THE FORBIDDEN TOUCH: My stepfather's Obsession

Chapter 4- Hmmm

Ang sikat ng araw na tumatagos sa bintana ng dining room ay tila nanunukso kay Clarisse,isang malupit na paalala na ang gabi ng kaniyang pagkakasala ay tapos na, ngunit ang mga bakas nito ay sariwa pa rin. Ramdam niya ang panunuyo ng kaniyang lalamunan, bawat paglunok ay tila may kasamang tinik habang pilit na iniiwasan ang tingin ng kaniyang inang si Helen.

Sa kabilang dulo ng mahabang mesa, naroon si Sebastian. Mukha itong kagalang-galang sa kaniyang charcoal gray suit, prenteng nagbabasa ng dyaryo habang humihigop ng kape. Tila ba ang mga mararahas na haplos at mapanuring ungol kagabi ay isang panaginip lamang.

"Clarisse, anak, bakit hindi mo ginagalaw ang pagkain mo? Masama ba ang pakiramdam mo?" Tanong ni Helen, ang kaniyang boses ay puno ng tunay na pag-aalala.

"A-ayos lang po ako, Ma. Medyo napuyat lang po sa pag-aaral," pagsisinungaling ni Clarisse. Kinilabutan siya sa sariling boses. Ang totoo, ang kaniyang puyat ay dahil sa mga markang pilit na itinatago ng kaniyang high-neck blouse,mga pulang bakas na iniwan ng lalaking kaharap nila ngayon.

"Priority ang pag-aaral, but don't overwork yourself, Clarisse," singit ni Sebastian. Ang kaniyang baritono at malamig na boses ay nagpatindig ng balahibo ni Clarisse. Ibinaba nito ang dyaryo at tumitig nang madiin sa kaniya,isang tingin na tila hinuhubaran ang kaniyang kaluluwa. "Dapat ay marunong kang magbalanse ng oras... lalo na sa mga bagay na nagbibigay sa iyo ng kasiyahan.

Nabulunan si Clarisse sa iniinom na juice. Ang bawat salita ni Sebastian ay may lason ng double meaning na siya lang ang nakakaunawa.

"Are you okay, sweetheart?" tanong ni Helen sabay tingin sa asawa. "Sebastian, huwag mo ngang masyadong pressure-in ang bata."

"I'm just giving her a piece of advice, Helen," sagot ni Sebastian, isang mapanlarong ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi na hindi nakita ng kaniyang asawa.

Biglang napatigil ang paghinga ni Clarisse. Sa ilalim ng mesa, naramdaman niya ang isang mainit at pamilyar na haplos sa kaniyang tuhod. Ang sapatos ni Sebastian ay dahan-dahang gumagapang paitaas sa kaniyang binti, madiin at mapang-angkin.

Nanlaki ang mga mata ni Clarisse, ang kaniyang mga daliri ay bumaon sa gilid ng upuan. "M-ma... aalis na po ako. Baka mahuli ako sa klase."

"Wait, Clarisse. Isasabay ka na ni Sebastian. Papunta rin siya sa kumpanya at madadaanan ang university mo," mungkahi ni Helen.

"No, Ma! I mean... kukuha pa po ako ng Grab," mabilis na tanggi ni Clarisse. Ang ideya na makasama ang lalaki sa loob ng saradong sasakyan ay nagpapadagundong sa kaniyang dibdib.

Ngunit tumayo na si Sebastian at prenteng inayos ang kaniyang coat. "Don't be stubborn, Clarisse. It's dangerous for a beautiful girl like you to commute alone. I'll take care of you."

Lumingon si Sebastian kay Helen at, sa harap mismo ni Clarisse, ay hinalikan ito sa noo. Isang simpleng kilos na nagdulot ng isang matalim na kirot ng selos at poot sa dibdib ng dalaga.

"I'll see you tonight, Helen. At ikaw, Clarisse... let's go. Ayaw ko sa lahat ay ang pinaghihintay ako."

Pagpasok sa loob ng mamahaling SUV ni Sebastian, bago pa man sila makaalis ng gate, ay narinig ni Clarisse ang nakakangilong tunog ng awtomatikong lock ng lahat ng pinto. Bago pa siya makapagsalita, isang malakas na braso ang humablot sa kaniyang baywang at hinila siya palapit.

"Akala ko ba ay hihintayin mo ako kagabi sa guest room?" bulong ni Sebastian sa kaniyang tainga, ang mainit na hininga nito ay nagpapanlambot sa kaniyang mga tuhod. Ang kaniyang kamay ay muling bumalik sa binti ng dalaga, mas mapangahas kaysa kanina.

"Sebastian, please... nasa labas lang si Mama," pakiusap ni Clarisse, ang kaniyang boses ay nanginginig sa pagitan ng takot at pagnanasa.

"Exactly. Mas bawal, mas masarap, hindi ba?" Sabay madiing hinalikan ni Sebastian ang leeg ni Clarisse, sapat na para mag-iwan ng panibagong markang kailangan na naman niyang itago. "Siya ang asawa ko sa papel, Clarisse. Pero sa bawat paglabas-masok ko sa iyong buhay, alam nating dalawa kung sino ang tunay na nagmamay-ari sa iyo."

Imbis na kumanan sa EDSA papuntang university, bigla na lang kinabig ni Sebastian yung manibela pakanan. Sa eskinita. Yung daan na puro acacia, walang tao, walang tricycle. Alam kong dun yun papunta.

"Sebastian!" Kumakabog dibdib ko. "Male-late ako sa 8 AM class ko!"

Putangina. Nanginginig boses ko pero sa loob-loob ko.

Hindi siya sumagot. Pinatay niya lang makina sa ilalim nung pinakamalabay na puno. Tahimik. Rinig na rinig ko hininga naming dalawa. Yung akin, parang kakarera lang. Yung kanya, mabagal. Deliberate. Nakakabaliw.

"Sabi ko sa’yo, Clarisse." Hindi siya sumisigaw pero mas nakakatakot pa. "Ayoko sa lahat yung pinaghihintay ako. Tinakbuhan mo ‘ko kagabi."

"N-natatakot ako!" Bigla akong napaatras sa upuan pero wala na kong atrasan. "Paano kung pumasok si Mama sa guest room?"

Wala na. Hinablot niya batok ko. Hindi marahan. Madiin. Tapos sinakop niya bibig ko.

Walang romance dun Yung tipong mapang angkin. Lasa ko pa yung kape niya kanina sa breakfast.

"Dito?" Naitulak ko siya pero mahina. "Sa kotse? Sebastian, may dadaan—"

Ngumisi siya. Yung ngisi na alam mong delikado. Tapos, binaba niya yung sandalan ng upuan ko. Wala akong nagawa kundi humiga.

"Mas masarap nga ‘pag may chance na mahuli tayo, ‘di ba?" Bulong niya sa tenga ko. Tapos kinagat niya yung parteng yun sa leeg ko na alam niyang nanghihina ako. "Dito sa loob ng kotse ko, Clarisse. Gagawin ko lahat ng mga binubulong mo lang sa unan mo gabi-gabi."

Tangina. Gumapang na naman kamay niya sa ilalim ng blouse ko. Yung blouse na pinili ko kasi high-neck, para matakpan mga ginawa niya kagabi. Useless din pala.

Nakalimutan ko bigla si Mama. Nakalimutan ko yung quiz ko. Ang naaalala ko lang ay bawal ‘to. Siya ay aking stepfather . Pero p*ta, bakit katawan ko mismo nagtataksil sa’kin? Ang sarap ni Sebastian at ang galing ng setp father ko, he's a perfect tease.

"Sebastian..." Napapikit ako. Tumama siko ko sa pintuan. Ang sakit. Pero mas mahapdi yung konsensya ko. "Tama na..."

"Sabihin mo pangalan ko." Utos niya. Hinihingal na rin siya pero halata mong kontrolado niya pa rin lahat. "Sabihin mo kung kanino ka."

Kinagat ko labi ko. Ayokong sabihin. Pero talo na ko.

"S-sebastian..." Halos pabulong. "Sa’yo... sa’yo lang ako."

Sa gitna ng halikan nila ni Sebastiannay biglang tumunog ang kanyang cellphone at pangalan ng Mama ko ang nakita niya sa screen.

Nanlamig buong katawan ko. Para akong binuhusan ng yelo.

"Si... si Mama."

Tumingin si Sebastian sa phone. Imbis na tumigil, mas lalo pa niyang diniin katawan niya sa akin. Yung isa niyang kamay nasa hita ko na, gumagapang pataas.

"Sagutin mo," sabi niya. Ngumingisi pa rin. Demonyo talaga. "Gusto kong marinig kung paano ka magsisinungaling sa nanay mo... habang nasa loob mo ako."