เมียรอหย่าของมาเฟีย

“ถึงจะแยกห้องนอน แต่ถ้าฉันต้องการมีเซ็กซ์ เธอก็ต้องทำหน้าที่เมีย” น้ำเสียงเฉยชากล่าวขึ้นหลังจากฟังข้อเสนอ “เราไม่ได้จะแต่งงานกันแค่ในนามเหรอคะ” ดวงตาของเกวลินทร์เบิกกว้าง “ฉันเป็นผู้ชายนะ มีความต้องการ ถ้ามีเมียแล้วแต่ยังไปหาผู้หญิงนอกบ้าน คนอื่นจะว่ายังไง” “แต่ฉันไม่ถือนะคะ” เธอตอบกลับคนที่เคยใช้ปืนจ่อหัวตัวเองอย่างไม่สะทกสะท้าน “แต่ฉันถือ” เขาตอบกลับในทันที ท่าทีสบายใจแบบนั้นมันทำให้คนที่เป็นเหมือนสัตว์เลือดเย็นไร้หัวใจกำลังรู้สึกหงุดหงิดไม่น้อย ใหญ่ตระการเบนสายตาจากดวงหน้าสวยมองเอกสารในมือ แต่หูยังฟังเสียงอึกอักของหญิงสาวที่กำลังจะหาทางต่อรองกับเขา “แต่...” “ไม่มีแต่ ฉันกำลังเสียผลประโยชน์มากพอที่จะไม่ต้องเสียเวลาหาผู้หญิงมามีเซ็กซ์ด้วยทุกคืน เธอแค่ทำหน้าที่นั้นก็พอ” “ทุกคืนเหรอคะ” คิดถึงคืนนั้นที่เธอสะบักสะบอมจนเดินแทบไม่ไหวใบหน้าหวานก็แดงซ่าน “ฉันไม่กินจุนักหรอก” คนโกหก! “เธอเองก็เหมือนกัน ถ้าต้องการก็แค่ออดอ้อนก็พอ” ออดอ้อน!? “ฉันไม่อนุญาตให้เธอไปมีอะไรกับคนอื่นในระหว่างที่แต่งงานกัน” “ฉันไม่มีหรอกค่ะ ฉันไม่เคยมีแฟน แล้วก็อยู่แบบไม่ต้องการมาหลายสิบปี ฉันโอเคค่ะ” “งั้นก็ลองต้องการดู” เกวลินทร์เม้มปากแน่นใบหน้าแดงก่ำ เมื่อสบกับสายตาที่เงยขึ้นมามองเธอ เรียวคิ้วของเขาเลื่อนขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ รู้ตัวอีกทีชายหนุ่มที่อยู่ในเสื้อกั๊กสูทก็ลุกขึ้นจากโต๊ะเดินตรงมาที่เธอ สายตาร้อนแรงก้มมองคนที่เตี้ยกว่าเขาเกือบยี่สิบเซ็นต์ สืบเท้ารุกไล่ให้เกวลินทร์ต้องหมุนตัวหนี ก่อนจะถูกเขากักไว้ระหว่างอกแกร่งและโต๊ะทำงาน “นี่คุณกำลังจะทำอะไรคะคุณใหญ่” ใหญ่ตระการวางมือลงบนโต๊ะ กดปลายจมูกโด่งแทรกเรือนผมสวยคลอเคลียที่ใบหูแดงก่ำ ลมหายใจอบอุ่นพัดผ่านใบหูของหญิงสาว ก่อนที่เขาจะกระซิบเสียงพร่า “คืนนั้นเธอยังต้องการได้ ทำไมไม่ลองฝึกต้องการดูล่ะ มันก็ไม่แย่ไม่ใช่เหรอ” “...” “ยินดีต้อนรับครับคุณภรรยา โชคดีจริง ๆ ด้วย ที่คืนนั้นฉันไม่ได้ฝังลูกตะกั่วลงบนหัวสวย ๆ ของเธอไปซะก่อน ว่าไหม...”