Evran'ın evimden çıkıp gittiği günün üzerinden tam üç gün geçmişti. Üç gün boyunca onunla herhangi bir iletişimin olmadığı gibi onu görmemiştim de. Benliğim bilmediğim hisler tarafından çepeçevre sarılmıştı. Kalbim acıyordu. Bulamadan kaybettiğim değerli bir şeyin yokluğunun acısını yaşıyordum. Aklım en doğrusunu yaptığımı söylese de kalbim onunla aynı fikirde değildi ve bana sürekli eziyet ediyordu. Evden bile çıkmamıştım. Berfu benim için endişeleniyordu. Beni daha önce hiç böyle görmemişti. Ben de kendimi daha önce hiç böyle görmemiştim. Bu Sühan ile ilk defa tanışıyordum.
Masanın üstündeki telefon çalınca bakışlarımı izlediğim filmden ayırdım. Annem görüntülü arıyordu. Telefonu cevaplayınca "Güzeller güzelim," diye konuştu.
Yüzümde günler sonunda beliren gülümsemeyle "Annem," dedim.
