Serendipitous Occurence

Capitulo Diez

Uzman's

She should not have been there. She ruined everything.

Kausap ko lang kanina ang abogado ko at hindi ko nagustuhan ang naging payo niya. For everybody's sake, he advices me to marry the woman and that taking him away from the Mother was a wrong move dahil wala pa sa wastong gulang si Miero para mamili kaya kung ikokorte namin ito ay malaki ang tsansa na si Dahlia ang panigan. At hindi lang daw iyon, the child may suffer emotionally if we remove Dahlia from his life just like that. Kailangan pa rin nito ng kalinga ng isang Ina lalo na at nasa formative years palang ito.

To make it short, my money and influence can only do so much; and that Miero needs a mother figure along with a Father.

Nahampas ko ang swevil chair. This is much complicated done doing business. Isama pa ang pressure ng Mom sa akin

/flashback/

Mom finally knows the existence of my son.

Nasa loob na kami ng bahay, katabi ko ngayon si Dahlia habang ang Mom ay pinagmamasdan lang siya. Mabuti nalang at tumigil na ito sa pag-iyak at ngayon ay kalaro na si Kovo, nasa sala ang dalawa at naghahabulan. Napuno ng tawa ang kabahayan pero pati na rin ng tensyon at kaba ko ngayon at siguradong pati si Dahlia, kanina pa nito nilalaro ang mga daliri.

"Mom, magsalita naman kayo"

"What is his name?", ttanong nito ng sa bata pa rin ang tingin.

"Mikhail Eros Fojas po", si Dahlia ang sumagot.

"Fojas?..."

"Ngayon ko lang nalaman na may anak ako, Mom. I just got the DNA test"

"How old is he?"

"Um ah three years old po. Four sa January two. Napaka active na bata, sabi pa ng iba mature ito sa edad niya", pagmamalaki ni Dahlia.

Doon nito hinarap ng Mom, taas baba siyang tiningnan.

"Bakit ganyan ang ayos mo?"

"Ah kasi po..."

"Something happened, Mom. She's not always like this", magulo kasi ang buhok at mugto ang mga mata nito.

"Ikaw?... You are, this child's Mother?"

"Opo, I'm Dahlia Fojas, Ma'am", inabot ko rito ang kamay pero hindi nito inabot ang kanyang kamay pabalik at imbes ay naglakad papalapit kay Miero. Natigil ito sa pakikipaglaro at tiningala ang Ginang.

"Miero...", sumenyas si Dahlia dito ng kung ano na tila naintindihan naman niya at nagsalita.

"Hello po, I'm Mik-hail- E-ros- Fo-jas. I'm- three years old. Nice meeting you po, what's your name?", pahinto-hinto man ay naipakilala nito ng maayos ang sarili kay Mom. Binalingan ko si Dahlia na mukhang nakahinga ng maluwag.

Naupo naman ang Mom sa sofa upang magpantay sila ni Miero at ito naman ang nagpakilala.

"I'm Dolce Monciardi-Deguangco. Nice meeting you too, young man",abot nito sa kamay niya na ni- handshakes naman ni Miero.

Pero hindi pa nagtatagal ay napapatingin nanito sa gawi ni Dahlia hanggang sa tinawag na nga nito siya.

"Na-nanay...", hindi ito natiis ni Dahlia. Lumapit ito rito at kinarga, sumunod na rin ako.

"Pasensya na ho, kinakabahan ho siguro siya. Wala pa rin ho kasi siyang tulog",

"Miero, pwede ka bang makausap--", umiling na agad ito at mahigpit na kumapit kay Dahlia di ko pa man ito napapakiusapan.

"It's okay, naninibago pa ang bata, naiintindihan ko"

Wala naman itong problema nang ako ang nilapitan nuon sa mall. Maybe he just felt the energy my Mom gives off and it scares him. I pat his head para pakalmahin siya habang hinahagod naman ni Dahlia ang likod niya.

"Anong plano ninyong dalawa?"

"Ho?", napatingin sa akin si Dahlia.

"We, we are still in the process..."

"Kung ganun, ay hindi ako manghihimasok sa inyong dalawa. Pareho na kayong nasa tamang mga edad. You did this, you have to face responsibility"

"Aren't you mad?"

"Bakit naman ako magagalit sa isang inosenteng bata?"

"S-salamat ho sa pagtanggap ninyo sa anak ko"

"With you, don't think that I can trust you fully well yet pero Nanay ka ng bata, so I'll be civil with you", deritsahang sabi nito kay Dahlia bago ako hinarap.

"Siguraduhin mo lang na maipapaalam mo ito ng maayos sa Lolo mo. You knew how much he wanted a grandson from you"

/End of Flashback/

Binalik ako sa realidad ng mga katok sa pinto. It's already ten in the evening. Anuba ang kailangan ni Manang at kinakatok pa ako nito?

"Come in...", as to my surprise hindi si Manang ang pumasok kundi si Dahlia may dala itong tray ng mga pagkain.

"Hindi mo na kailangang gawin iyan", sabi ko rito sabay nitong nilapag iyon sa aking desk.

"Kailangan mo pa rin kumain. Napakapihikan mo, it's ten in the evening hindi ka pa rin bumababa kaya dinala ko na ito sayo"

"Why are you doing this?"

"Hindi ka pa kasi kumaka---", sa inis ko ay agad akong napatayo, natumba ang sweving chair na inupuan ko, napaigtad si Dahlia pero hindi ito lumayo.

"Quit it. Nakaraang araw lang ay nais mong umalis, but now you want to sink your teeth in here"

"Andito si Miero, ako ang Ina niya kaya dapat lang na andito ako", marahas kong niluwagan ang suot kong tie at tinggal iyon.

"Alam kong galit ka, naiintindihan ko pero sana ay pakinggan mo rin ang mga dahilan ko kung bakit ko nagawa ang mga ginawa ko"

"At ano? Ipamukha sa akin ang hirap mo? May choice ka, Dahlia. You had me the time you made that damn fried rice pero wala kang ginawa! Pinagmukha mo akong tanga. How does it feel seeing me everyday, thinking may parte akong nasa sayo? Was it fun?"

Sa bilis ng mga pangyayari, ito lang yata ang naging pagkakataon namin upang makapag-usap ng matino. Nang hindi ito aligagang ilayo sa akin si Miero.

"Nagkakamali ka, hindi ganun dahil bawat araw ko ay may takot at kaba...", nagtaas-baba ang dibdib nito, nangingilid ang mga luha.

"Ano lang ba ako, ikompara sa maari mong gawin kapag malaman mong may anak ka sa akin. Iniisip ko noon na mali mo kami, at hindi mo nanaisin sa buhay mo ang isang kamalian. Ayokong masaktan ang anak ko dahil maaring hindi siya kilalanin ng ama niya"

"Kaya pinangunahan mo ako, pinangunahan mong lahat!"

"Kaya nga humihingi ako ng tawad. At hayaan mo akong makasama ang anak ko ngayon", hinuli nitonang aking kamay. Her face trying to convince me.

"You... you want to play house with me, ganuon ba?", marahan itong tumango.

"Pakasalan mo ako, Uzman", she uttered confidently. Inalis ko ang kamay sa pagkakahawak nito, I scoffed at her.

"I don't do marriage... and most especially, i dont do love. I only kiss and f**k torrid", walang hesitasyon kong sabi.

Bigla ay namula ang mukha nito at napabaling sa gilid ang tingin. I walked slowly towards her, nabigla ito at paurong na rin na naglakad.

"U-uzman...", pero tila wala akong narinig at nakatuon lang sa mukha nito ang tingin ko.

Hanggang sa matigas na semento na ang nasandalan nito, hindi na nito magawang umurong pa, hindi na ito makawala sa akin.

Hinuli ko ang isa nitong kaliwang kamay nito at itinaas sabay ang pagtaas ng kanan nitong hita, ipinasok sa saya nito ang aking kamay saka ipinasok sa gitna nito ang aking tuhod at marahan na kinuskos iyon sa kung anong nasa pagitan ng kanyang hita.

"U-uzman ahm!", idinikit ko rito ang katawan at dinilaan ang likod ng kanyang tenga. Napahawak ang malaya nitong kamay sa aking braso. I looked at her, with a face now in full blush.

"I said, I only kiss and f**k torrid", napatingin ito sa akin. Naunawaan ang ibig sabihin ng aking sinabi ay sumagot ito ng tango.

"P-pakasalan mo pa rin ako. Wala akong pakialam kong mahalin mo ako o hindi"

"Kung ganun, kiss me... A kiss like you are f*****g my mouth", nanginginig ang katawan habang nasa ganun pa rin na posisyon ay hinalikan ako nito. Gumalaw sa ritmong nais ko sa kanay, ginagalingan at baka kung hindi ko ito magustuhan ay hindi ako pumayag sa alok nitong kabaliwan.

Ang mga kamay ko ay gumapang sa ilalim ng damit nito at pinisil ang kanyang umbok, napaungol ito pero hindi ako tumigil until her hands said so and for her to breath my kisses went down to her neck, napaliyad ito sa sensasyon at muli ay bumalik sa nakaawang na nitong bibig.

A woman like her, demanding for this kind of agreement. My ego hit me, it may be for show but I will ruin every man for her.

Natapos ang halik at hingal kaming dalawa, pinahid pa nito ang bibig niyang puno ng laway sa bawat hagod ng mga labi nito na kahit sino ay masaabing hindi ito eksperto. I smirked at the thought. I will keep in mind to teach him to mouth f**k and kiss so hard you will want more pero hindi ngayon.

"Tama na iyon...", itinulak ako nito paalis at inayos ang kanyang sarili. Ang likod ng kamay nito ay nakatakip pa rin sa bibig niya, di makatingin sa akin ng deritso, pulang pula ang mukha.

"K-kainin mo ang pagkain na inihanda ko. Babalik na ako sa kwarto ni Miero at baka magising siya. G-goodnight"

~~

Umaga na ba? Hindi ko masabi pero nagising ako pero sa pagod ay di ko magawang imulat ang mga mata, I want to sleep more pero may kung anong mabigat na bagay ang nakadagan sa aking tiyan.

"Ugh", I groan in frustration. Naihilamos ang kamay sa aking mukha ng gumalaw bigla ang mabigat na bagay na nakadagan sa akin. Iniangat ko ang aking ulo upang tingnan.

"What the--" mabuti nalang at napigilan ko ang magmura ng makitang si Miero iyon, malawak na nakangiti sabay hampas sa aking dibdib.

"Aaw! Don't do that man!"

"Gising na po ikaw. Morning na po", hinawakan ko ito at baka malaglag pero hinawi lang nito ang kamay ko at nagtatatalon sa kama at nagsisigaw na gumising na ako.

Malalim akong napabuntong-hininga at bagsak na naohiga muli ng pumasok sa kwarto ko si Dahlia. May suot itong apron, at mukhang galing pa sa kusina.

"Miero anak, di ba sabi ko sayo mamaya mo na siya gisingin?"

"Nanay, sabi mo eight", tinuro nito ang bed side table ko at doon ay saktong eight a.m ang oras. I smirked to form a smile, this kid is particular.

"Kahit na anak. Halika na nga dito. Pasensya na, Uzman", kukunin na sana nito si Miero pero pinigil ko ito.

I touched her hand in the process na mabilis din naman nitong inalis, at biglang nahiga. Her eyes darted on my bare body, wala kasi akong suot na shirt. Tumaas ang aking kilay, was she reminded of what happened kagabi?

"It's okay, gising na rin naman ako. I'll stand up, sabay na kaming bababa", sabi ko nalang, tinango lang ako nito at pinagsabihan si Miero bago lumabas.

Now isn't it cute? Her reacting to my every touch. I smiled at the thought at tumayo na. Nagtatalon pa rin si miero sa kama ng hulihin ko ito at iangat sa ere. He gigled like his life depended on it, nahawa na rin tuloy ako sa tawa nito.

"Here comes Captain Miero! Up and away!", we are now playing airplane kung saan siya ang eroplano.

"Captain Miero!", he laugh and gigled saying it, habang si Kovo ay sumusunod sa bawat takbo ko and only stopped when I throw him on the comfy bed at nahiga rin.

"Ulit! Ulit!"

"Later Miero, I need to change clothes",

Tumayo na ako and that's when may narinig akong tunog ng pagsarado ng pintuan, was it? O baka gunguni ko lang, I shrug it off and went to change.

Matapos ay bumaba na rin kaming dalawa ni Miero. Karga-karga ko ito, thinking about it. Hindi pa namin nakakusap ng maayos angat maipaalam dito na ako ang ama niya.

Dinadahan-dahan lang namin ito, knowing na iyon ang anging reaksyon niya sa Mom but today, I plan on telling him that I am not just Mamang Mabait and that I am his Father, the biological one, at hindi ang nasa magazine na dala dala niya.

"Asaan si Dahlia?", ibinaba ko si Miero at hinawakan sa kamay nito. Nasa dining area na kami pero walang Dahlia na anduon at si Manang lang ang nadatnan ko.

"Is she is the kitchen? Tell her to come eat with me"

"Nasa labas ho si Miss Dahlia, Sir. May naghahanap ho kasi sa kanya?"

"Naghahanap? In my home?"

"Iyon ho ang sabi ng guards Sir eh. Nabigla nga rin ho si Ma'am kaya ayun at nilabas niya muna. Kanina pa ngaiyon at hindi pa rin napasok"

Wala akong maisip na taong pupunta rito sa pamamahay ko, not that I know who has business with Dahlia.

"Manang, pakitingnan ho muna si Miero, at pupuntahan ko lang si Dahlia"

"Sige ho. Halika hijo...", inabot ko rito si Miero at naglakad na patungo sa harap ng bahay ng hindi pa man ako nakakalapit ay isang komusyon na ang aking naririnig.

PAK!

Isang matunog na sampal ang ginawad ng isang Ginang kay Dahlia, bumaling ang mukha nito at kamuntikan panga out of balance.

Not again!

"Wala kang utang na loob! Hindi kayo mabubuhay ng anak mo kung wala ako!", hahablutin pa sana nito ng dalawang kamay ang buhok ni Dahlia ng nahawakan ko iyon.

"Sino ka! Bitawan mo ako!", pumiglas nito, binitawan ko nan siya.

"U-uzman, pumasok ka na. Ako na ang bahala rito".

"Fighting like cats in front of my home? Do you really think I will let you?",

"Ikaw? Ikaw ba ang lalaking nakabuntis sa malandi kong pamangkin? Bayaran mo ako, apat na taon kong binuhaya ang anak mo at ang walang kwentang baabeng iyan", wika ng Ginang na nakaturo sa akin.

"Hindi iyan totoo! Lahat ng mga itinulong mo sa akin ay binayaran ko ng insulto at pera kaya kailan man ay di ako nagpabuhay sayo. Pinakiusapan lang kita sa anak ko, Auntie dahil ikaw nalang, kayo ni Michelle ang pamilya ko pero inabuso niyo lang ang anak ko. Kayo ang walang kwenta!", malakas na sigaw nito sa Ginang.

"Pinagsasabi mong ma--", aabutin na nan sana nitong muli si Dahlia ng di na ako nakapagtimpi at sinampal ko ito sa pisngi.

Nahigit ni Dahlia ang hiningi sabay takip sa bibig, hinila ko ito papunta sa aking likod. Humakbang ako papalapit sa Ginang na hawak hawak ang kanyang pisngi na umuurong na ngayon.

"So you are the Aunt who left bruises on my son's body"

"Wag kang mag-akusa!"

"I already filed a restraining order against you and a case for ab*sing my child!", balik kong sigaw dito. There is something in me that's fueling this anger. It's the idea that this woman abused my chiild and now dares to put hands on his Mother.

"Ikaw pa ngayon ang may lakas ng loob na sumugod dito. Do you even know the ways I can erase you, clean from existence?",umiling ito sa takot. I look at her disgustingly, napayuko nalang ito at mukhang maiiyak pa.

"Hindi mo gugustuhing malaman"

Sakto namang dumating si Vernon. Lumabas ito and that's when I gave him orders to take the woman to the nearest police station at tawagin ang attorney ko.

"Dahlia! Dahlia pamangkin! Pamangkin ko, please. Wag mo ako hayaan makulong. Auntie mo pa rin ako!", hestirikal na itong ginagaya papasok sng sasakyan ni Vernon.

"Don't listen to her", sabi ko rito. Patuloy ito sa pagsigaw pero wala itong katuturan dahil hindi ito pinapakinggan ni Dahlia.

"Dahlia! Nabuntis ka lang niyan akala mo kung sino ka na. Anak mo lang pinanagutan niyan at hindi ikaw!"

"Hush your mouth or I'll rip it off your face!", tinakpan nito ang kanyang bibig.

"I'm the husband. Dahlia is my wife. Isa pang salita galing sayo at hindi magiging maganda ang buhay mo sa kulungan", hindi na ito nagsalita pa at tuluyan nang bumigay.

Ipinasok ni Vernon sa sasakyan bago dinala sa presinto. My attorney will deal with all the matter.

Nakita kong susunod pa sana sa sasakyan si Dahlia ng hilahin ko ito pabalik sa akin.

"Di mo kailangan magsinungaling sa Auntie"

"You are the mother of my child. Sa tingin mo ay hahayaan kitang insultuhin sa harap ko?"

"Kahit na; hindi mo naman ako asawa"

"Who says?...", naguguluhan itong nakatingin sa akin.

Nakapagdesisyon na ako. Isang desisyon na kahit sa panaginip ay di ko nakita ang sarili kong gagawin.

"We will wed; you Dahlia Fojas will marry me"