ปรารถนารั้งรัก

เธอพยายามทุกอย่างเพื่อรั้งให้เขาอยู่ ส่วนเขาทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะไปจากเธอ การแต่งงานที่ไร้ซึ่งความรักก็ต้องลงเอยด้วยการหย่าร้างเป็นเรื่องธรรมดา "คุณกรไปไหนมาคะ" "ถามอะไรนักหนา เป็นแม่ฉันหรือไง" "ไม่ใช่ค่ะ" "ถ้าไม่ใช่ก็ไม่ต้องยุ่งเรื่องของฉัน เลิกวุ่นวายกับฉันสักที มันน่ารำคาญ เข้าใจไหม" เสียงเข้มพ่นทุกคำที่อยู่ในใจออกมาจนหมดไม่คิดถึงจิตใจคนฟังเลยแม้แต่น้อย "ขอโทษค่ะ เขมแค่เป็นห่วงคุณ" "ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน คิดว่าได้แต่งงานกับฉันแล้วจะเป็นเจ้าของชีวิตฉันหรือไง" "ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ..." เธออยากจะอธิบายให้เขาเข้าใจว่าเธอเป็นห่วงเขาจากใจจริง ไม่เคยหวังให้เขาเห็นความดีในตัวเธอ เพียงแค่ให้เขาเข้าใจเธอสักนิด "ฉันไม่อยากฟังเสียงเธออีกจะไปไหนก็ไป" "ค่ะ...คุณกรอย่าลืมทานข้าวด้วยนะคะ" เขมิกาก้มหน้าเดินเลี่ยงออกไปไม่ให้เขาเห็นหน้าอีก เธอคิดว่าเธอทำหน้าที่ของภรรยาได้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว แม้จะอยู่ด้วยกันแต่เธอไม่เคยได้กินอาหารพร้อมกับเขาเลยสักครั้ง ชลากรไม่ยอมให้เธอร่วมโต๊ะอาหารด้วยเขมิกาเลยทำได้แค่เตรียมให้เขาส่วนของเธอนั่นต้องกินในห้องครัว ชีวิตที่เหมือนหนูตกถังข้าวสารได้แต่งงานกับมหาเศรษฐีสำหรับคนอื่นอาจเป็นเรื่องดี ทว่าสำหรับเขมิกาแล้วชีวิตของเธอนั่นมีแต่ความโดดเดี่ยวและเดียวดาย การแต่งงานที่สามีไม่เต็มใจ รวมถึงเธอที่อยากย้อนเวลากลับไปแก้ไขไม่อยากให้เรื่องราวทั้งหมดนี้เกิดขึ้น