1970. Gün: Söylenecek Kelimenin Kalmaması
-Geçmiş-
Bazı anlar sanki rüyanın, kâbusun içindeymişsiniz gibi hissedersiniz. Bir anda uyanacak ve her şey geçip gidecekmiş gibi hissedersiniz ama o rüyadan uyanamaz, oraya hapsolurdunuz.
Şu an tam da onu yaşıyordum. Yanımdakilerin dedikleri bir kulağımdan girip diğerinden çıkıyordu. Sıcak başıma geçse de hissetmiyordum. Ellerimde kocaman bir el daha vardı ve sanki burada olduğumu kanıtlamak zorundaymışım gibi elini sıkıyordum.
İstanbul'a gitmek istemiştik ama Ceren arayıp cenazenin burada olacağını söylediğinde gitmemiştik. Şimdi de cenazedeydik. Yanımda tam anlamıyla yıkılmış bir Ateş vardı. Ağlamıyordu, gülmüyordu. Sadece yere çökmüş annesinin gelmesini bekliyordu. İki elimle sıkı sıkıya elini tutup destek olmaya çalışıyordum ama nafileydi
