Allyดวงใจมาเฟีย

เรื่องนี้ผมเป็นพระเอกนะ! ครืดดดดด ครืดดดดดด เสียงสั่นของโทรศัพท์สมาร์ทโฟนรุ่นใหม่ล่าสุดสีดำสั่นขยับอยู่บนโต๊ะขนาดเล็กที่ตั้งอยู่หัวเตียง มือใหญ่หนาลอดออกมาจากใต้ผ้าห่มเอื้อมยาวไปหยิบเจ้าตัวต้นเหตุของเสียงที่แผดมาจนเขาต้องตื่นจากการหลับใหล เข้าไปใต้ผ้าห่ม “ฮัลโหล” เสียงแหบพร่างัวเงียส่งเสียงเข้าไปในสาย หลังจากกดรับสายเรียกเข้าแบบไม่ได้มองดูชื่อคนที่โทรเข้ามา ‘ฮาล์ฟ...อยู่ไหนลูก อย่าบอกนะว่าเพิ่งตื่น’ เสียงเล็กของหญิงวัยกลางคนดังมาจากปลายสาย “ไม่ได้เพิ่งตื่น แต่ยังไม่ตื่น แม่โทรมากวนก่อนเลยต้องรับ” เขาตอบกลับไปตรงๆ แม้น้ำเสียงจะยังอู้อี้ไม่เต็มเสียงมากนัก ‘ยังไม่ตื่นแล้วรับสายได้ยังไง’ “ก็รับทั้งๆ ที่ยังหลับตาเนี่ยแหละ แม่มีธุระอะไร โทรมาแต่เช้า” เขาตอบ พร้อมกับถามกลับถึงธุระที่แม่เขาโทรหา เพราะปกติแม่หรือพ่อเขาจะไม่โทรมา นอกเสียจากถ้ามีธุระไม่ด่วนก็จะให้อากัน ที่เป็นลูกน้องคนสนิทของพ่อเป็นคนโทรมากกว่า ‘ไม่มีธุระโทรไม่ได้เหรอ ถ้าแค่คิดถึงก็โทรไม่ได้เลยหรือไง’ แม่เขาตอบกลับ ด้วยน้ำเสียงคล้ายจะตัดพ้อลูกชาย “ไม่ใช่แบบนั้น ปกติไม่โทรนี่ เรื่องคอขาดบาดตายยังไม่โทรกันเลย ยัยฮันนี่หนีเที่ยวจนได้รับอันตรายยังไม่มีใครโทรบอกผมเลย” โรฮาล์ฟพูดถึงน้องสาวของเขา เหตุการณ์ที่เธอหนีเที่ยวคลับ จนไปเจอกับพวกวัยรุ่นที่เข้ามาลวนลามจนเกิดเรื่องใหญ่โต แต่คนไปเคลียร์กลับเป็นพ่อแม่เขา โดยที่เขาไม่รู้เรื่องสักนิดเดียว ‘เอาน่าาาา อย่ามาน้อยใจอะไรเลย ยัยฮันก็ดื้อแบบนั้นเป็นปกติ ถ้าจะให้แม่โทรบอกทุกเรื่องที่นางไปก่อไว้ แม่คงรายงานไม่ไหว’ เมลวินบอกกับลูกชายคนโตของเธอ “รีบบอกธุระมาครับ ผมจะนอนต่อ” โรฮาล์ฟตัดบท ‘พ่อจะคุยด้วย เข้ามาที่โกดังได้ไหม หรือจะเข้ากาสิโนก็ได้’ เมลวินบอกธุระที่เธอโทรหาลูกชาย “ไปโกดังดีกว่า ไม่อยากเข้ากาสิโน” เขาตอบเสียงเรียบ ‘โอเค เดี๋ยวให้พ่อไปรอที่โกดัง แล้วกาสิโนนะฮาล์ฟ ต่อให้ลูกจะไม่ชอบมันยังไง แต่มันก็คือธุรกิจของครอบครัวเราที่มีมาตั้งแต่รุ่นทวด รุ่นปู่แล้ว และคนที่ต้องรับช่วงคนต่อไปก็คือลูก ถ้าลูกไม่รับจะให้ยัยฮันเป็นคนทำหรือยังไงกัน?’ แม่ของเขาทั้งบ่น ทั้งสอน “บ่นเยอะจริง...แล้ววันนี้จะให้ผมไปพบพ่อทำไม?” เขาถาม ‘คนที่มีธุระกับฮาล์ฟไม่ใช่แม่หรอก แต่เป็นพ่อเราต่างหาก’ เมลวินบอกกับลูกชายของเธอ “คงไม่พ้นเรื่องรับช่วงธุรกิจกาสิโนสินะ” โรฮาล์ฟบ่นพึมพำ ทั้งๆ ที่ยังหลับตาและอยู่ใต้ผ้าห่มบนที่นอนขนาดใหญ่ ในสภาพเปลือยท่อนบน ‘รอบนี้ไม่ใช่หรอก แต่ดูเหมือนมีงานจะให้เราทำสักอย่างนะ’ เมลวินบอก “งาน?” เขาทวนคำพูดของแม่ ‘ใช่ๆ เหมือนว่าจะให้ไปส่งสินค้าให้ลูกค้าทางเรือล่ะมั้ง แม่ก็ไม่รู้รายละเอียด เดี๋ยวฮาล์ฟมาคุยกับพ่อเอาเอง แม่แค่ถูกพ่อวานให้มานัดลูกแค่นั้น’ เมลวินบอกเท่าที่เธอรู้ให้ลูกชายฟัง “ก็ได้ครับ งั้นสักประมาณบ่ายโมง ผมเข้าไปโกดังหลังกาสิโนใช่ไหมครับ?” โรฮาล์ฟถามผู้เป็นแม่อีกครั้งเพื่อความแน่ใจในสถานที่ที่นัดเจอ ‘ใช่ๆ นี่ตาฮาล์ฟ...’ เมลวินเรียกชื่อลูกชายเสียงเรียบ เหมือนกำลังอยากจะพูดอะไรสักอย่าง “ครับ?” ‘ชีวิตคนเราไม่แน่นอนหรอกนะ เราจะอยู่ได้นานแค่ไหนยังไม่รู้เลย เพราะงั้นอยากทำอะไร ให้รีบทำ อยากไปไหน กินอะไรก็ทำซะ’ เมลวินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แม่พูดแบบนี้ ต้องการอะไร? ผมจะตายเร็วอย่างนั้นเหรอ?” โรฮาล์ฟถามกลับอย่างสงสัย ‘แม่กลัว...’ เมลวินบอกลูกชายออกไปตามตรง ครอบครัวของเธออยู่บนเส้นทางนี้ มีแต่อันตรายตลอดเวลา และรวมกับเหตุการณ์เมื่อครั้งในอดีต ที่เธอสูญเสียครอสและยายจ๋าไป ทำให้ความกลัวนั้นมันฝังอยู่ในใจจนเธอไม่สามารถลืมมันได้เลย “แม่ไม่ต้องห่วง ผมไม่ตายหรอก เพราะเรื่องนี้ผมเป็นพระเอก!” ชายหนุ่มบอกผู้เป็นแม่ด้วยน้ำเสียงติดตลก รอยยิ้มอ่อนๆ ผุดยิ้มขึ้นมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ถ้าหากว่าเมลวินอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ เธอจะคุ้นเคยกับรอยยิ้มนี้เป็นอย่างดี ‘อย่าพูดแบบนั้น ต่อให้เราเป็นพระเอก ต่อให้หล่อและเป็นคนดีแค่ไหน ถ้าไรท์มันเขียนให้ตายก็ต้องตายนะ ดูอย่างลุงครอสของเราสิ’ เมลวินพูดกับลูกชายด้วยน้ำเสียแผ่วเบาปนเศร้า “ไม่ต้องห่วงไปหรอกครับ ผมจะไม่ตาย จนกว่าผมจะได้เมีย” โรฮาล์ฟติดตลกเพื่อปลอบใจผู้เป็นแม่ แต่แม่ของเขากลับไม่ตลกด้วยเลยสักนิด ‘แล้วเมื่อไรจะหาล่ะเมียน่ะ’ “แม่คงไม่ได้อยากให้ผมรีบตายใช่ไหมเนี่ย หึหึ” เขาถามด้วยน้ำเสียงปนขำให้กับคำพูดของแม่ ก็พอเขาบอกว่าจะยังไม่ตายจนกว่าจะได้เมีย แม่ก็รีบถึงเมียเลย เหมือนอยากจะให้เขาหาเมียได้ไวไว จะได้ตายสักที ‘ตาฮาล์ฟ!!! ปากไม่เป็นมงคล แม่ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นสักหน่อย ทำไมชอบกวนประสาทแม่อยู่เรื่อยเลย ได้นิสัยแบบนี้มาจากใครเนี่ย’ เมลวินเรียกชื่อลูกอย่างตกใจ เมื่อคิดว่าลูกจะเข้าใจเธอผิด คิดว่าเธออยากให้ลูกหาเมียไวไวจะได้ตายเร็วๆ “ผมว่าผมก็เหมือนพ่อมาไม่น้อยเหมือนกันนะ” โรฮาล์ฟพูดเหน็บพ่อตัวเองให้กับผู้เป็นเมียของพ่อฟัง พร้อมกับยิ้มน้อยๆ ออกมาอย่างขำขัน ‘ไม่พูดกับเราแล้ว ยิ่งพูดยิ่งกวนประสาทแม่ เอาเป็นว่าไปเจอพ่อที่โกดังหลังกาสิโนตอนบ่ายโมงก็แล้วกัน’ เมลวินสรุปใจความสำคัญธุระที่ตัวเองโทรมาหาลูก แล้วตัดบทวางสายไปดื้อๆ โดยที่ไม่ฟังเสียงคัดค้านหรือตอบตกลงใดใดของลูกชายอีกเลย “พ่อจะคุยเรื่องอะไรนะ” โรฮาล์ฟพึมพำในใจ ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวสะอาด ท่อนบนเปลือยเปล่า เขาสวมเพียงกางเกงวอล์มขายาวผ้าสำลีสีเทาเพียงเท่านั้น ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ดวงตาคมสีดำ คิ้วเข้มสีดำตัดกับสีผิวบนใบหน้า ปากหยักได้รูปสีชมพูระเรื่อธรรมชาติ ผมดำหยักศกเล็กน้อย โดยรวมแล้วเขาเป็นผู้ชายที่หล่อ หน้าตาอ่อนโยนและดูสำอางเกินกว่าที่จะเป็นผู้ชายเต็มร้อย บวกกับความใจเย็นของเขาแล้วก็ยิ่งทำให้เขาดูอ่อนโยนอบอุ่นเข้าไปอีก แต่ความเป็นจริงนั้นเขาเป็นคนที่เด็ดเดี่ยวและค่อนข้างที่จะดุด้วยซ้ำ เพราะเขาคือลูกชายของโรฮันมาเฟียที่มีกาสิโนใหญ่ๆ อยู่หลายแห่ง รวมถึงมีธุรกิจค้าอาวุธและผลิตยาปลุกเซ็ก รวมถึงถุงยางอนามัยไซซ์พิเศษร่วมกับครอบครัวของคิงส์และซันเดียอีกด้วย ชายหนุ่มจะตัดสินใจยันตัวลุกขึ้นจากเตียง แล้วเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว เพราะตอนนี้เวลาก็เกือบจะเที่ยงแล้วด้วย เดี๋ยวจะไปตามที่นัดไว้กับพ่อไม่ทัน