabi at araw-araw ka namang uuwing luhaan at may sakit dahil sa kaniya," matigas na sabi ni Luke, bago ako binuhat nang tuluyan at mabilis na naglakad patungo sa kaniyang kotse na nakaparada sa di-kalayuan upang doon ako asikasuhin.

Inilapag ako ni Kuya Luke sa passenger seat at agad na kinuha ang kaniyang jacket sa likod para ibalot sa nanginginig kong katawan. Mabilis niyang pinaandar ang kotse habang ang kaniyang mukha ay madilim pa rin dahil sa galit. Alam kong galit siya kay Adrian, pero mas galit siya sa akin dahil hinahayaan ko ang sarili kong matapakan nang ganito.

"Kuya, galit ka ba sa akin?" mahina kong tanong habang nakatitig sa kawalan.

"Hindi ako galit sa 'yo, Lia. Galit ako sa sitwasyon. Galit ako dahil hinahayaan mong gawin ka niyang ganyan."

"Kasi mahal ko siya, Kuya... hindi ko alam kung paano pigilan."

"Matututunan mo rin 'yan kapag napagod ka na nang tuluyan. At sana, bago dumating ang araw na 'on, may natitira pa sa 'yo."

"Salamat sa pagpapasensya sa akin, Kuya."

"Matulog ka muna dyan. Malayo-layo pa ang biyahe natin dahil sa traffic dulot ng baha."

"Opo."

Ipinikit ko ang aking mga mata, ngunit ang lamig sa loob ng kotse ay tila ba mas lalong nagpatindi ng nararamdaman kong lagnat. Sa aking panaginip, paulit-ulit kong naririnig ang boses ni Adrian na nagsasabing hindi ako kailanman magiging sapat para sa kaniya. Ang sakit ng kaniyang pagtanggi ay tila isang sumpa na hindi ko na kayang takasan kahit na anong gising ang gawin ko sa aking sarili.