Tears under the promises BARKADA SERIES 1

Sophia PoV I'm just 8 yrs old when i meet my best friend, hindi masyadong maganda ang unang pag kikita namin ngunit naging dahilan naman 'yun ng pag kakaibigan namin, 'yun nga lang isang linggo lang sya dito sa lugar namin dahil nag babakasyon lang siya at ka aalis nya lang kahapon, hindi ko tuloy maiwasang mag alala kung babalik pa sya. "Mama, kailangan ba talaga niyang umalis?" tanong ko kay mama. Nalulungkot kasi ako sa pag alis ng matalik kong kaibigan, he is Aj ang best friend ko na kakikilala ko lang a few weeks ago. "Yes anak, alam mo namang nag bakasyon lang sila 'diba?" Mahinahong sabi nya habang sinusuklay ng daliri niya ang buhok ko. Tumango nalang ako kahit hindi kumbinsido. "Ma, gusto ko pong mag aral sa maynila" malungkot kong sabi. "Hmm tamang tama anak sabi ng tita mo pag aaralin ka daw n'ya sa maynila 'pag highschool kana" napangite naman ako sa sinabi ni mama pero— "Mama, ibig po bang sabihin nun na iiwan kita dito? edi mag isa nalang po kayo?" Nag aalala kong tanong. 3 yrs. Old daw kasi ako nang mamatay si papa ko dahil nag crash ang eroplanong sinasakyan nya papunta sana sa ibang bansa. "Hmm parang ganun na nga pero dadalawin mo naman ako dito 'diba? at isa pa anak, aalagaan ka naman dun ng tita mo at ayos lang naman ako dito 'diba gusto mong makita yung best friend mo?" Tumango ako pero 'di ko parin magawang mag alala kung sakaling iwan ko sya dito. hayy sana makita ko sa manila ang best friend ko, konting taon nalang at malapit na akong mag highschool, naalala ko tuloy yung mga araw na nandito pa sya napangite ako ng maalala ko yun. "Hoyy!!! Bataa tabi mababangga ka!" Sigaw ko sa isang batang lalaki na nakatayo sa kalsada, nakatulala kasi ito at mukang wala sa sarili. Langya mababangga kona kasi sya ng bike ko . "Hoy ano ba?" Sigaw ko pero nanatili lang ang tingin niya sakin, wala na akong nagawa kundi iliko ang manibela at bumangga sa puno. "Aray ko!" Daing ko ng bumangga ang bike ko sa puno, nagulat naman yung batang lalaki sa nangyari at saka lumapit sa'kin. hyss kainis naman nag ka gasgas tuloy yung tuhod ko. "Hey, are you okay?" Tanong nung batang lalaki, napangiwi naman ako. "Hindi ka taga rito, 'no?" tanong ko tumango naman ito at tinulungan akong tumayo. "Yeah nag babakasyon lang ako dito"sabi nya, tumango naman ako at pinag pagan ang pwetan ko. Grabe, masakit palang sumemplang haha "Nadugo" turo nya sa tuhod ko. "Kasalan mo 'yan" singhal ko na ikinalaki naman ng mata nya. "T-teka 'bat ako? ako ba yung bike na sumemplang sayo ha? ako ba?" "No, but your the reason kaya nag kaganito ako, kung hindi ka lang sana nakatunganga sa daan edi sana nakauwi na ako at hindi sumemplang dito" katwiran ko. "And so? Eh bakit ka naman kasi lumiko?" he raised his one brow. "Duh? Edi nabangga na kita kanina kung hindi ako lumiko, wala pa namang preno yung bike ko. Tsk d'yan kana nga" inis kong sabi at akmang aalis na ako ng hawakan nya ang braso ko at hinila ako papasok ng bahay nila. Simula ng araw na yun naging matalik kaming magkaibigan, araw araw akong nagba-bike malapit sakanila 'tapos umaangkas pa nga sya eh 'tapos minsan hinabol pa kami ng aso nung one time na tumakbo si Aj. "Wala na ba?" hinihingal na tanong nya. "Wala na, bakit kaba kasi tumakbo? sabi ko naman kasi sayo na 'wag kang tatakbo kapag may aso" inis na sabi ko. "Eh pano ba naman eh umungol yung aso kaya tumakbo ako" pangangatwiran nya umirap naman ako, kinig ko naman ang mahinang pag tawa nya kaya sinamaan ko sya ng tingin, sinamaan nya rin ako ng tingin kaya nag tawanan kami. Pero hindi ko alam na ito na pala ang huling araw na makakasama ko sya, babalik na kasi sya sa maynila. "Talaga bang kailangan mong umalis?" Naiiyak kong tanong actually kanina ko pang pinipigilang tumulo ang mga luha ko ayaw ko naman kasing asarin nya akong iyakin. "Yeah," tipid na sabi nya. "B-babalik kapa ba?"tanong kong muli napaiwas naman sya ng tingin sakin at nakita ko na namumula na rin ang ilong at tainga nya, mukang umiiyak na. "I do anything para makabalik dito" kita ko ang sunod sunod na pag tulo ng luha n'ya ng muli siyang humarap sa'kin, at dahil pakigaya ang aking mga luha ay nag sipatakan narin sila. "Please bumalik ka, mami-miss ko ang best friend ko" pumipiyok na sabi ko, ngumite naman sya sa'kin at tumango, pinunasan nya rin ang mga luha ko at niyakap ako ng mahigpit. "Ma mimiss din kita best friend" sabi nya after naming maka recover ay tinanggal nya ang necklace nya kaya nangunot ang noo ko. Itatapon na ba nya 'yan? sayang naman, mukhang mahal. "This is for you" sabi nya at pumunta sa likod ko. Para naman akong nakuryente ng maramdaman ko ang palad niyang dumidikit sa batok ko. "There" nakangiting sabi nya. Hinawakan ko naman ang star na palawit sa kwintas. "Ang ganda, pero 'bat mo binibigay sa'kin 'to?" nag tataka kong tanong ngumiti naman s'ya sakin ng pag ka lapad-lapad. "That's my grandma's necklace, before siyang mamatay ibinigay nya sakin yan at ang sabi nya ibigay ko daw yang necklace na yan sa taong mahalaga sakin" Kahit nag tataka ay ngumite ako sakanya pero wait... "M-mahalaga ako sayo?" paniniguro ko ngumite naman sya at sunod sunod na tumango, napangite tuloy ako. "Hehe salamat pangako iingatan ko 'to" kinurot naman nya ang pisngi ko. "Ang cute mo talaga" Sasabihin ko pa sana sa kanya na importante din sya sakin ng mag salita ang mommy nya. "Sweety let in the car na, baka ma traffic pa tayo papuntang manila" his mom shouted. "Okay po" sigaw nya rin at muling bumaling sakin. "Im not sure kung makakabalik pa ako sayo but i promise gagawa ako ng paraan para magkita tayo, at yang necklace na yan, yan ang palatandaang ikaw ang best friend ko. Ipangako natin sa isat isa Sofie na wag nating kalilimutan ang isa't isa maliwanag?"naiiyak na naman nyang tanong. "Oo naman ikaw pa malimutan ko, hmm ako din gagawa din ako ng paraan para maka puntang maynila para mag kita tayo at pangako hinding hindi kita kalilimutan" nakangite kong sabi niyakap naman nya ako kaya niyakap ko syang pabalik. "Pero teka lang" sabi ko at humiwalay sa yakap nya. "Why?" "Pano naman kita makikilala nyan pag malaki kana?" i pout nag kamot naman sya ng ulo. "Oo nga 'no?" Marunong din pala syang mag isip tsk, aha! "Ahm, ito nalang bracelet ang ibibigay ko sayo" hinubad ko ang bigay ni mama na bracelet at isinuot sakanya. "Ayan na! Sa pamamagitan niyan makikilala na kita"Nakangite kong sabi kinig ko naman na nag start na yung makina ng kotse. Aalis na talaga sila. "Oh pano aalis na talaga ako basta promise walang limutan ikaw Sofie ay best friend ni Aj" Natatawang sabi nya at nag pinky promise ganun din ang ginawa ko. "Promise walang limutan ikaw Aj ay best friend ni Sofie" After nun ay niyakap pa n'ya ako ng isa at sumakay na nang kotse, namalayan ko nalang ang sarili ko na umiiyak habang nakikita ang kotse nilang papalayo ng papalayo sakin. "MAMA! Wag nyo po akong iwan" Umiiyak kong sabi habang nakikita ko si mama na nag hihingalo, 16 yrs. Old na ako ngayon, 8 years na ang nakakalipas ng umalis si Aj, hinintay ko syang bumalik ngunit ni anino nya ay hindi ko nakita hindi naman ako galit dahil pinaninindigan ko ang mga pangako nya, nasa akin parin ang kwintas nya at ni minsan ay hindi ko ito hinubad, balak ko na sanang pumuntang maynila ng biglang inatake si mama. Kaagad kong tinawagan si tita na nasa maynila kaya na-isinugod namin sya sa malapit na hospital dito. "Sophia, gagaling din ang mommy mo okay?" pag papagaan ng loob sakin ni tita pinilit kong ngumiti sakanya. Sana nga.. "Ayan na ang doctor" bulong ni tita kaya tumayo na ako at sinalubong ang doctor. "How is she?" nag aalalang tanong ni tita. "I-im sorry Mrs. gutierrez, hindi na po nakayanan ng pasyente ang kanyang sakit, sinubukan po namin syang irevive but mismong yung katawan nya ang ayaw lumaban kaya im sorry po" para akong nabuhusan ng malamig na tubig sa sinabi ng doctor. "N-no please mama" iyak ko, nanlambot ang tuhod ko. H-hindi pwede, bakit? Bakit ma? Bakit pati ikaw iniwan ako? "Sophia," iyak din ni tita at niyakap ako. Ilang linggo na akong walang tulog at ilang linggo narin simula ng mamatay si mama hindi ko matanggap na pati sya wala na, hindi ko kaya, bakit? Nandito ako sa kwarto ko at nag mumuni muni, hindi parin matanggap ang pagkamatay ni mama bukas din pala ay luluwas na akong maynila, tita decided na ampunin nalang ako tutal, isa lamang ang anak nila ni tito at maaalagaan daw nila ako, mas gusto nila akong ampunin kesa mag isa dito. Bumalik ang ulirat ko ng may kumatok sa pintuan. "Sophia, kumain kana" sabi ni tita at binuksan ang pinto at inilapag ang pagkain sa side table. "Wala po akong gana tita" walang emosyon kong sabi, she let a heavy sign at umupo sa tabi ko. "Sophia, you need to rest, look at you ilang araw ka ng walang tulog at kain hindi matutuwa ang mama mo niyan" pinilit kong ngumite at kinuha yung pag kain. Tita is right hindi matutuwa si mama pag nakita nya akong ganto. "Anyway Sophia, naka pag ligpit kana ba ng mga gamit mo? tommorow ay aalis na tayo" nakangite nyang sabi ngumiti din ako at tumango. "Ayos na po tita" sabi ko, tumayo na sya at hinalkan ako sa noo. "Alright, matulog ka na after mong kumain, okay?" i give her a slight nob at saka kumain. Sa huling pag kakataon ay muli kong sinilip ang bahay namin, sobrang dami kong alaala dito. Mama pangako, mag tatapos ako ng pag aaral, kung nasan ka man ngayon sana masaya kana kasama si papa. Ngumite ako ng mapait. Pag katapos kung masilip ang bahay namin ay sumakay na'ko sa kotse ni tita, mga ilang oras ang lumipas at nakarating na kami sa bahay nila. Hindi ko maiwasang mamangha sa laki ng bahay nila, para akong nasa palasyo sa laki. "Maganda ba?" tanong ni tita ng makalapit sa'kin. "Oo naman po, di ko po ineexpect na titira ako sa napakalaking bahay na ito tita"Sabi ko at manghang mangha sa bahay or should i say mansion nila. "Haha, let's go inside na and Sophia feel at home, bahay mo narin 'to and stop calling me tita you should call me tita-mommy okay?" masayang sabi nya ngumiti naman ako at tumango. Wow grabe ang ganda talaga ng bahay nila sobrang linis at sobrang daming painting and picture. "Mom" nabaling ang tingin ko sa isang lalaki na bumaba mula sa hagdan, nakipag beso ito kay tita-mommy. Mukang s'ya yung pinsan ko na anak nila. "Hey son, this is Sophia, your cousin. Dito na siya titira" nakangiting sabi ni tita-mommy tumingin sakin yung anak nya at tinignan ako mula ulo hanggang paa. "Oh, hi sophia. I'm Isaac" nakangiteng pag papakilala nito "Ah h-hello po kuya" nahihiya kong sabi tumawa naman ito at ginulo ang buhok ko. "Where you going?" tanong ni mommy sa anak niya. "Ah ano kasi mom punta kami sa bar may party si Nathan" sabi ni kuya kay tita-mommy, kita ko naman na sumimangot si mommy. "Ayan ka na naman Isaac, puro ka nalang party ano kaba your college na–" bago pa matapos ni tita-mommy yung sasabihin nya ay tumakbo na si kuya at sumigaw. "I love you mom byee!!" "Hyss, Isaac" muling bumaling si tita-mommy sa'kin at ngumite. "let's go papakita ko sayo ang kwarto mo" umuna na syang umakyat sa hagdan at sumunod naman ako, tumigil kami sa isang pinto at binuksan yun ni tita-mommy. Napa nganga nalang ako ng makita ang kwarto ko, parang biglang nanliit yung kwarto ko dati. "Kwarto ko po ito tita-mommy?" hindi makapaniwalang tanong ko tumawa naman sya at tumango. "Yes, feel at home Sophia" nangunot naman ang noo ko ng mapagtantong wala si tito. "Tita-mommy nasan po si tito este daddy?" "Ah nasa italy siya dahil sa business trip pero babalik din sya siguro tommorow, btw mag pahinga kana ready na pala yung mga papers mo para sa papasukan mo, alright pahinga kana" pag kasabi nya nun ay hinalikan nya ako sa noo at umalis. Umpo naman ako sa napakalambot na kulay rosas na kama at hinawakan ang kwintas na bigay sakin ni Aj. Mukang kailangan ko ng masanay sa gantong buhay... Ito na ang simula ng panibagong kwento ko, Aj narito na ako sa maynila at sana mag kita tayo miss na miss kana ng bestfriend mong si Sofie...paninindigan ko ang sinabi mong hindi mo ako kalilimutan..mag hintay ka lang pangako mag kikita narin tayo. END OF PROLOGUE Barkada Series 1: Alexander Jhel Suarez Barkada Series 2: Barkada Series 3: Barkada Series 4: Barkada Series 5: Barkada Series 6: Barkada Series 7: Warning: This story contain a grammatical and typographical errors and this is NOT edited. Author's Note: Don't expect to much sa author 'cause the author is just a 'baguhan' and underrated, please support this story until the end. Thank you so much!