Choose Me Again

"Adrian! Sandali lang, please! Pakinggan mo naman ako kahit ngayon lang!" Halos di ko na mabilang ang aking hakbang habang hinahabol ko ang pamilyar na bulto ng lalaking naglalakad sa mataong hallway ng Civil Engineering Building. Ang bigat ng dalawa kong bitbit—sa kaliwang kamay ko ay ang makapal na textbook sa Anatomy, habang sa kanang kamay ko naman ay mahigpit kong yakap ang isang tupperware na may kauntiing init pa sa ilalim dahil bagong hango mula sa oven bago ako pumasok kaninang umaga. Baked macaroni. Pinagpuyatan ko ito kagabi. Sinunog ko ang kilay ko sa pag-aaral ng mga nerves at muscles para sa exam ko sa Nursing, pero mas sinunog ko ang oras ko para lang masiguradong perpekto ang lasa ng paborito niyang pagkain. Pero si Adrian? Hindi man lang siya lumingon. Ni hindi man lang bumagal ang kaniyang mga hakbang niya. Diretso lang ang tingin niya sa unahan, suot ang kaniyang itim na backpack, habang ang ilang hibla ng bagsak niyang buhok ay bahagyang gumagalaw sa hangin. Sobrang gwapo niya, kahit mula sa likod. At ang amoy niya—yung amoy ng mamahaling pabango na may halong kauntiing bango ng detergent—abot hanggang sa pwesto ko. "Adrian, please look at me naman!" pakiusap ko ulit, medyo lumalakas na ang boses ko kaya napapalingon na ang ilang mga estudyante na nakatambay sa mga bench. "Ayan, andyan na naman ang dakilang taga-habol." "Hindi ba napapagod 'yan? Araw-araw na lang, ah. Kung ako kay Adrian, nairita na ako." Narinig ko ang mga bulungan ng mga nagdadaanang third year civil engineering students, pero binalewala ko 'yon. Sanay na ako. Sanay na ang buong campus na si Lia Evangelista mula sa College of Nursing ay walang ibang ginawa kundi buntiutan ang nag-iisang Adrian Villanueva ng Civil Engineering. Kahit gaano kasakit ang mga salitang naririnig ko mula sa ibang tao, basta kay Adrian... parang nagiging manhid ako. Lahat titiisin ko, mapansin lang niya. Sa wakas, bago siya makaliko sa may hagdanan patungo sa susunod niyang klase, nagawa ko siyang harangan. Huminga ako nang malalim, pilit na inaayos ang nagulo kong nursing uniform at ang buhok kong medyo pinawisan na dahil sa pagmamadali. Iniangat ko ang tupperware sa harap niya, pilit ang isang malawak at masayahing ngiti sa aking mga labi. "Para sa 'yo. Alam kong wala ka pang kain kasi galing ka sa five hours na laboratory class niyo. Masarap 'to, Adrian. Binawasan ko ang asidong kamatis tapos dinagdagan ko ng maraming cheese sa ibabaw, eksaktong-eksakto sa panlasa mo," masigla kong sabi, kahit na ang totoo ay nanginginig na ang mga kamay ko sa kaba habang nakatitig sa guwapo ngunit seryoso niyang mukha. Tumingin lang siya nang malamig sa akin. Yung mga mata niya—yung kulay tsokolate na madalas kong pangaraping tumitig din sa akin nang may pagmamahal—ay walang kahit anong emosyon. Walang galit, walang tuwa, walang kahit ano. Blangko. Parang tumitingin lang siya sa isang pader. O sa isang malaking istorbo na harang sa kaniyang dadaanang hagdan. "You are embarrassing yourself, Lia. Go home," malamig at walang kabuhay-buhay niyang sabi. Parang may sumaksak sa puso ko sa talim ng boses niya. Bawat salita, parang may kasamang yelo na nagpapatigil ng daloy ng dugo ko. Pero hindi ako papayag na matapos dito ang araw na ito. Sanay ako sa ganito, hindi ba? Martyr ako pagdating sa kaniya. Ibinaba ko nang kauntii ang tupperware pero hindi ko pa rin ito ibinababa nang tuluyan. "Adrian, saglit lang naman. Bakit ba palagi mo na lang akong tinataboy? Isang subo lang, o kaya kunin mo na lang 'to tapos kainin mo mamaya sa library habang nagre-review ka. Masama ang nag-aaral nang gutom, sige ka. Pinaghirapan ko talaga 'to, maaga akong gumising para lang i-bake 'to," pamimilit ko pa, pilit kong iniaabot sa kaniya ang lalagyan, halos idikit ko na sa dibdib niya. Nilapitan ko siya nang kauntii, sapat na para maramdaman ko ang init na nagmumula sa katawan niya. Sobrang lapit ko sa kaniya, pero pakiramdam ko, milya-milya ang layo niya sa aking puso. "I said, no." "Adrian, sige na naman, oh. Huwag mo namang gawin sa akin ito sa harap ng maraming tao. Gusto ko lang naman siguraduhin na nakakain ka nang maayos." "Lia, wala akong pakialam sa pinaghirapan mo. At mas lalong wala akong pakialam kung nagpuyat ka." "Bakit ba ganyan ka? Mahirap bang tanggapin na lang ito? Hindi naman kita pinipilit na kausapin ako nang matagal, ah? Kunin mo lang ito, masaya na ako." "Hindi mo ba talaga maintindihan ang salitang ayaw ko? Ilang beses ko ba kailangang ulitin sa 'yo?" "Kasi alam kong hindi ka naman talaga ganyan kalamig! Noong nakaraang linggo, noong naulanan ako, may nag-iwan ng payong sa tabi ko habang natutulog ako sa library. Alam kong sapatos mo ang nakita ko bago ako tuluyang makatulog, Adrian." "Nagkataon lang na naiwan ko ang payong na 'yon doon. Huwag mong bigyan ng kahulugan ang mga bagay na walang kwenta." "Walang kwenta? Lahat ba ng ginagawa ko para sa 'yo, walang kwenta lang?" "Oo, Lia. Walang kwenta. At nakakarindi na." "Adrian, naman..." "Hindi mo ba nakikita ang sarili mo ngayon? Tingnan mo ang mga tao sa paligid mo. Pinagtatawanan ka nila." "Wala akong pakialam sa kanila! Kahit pagtawanan ako ng buong unibersidad na ito, okay lang sa akin! Ang pakialam ko lang ay ikaw!" "Well, ako, may pakialam ako. At nahihiya akong makita ng mga kaklase ko na kinukulit ng isang tulad mo." "Isang tulad ko? Ano ba ako sa paningin mo, Adrian?" "Isang malaking istorbo." "Istorbo lang ba talaga?" "Oo. Istorbo na walang ibang ginawa kundi sirain ang araw ko." "Kahit kauntiing pasasalamat man lang para sa baked mac na ito, wala?" "Sino ba ang nakiusap sa 'yo na iluto mo 'yan? Sinabi ko ba?" "Hindi, pero kusa ko namang ginagawa kasi alam kong mahirap ang mga subjects niyo sa Civil Engineering ngayon. Lalo na ang Structural Design niyo." "Hindi ko kailangan ng tulong mo, at mas lalong hindi ko kailangan ng pagkain mo." "Adrian, kahit isang tikim lang..." "Umalis ka na sa harap ko, Lia." "Ayaw ko. Hindi ako aalis hangga't hindi mo ito kinukuha." "Talagang sinusubukan mo ang pasensya ko, no?" "Gusto ko lang naman na pahalagahan mo kahit kauntii ang effort ko." "Effort? Ang tawag ko riyan, katangahan." "Katangahan ba ang mag-alala sa taong mahal mo?" "Mahal? Lia, magdadalawang taon mo na akong kinukulit, pero kailan ko ba sinabi sa 'yo na may pag-asa ka?" "Wala ka namang sinabi, pero nararamdaman ko na hindi ka naman talaga galit sa akin." "Nararamdaman mo? Ang sabihin mo, masyado kang assumera." "Adrian, grabe ka naman magsalita..." "Magsasabi pa ba ako ng mas malala para lang matauhan ka?" "Kahit ano pang sabihin mo, alam kong may dahilan kung bakit mo ito ginagawa." "Walang malalim na dahilan, Lia. Ayaw ko lang talaga sa 'yo." "Hindi ako naniniwala." "Bahala ka sa buhay mo." "Adrian, sige na, oh. Hawakan mo lang ito." "Bitawan mo ako, Lia." "Kunin mo muna ito." "I said, back off!" "Adrian, please!" "Umalis ka na sabi, eh!" "Bakit ba ang hirap sa 'yo na tanggapin ang pagmamahal ko?" "Dahil hindi ko kailangan ang pagmamahal mula sa isang katulad mo." "Isang katulad ko? Ano bang mali sa akin?" "Lahat sa 'yo, mali. Ang pagiging makulit mo, ang paghabol mo sa akin araw-araw, lahat 'yan nakakairita." "Ginagawa ko lang naman ito kasi natatakot ako na baka kapag tumigil ako, tuluyan mo na akong makalimutan." "Mas gusto ko 'yon. Ang katunayan nga, mas magiging masaya ako kung maglalaho ka na lang sa paningin ko." "Ganoon ba talaga katindi ang galit mo sa akin?" "Hindi ito galit, Lia. Pagkasuklam ito." "Adrian..." "Go home, Lia. You are embarrassing yourself. Masyado mo nang ibinababa ang sarili mo para sa isang lalaking hinding-hindi ka naman papatulan." "Hindi mo ba talaga ako kayang bigyan kahit isang pagkakataon lang?" "Hindi. At kahit kailan, hindi magbabago ang sagot ko." "Paano kung magbago ang takbo ng panahon? Paano kung balang araw, ikaw naman ang maghabol sa akin?" "Nananaginip ka nang gising. Hinding-hindi mangyayari 'yon. Kahit matapos ang mundo, hinding-hindi ko gagawin 'yon." "Adrian, please, hawakan mo muna itong tupperware..." "Huwag mo akong hawakan!" "Sandali lang—" "Sabi nang ayaw ko, eh!" Sa higpit ng pagkakahawak ko sa kaniyang braso at sa biglaang lakas ng kaniyang pagbawi, nawalan ako ng balanse. Ang tupperware na yakap-yakap ko ay tuluyang madulas mula sa nanginginig kong mga kamay. *Blag!* Isang malakas na tunog ang umalingawngaw sa sementadong sahig ng hallway. Natanggal ang takip ng tupperware at ang baked macaroni na pinagpuyatan ko buong gabi ay tuluyang natapon sa paanan ni Adrian. Nagkalat ang mapulang sarsa, ang mga piraso ng pasta, at ang makapal na natunaw na cheese sa sahig ng Civil Engineering Building. Natahimik ang buong paligid. Ang mga estudyanteng kanina pa nanonood at nagbubulungan ay tila ba napatigil din sa nakitang eksena. Dahan-dahan kong tiningnan ang nagkalat na pagkain sa sahig. Ramdam ko ang mabilis na pag-init ng aking mukha at ang dahan-dahang pag-gilding ng mga luha sa aking mga mata. Ang sakit. Ang sakit-sakit na makita ang bagay na ginawa mo nang may pagmamahal na ngayon ay madumi na at tinatawanan na naman ng ilang mga estudyante sa malayo.