Serendipitous Occurence

Capitulo Trece

Uzman's

I feel warmth beside me. It's been a while since I felt that kind of warm. It's like hugging my Mom again as a child after having an outburst dahil sa mga bagay na hindi ko kontrolado noon. Dahil hindi naman talaga malakas ang loob ko. I was always the weakest link and even now as an adult ipinipilit ko paring ipakita sa lahat that I am the strongest, the bravest and that they can't step down on me anymore. Hinubog ako ng noon para maging matapang ngayon. That's why it's moments like this that I love, gusto ko nalang manatili sa nakayakap nitong mga kamay sa kanya.

But whose arms do these belong?

Ibinuka ko ang aking mga mata at nakita ang sariling nakayakap kay Dahlia. Nakasubsob ang mukha ko sa leeg nito, like I am some kind of child in her arms. At nang gumalaw ako ay hinapit pa akong lalo nito sa kanyadi nalang ako nagalaw.

What had happened?

/flashback/

It's already five in the afternoon at gumagabi na sa labas. Its been three hours mula ng pumunta rito ang Lolo pero wala akong magawang trabaho. My nerves wouldn't let me, kaya para ikalma ang sarili ko I just sat their on the side of the desk. Ang kamay ay nakapatong sa aking tuhod straing outside where the sun slowly sets.

I need to clear my mind.

Inayos ko ang aking sarili. Kinuha ang car keys at lumabas ng opisina.

"Sir Deguangco saan ho kayo pupunta?", tanong ni Vernon na nag-aalala pati si Vina ay napatayo na sa table nito. Mukhang kanina pa ako hinihintay na lumabas ng mga ito.

"I-I'm sorry, kung pinag-alala ko kayo. I am fine, I just want to head out early"

"I can drive you, sir"

"Wag na, Vernon. I can manage..."

And I walked pass them at lumabas na ng building at sumakay ng sasakyan.

Hawak ang manebela ay pinaandar ko na iyon. I should not be driving, I know how pero hindi ako nagda-drive dahil maaring maabutan ako ng ulan, not today, I want out, alone.

I need to clear my mind.

Ulit ko sa likod ng aking isipan kailangan kong mapag-isa. Sa pagmamaneho ko ay nakita ko ang sariling nagtungo sa bahay. Daling umakyat sa aking kwarto ng pagbukas ko ay nakita ko ng nasa loob si Dahlia, nagulat ito sa presensya ko but she immediately brush it off and gave me a warm smile; napatigil ako. Hindi ko alam kong bakit ito nangiti sa akin, nahihilo na ako.

But... why am I here?

And why was I... Just now, comforted with that smile.

"W-what are you doing here?",

"Inaayos ko lang itong pantulog mo, mamaya. Ang aga mo naman" hawak nga naman nito sa kamay ang mga hanger ng damit ko na nilalagay nito ngayon sa kama.

"A-and M-miero?...",

"Ah oo, di pa kita natatawagan pupunta kasi sana ako sayo at magdadala ng bento at baka gabihin ka na naman. Nakatulog si Miero ng maaga, namasyal kasi sila kanina ng Mom mo kaya ayun napagod. Pero teka, bakit nauutal ka, ayos ka lang ba?", nawala ang ngiti nito at napalitin ng pag-alala.

I was merely listening. Di ko na alam tama pa ba ang naririnig ko but I was trying to see her whole face moves in slow mo along with the movement of her lips that's just seem to be igniting something within me that I cannot name.

"Uzman?...", tawag nito sa akin ng may oag-alala sa kanyang boses. Binitiwan ang mga hawak nito at lumapit sa akin. And gently placed her hands on my tired looking face, hinuli ko iyon ng may kasamang puwersa, napaigtad ito. As I slowly tilted my face on to the warm palm of her hands.

"You... you just can't help but be nosy, can't you?", sandaling tila nagpahinga ang aking mukha sa mga palad nito and without words and hesitation I grabbed her closer to me for a deep kiss.

I devoured every inch of her lips. Inangat ko ito at inihiga sa kama. Inalis ang mga sagabal doon at hinagkan itong muli habang ang aking mga kamay ay gumalaw upang hubaran ito, ganuon din ito sa akin.

I want her and she wants me too. At nang tuluyan na kaming hubo. Ay hinalikan ko itong muli, sinagot naman nito iyon ng parehong intensidad ng aking halik.

"Aaah Uzman"

"Yes, Dahlia"

I scooped on of her leg up and inserted mine slowly, napaliyad ito. I bent down to licked her neck up to her mouth and devoured it again as I plunged deep and faster now inside of her.

"Aah aghmm yes!", she moans in pleasure ang mga kamay nitong nasa likod ko ay bumabaon ang bawat kuko, leaving amrks for sure sa oras na magising ako but I don't mind. I also bent down to leave kiss marks on her body especially on her taunted boobs.

This woman is delectable and she is my wife.

"I'm coming, argh!", anunsyo ko as I groan in that mind buggling pleasure.

"A-ako rin aah , Uzmannmm!", he hugged me tighter as I feel her body shake in pleeasure at kasunod na nuon ang paglabas ng makamundong katas ko sa loob niya.

"Aaah!", pareho naming ungol sa magkaiba ngunit parehong kontento na boses. Her body arched and my body twitched in pleasure we both experience

Napahiga ako sa dibdib nito. Hindi pa rin tinatanggal ang akin sa loob niya. Ayoko, I like feeling mine inside her.

"Uzman...", hingal na sinusubukan ako jitong itulak pero inaalis ko lang ang kamay nito.

"No, I like it this way"

"Ayaw mong mabungaran akong katabi. Aalis na ako"

"No, I like it, I like you this way", nakapikit kong sabi at hindi pa rin tinatanggala ng akin ay iniba ko ang posisiyon nito. I move her to the aide where i can hugged her from the back and placed little kisses on it hanggang sa magsawa ako at tuluyan nnag nakatulog.

/end of flashback/

I positioned myself differently, this time I can see her visibly. Pagod na pagod ang itsura nito at medyo nakanganga, ang isa nitong kamay ay nakaangat sa kanyang ulo, she's even snoring.

She's sleeping heavily kaya hindi na muna ako umalis. She won't notice me. It's not like appalled ako sa ganda niya. Di ko lang talaga lubos maisip kung bakit sa gitna ng anxiety ko ay naisipan kong umuwi, knowing that they are here. Dahil sanay akong mag-isa. I was never the child who needs caring, I learn that in order to heal, I needed my solitude dahil doon ko nahahanap ang kapayapan ko at tinatanggal non ang anxiety na nararamdaman ko.

So why?

Is it because my head now see her as the wife? Pinagkatiwalaan ko na ba talaga ito para bigyan siya ng pagkakataong makita ang vulnerable side ko?

I doubt...

It was just carnal lust. Maybe wanting her the first time mula ng maging asawa kami was what I craved. s*x with her is pleasurable kasi, unlike sa iba. It's just different when it's her.

Yes... tama... lust, iyon lang. Nagpanick-attack ako kaya nagawa ko iyon. But was it reasonable enough? s**t, di ko alam, ewan!

"Kanina ka pa gising?", biglang tanong nito dahilan para mataranta akong bigla at napaupo sa kama na dali naman nitong pinigil sa paghila ng kamay ko.

"Matulog ka pa, siguro ay pagod ka. Umuwi ka dito ng frantic. Magpahinga ka pa. Ako nalang ang aalis," nakurap pa ang mga mata nito at tila naalimpungatan.

Nakatakip sa katawan nito ang kumot, hinahanap ang damit na maari niyang masuot pero di nito iyon abot at nasa baba kaya umikot ako at ibinigay iyon sa kanya.

"Salamat...", sinuot na nito amg damit. I was just eyeing her. Naghihintay akong tanungin niya kung anong nangyari pero wala. And I think that's good, di ko kailangan ipaalam sa kanya ang parte kong iyon, there's no way she will know I'm that weak.

"Actually, ayokong matulog ulit. G-gusto kong kumain", paglasabi kong iyon ay siya namang pagtunog ng tiyan ko.

Rinig na rinig namin ang tila kulog na tunog non, natawa nalang kaming pareho at nagkasundong bumaba na.

Nagpunta kami sa kusina, as per usual, I want her to cook me her infamous fried rice. Naghihintay lang ako rito, sinimulan na nitong itali ang buhok like before when her nose crunched.

"Bakit?", tanong ko.

"Wala tayong itlog"

"What? How can my house be out of eggs?"

"Nakalimutan lang siguro ni Manang"

"Di pwedeng walang itlog ang fried rice ko"

"Napakapihikan mong talaga. Madaling araw pa lang Uzman. Anong gusto mo mag-grocery tayo?"

Isang malalim na katahimikan ang sumunod. I move my brows, she moves hers like she's questioning me, I move my brows again.

"Uzman, wala tayo sa ibang bansa. Sarado na ang mga grocery sa Pilipinas...", saad nito ng nakapameywang, napaasik ako rito.

"Naisip ko tuloy iyong 7/11 parang sarap kumain ng siopao dun ngayun", mahinang sabi nito sa sarili.

"Ano? 7/11... What's that?",

"Di mo alam ang 7/11? Napaka RK mo talaga"

"What's RK? See Dahlia, don't play riddles with me"

"Anong riddles? palibhasa kasi RK ka talaga di mo alam iyong 7/11. Convinience store iyon, bukas kahit madaling araw"

"Really?... we should try it then"

"Hindi healthy mga pagkain doon"

"It's a mini store for the poor, so what can I expect", naningkit ang mga mata nito, tinaas ko nalang ang aking mga balikat.

Ilang minuto lang pala sa labas ng vilalage ay may 7/11 na doon kaya hindi na kami natagalan.

"Eh what's that?", nandidiring turo ko sa hawak nito.

"Sisig! Value meal nga lang", hinalukay pa nito iyon na parang kaning baboy. Ako naman ay nawalan ng gana sa order kong sandwich na ng nilagay sa microwave ay natuyot na.

"I know you are eating but that smells and looks like vomit to me", tinakpan ko ang ilong sabay taboy ng amoy ng sisig.

"Wag ka nga! It may not be much pero ito ang isa sa mga pagkaing bumuhay sa akin kapag tipid talaga ako nung nag-aaral ako ng college bukod sa kerenderya sa harap ng school. Na miss ko tuloy pumasok", sumubo ako ng pagkain at napapikit ako sa nostalgia na hatid nun, di man kasaraoan ay pwede na.

"Wala bang sumuporta sayo?"

"Moral o financial? Kahit paano may moral support naman sa Tatay pero di gaano sa financial. Kumakayod ako mag-isa", sabay subo nito sa pagkain.

"Is that why his debt grew? At iniwan pa talaga niya sayo"

"Nangyari na eh, may magagawa pa ba ako? At kahit ganuon iyong Tatay ko mahal ko parin yun eh"

"Kaya ba di ka nakapagtapos?"

"Hm, actually hindi"

"Then why?", puno ng curiosity ang boses ko.

"Buntis na ako kay Miero", ngiting sagot niya.

"Nagsisisi ka ba?...", pinaningkitan ako nito ng mga mata.

I keep asking question, mga tanong na siguro naman may karapatan akong malaman tungkol sa kanya.

"Iyong totoo? Nung una oo, dahil para sa akin pabigat lang ang isang bata lalo na sa tulad kong dukha at wala pang napapatunayan, pero ng mayakap ko na si Miero binago niya ang paniniwala ko at mula sa araw na iyon di na ako nabuhay ng para sa sarili ko lang. Pakiramdam ko may purpose na ako at iyon ang mapaganda ang buhay niya", sumubo ito sa pagkain niya.

"Kung gusto mo naman pala mapaganda ang buhay niya bakit di mo siya pinakilala sa akin?", I didn't budge, seryoso ang tingin at ganun din siya. Ibinaba ang kutsarang plastic bago nagsalita.

"Dahil perpekto ang mundo mo, Uzman. Natatakot akong maging mali lang sa tingin ng mga taong nakapaligid sa iyo ang anak ko, at higit sa lahat, sa tingin ng Tatay niya. Ayokong masaktan ang anak ko", i felt her sincerity. She was basically... alone, pregnant and scared.

"Hindi perkpekto ang buhay ko kung iyon ang inaakala mo pero kaya kong protektahan ang anak ko from those questioning eyes. He is a Deguangco my own flesh and blood"

"Thank you...", tumaas ang sulok ng labi nito at bumalik sa pagsubo ng magsalita ako. Napatigil ako at inabot na muna ang bottle ng juice, binuksan iyon at tinabi sa kanya.

"And you are his Mother and my now wife. To protect him, I must protect you too", she stopped at tila nag-isip bago nagsalita.

"Kung ganun, protect this family, Uzman. Friends?...", nilahad nito ang kamay sa akin.

Something in me, don't want to take it. Why would we be friends, she's my wife... But to think rationally that is only in papers. Being civil and friends is a way to make it work and believable.

"Friends...", kuha ko sa kamay nito and we shook our hands.

How funny it is that we're slowly, warming up to one another. Matagal na panahon na rin mula ng maramdaman ko to. It feel so... intriguing.

"And I am intrigued...", bulong ko sarili habang nakatingin lamang sa maganang pagkain ni Dahlia.

Very intrigued.