Arabanın arka koltuğunda, kelepçeli ellerimle camdan süzülen son görüntüye bakarken gözlerim doldu. Evimiz, annemin silueti, babamın dik duruşu... “Bir daha görebilecek miyim?” diye geçirdim içimden.
Araba hareket ederken El-Mansur'un soğuk dokunuşuyla irkildim:
"Ellerini uzat."
Çaresizce uzattığım bileklerime kelepçe takıldı. Siyah bir kumaş gözlerimi kör etti.
"Nereye götürüyorsunuz beni?" diye sordum, sesimdeki titremeyi bastırmaya çalışarak.
"El-Hadid'e." Cevap kısa ve kesindi.
"Aradığınız her neyse, bende değil!"
"Ona biz karar veririz."
Tam o an...
Ani bir fren. Alnım ön koltuğa çarptı. Kulaklarımda çınlama, ağzımda kan tadı.
"Kimse kıpırdamasın!" diyen yabancı sesler birbirine karıştı.
El-Mansur'un tehditkâr sesi yükseldi: "Kime bulaştığınızı bilmiyorsunuz. Bunu yanın
