BÖLÜM YEDİ-Kontrol Bende!
912 Words
Varion onu kusarken görünce kendini toparladı.
Vera’ya dönüp, sesi ilk kez sertleşerek:
“Çekilir misin?” dedi.
Vera isteksizce üzerinden kalkarken Varion hızla giyindi ve Arin’e koştu.
“İyi misin?”
Arin dizlerinin üzerine çökmüş halde ağır ağır doğruldu. Varion’un yüzüne baktı.
“Kusura bakma.”
Varion onu yukarı çıkardı, banyoya götürdü. Arin yüzünü yıkarken Vera kapının önünde, yarı giyinik bekliyordu.
“Ne oluyor Varion?”
“İyi olması lazım,” dedi Varion kısa keserek.
Arin başını kaldırdığında Vera’nın bakışlarıyla karşılaştı. Sertti. Sahiplenici. Aşağılayıcı.
“Sen odanda dinlen,” dedi Varion.
Arin hiçbir şey söylemeden odasına geçti, yatağa uzandı.
Ama gözlerini kapattığında gördüğü şey yatak değildi.
Varion’un çıplak bedeni.
Vera’nın ona dokunuşu.
Midesi tekrar burkuldu.
Ayağa kalktı. Duvara monte aynanın karşısına geçti.
Üzerindekileri çıkardı.
Aynadaki beden yabancı değildi… ama ilk kez kendisine aitti.
Bakışı yavaşladı.
Eli istemsizce teninde gezindi.
Kapı aniden açıldı.
Arin dondu.
Varion içeri girmişti.
Bir anlığına durdu. Sonra başını sertçe çevirdi.
“Özür dilerim… Merak ettim. Çıkıyorum.”
Kapıyı kapatırken arkasından seslendi:
“Vera gitti. Aşağı gelebilirsin.”
Arin tişörtü üzerine geçirip indi.
Varion ona baktığında bir şeylerin değiştiğini hissetti.
“İyi misin?”
“İyiyim,” dedi Arin.
Sonra güldü.
“Hem de çok.”
Varion irkildi. Bu kahkaha tanıdık değildi.
“Film izleyelim,” dedi Arin.
Bu bir rica değildi.
Saatler geçti. Film bitti, diğeri başladı.
Varion sonunda dayanamayıp ayağa kalktı.
“Yeter. Uyuyalım.”
“Sen uyu,” dedi Arin sakin bir sesle. “Ben okuyacağım.”
Varion’un yüzü gerildi.
“Arin. Haddini aşıyorsun. Kuralları unutuyorsun.
Ben sana emir veririm. Sen bana değil.”
Arin gözlerini ondan ayırmadan baktı.
İlk kez korku yoktu.
“Peki.”
Ayağa kalktı ve yukarı çıktı.
Varion koltuğa uzandı.
Bugünü düşündü.
Onu bir denek sanmıştı.
Bir oyuncak.
Bir proje.
Ama bugün…
bir şey kırılmıştı.
Ertesi gün Arin’i elinde kitapla gördü.
Sesini çıkarmadı.
Arin bütün gün okudu.
Yemekte bile konuşmadı.
Varion sonunda dayanamadı.
Kitaba baktı ve sordu:
“İnsan, alıştığı zinciri özgürlük sanır."
Başını kaldırdı.
“Bunu okuduğunda ne hissediyorsun, Arin?”
Arin sayfayı çevirmedi.
Gözleri satırların üstündeydi ama sesi sakindi.
“Geç kalındığını.”
Varion kaşlarını çattı.
“Nasıl yani?”
“Zinciri fark ettiğinde,” dedi Arin,
“onu takan kişiyi de fark ediyorsun.
Ve asıl mesele zincirden kurtulmak değil…
onu kimin taktığını kabullenmek.”
Varion sustu.
Kitap dizlerinin üzerinde kapalıydı artık.
Parmakları kapağın kenarında duruyordu ama dokunmuyordu.
Sanki bir şey yaparsa geri dönülmez bir çizgiyi geçeceğini biliyordu.
Arin ayağa kalktı.
Sessizdi.
Bu sessizlik, az önceki sözlerinden daha ağırdı.
Ona doğru bir adım attı. Variona doğru eğildi. Nefesi onun nefesine çarpıyordu. Tıpkı Varion’un ona mutfakta yaptığı gibi...
“Vera neden sana bu kadar rahat dokunabiliyor?” diye sordu aniden.
Varion başını kaldırdı.
Bu soru hazırlıksız yakalamıştı onu.
“O... Benim sevgilim... Yani senin anlayacağın şekilde eşleştiğim kişi..."
Arin dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme hissetti.
Bir adım daha attı ona doğru.
Şimdi aralarında bir nefeslik mesafe vardı.
“Vera sisteme ait,” diye devam etti.
“Ben ise sistemden atılmış bir fazlalığım.
Ama sen beni buraya aldın.”
Başını hafifçe eğdi.
Bakışları Varion’un gözlerinden kayıp boynuna, sonra tekrar gözlerine çıktı.
“Beni hem saklayıp hem sahiplenemezsin,” dedi sakince.
“Ya deneğim dersin…
Ya da insan olduğumu kabul edersin.”
Varion’un nefesi değişti.
Çok az… ama Arin fark etti.
İşte buydu.
İlk kez bir tepki almıştı.
“Dur Arin! Bunu yapmaya devam edemezsin!" dedi Varion sertçe ve devam etti.
“Bu bir oyun değil.”
Arin başını yana eğdi.
“Hayır,” dedi.
“Bu bir oyun değil.
Bu…" diye sustu Arin.
Arkasını döndü.
Yavaşça uzaklaştı.
Bilerek hiçbir şey olmamış gibi.
Ama odadan çıkarken son cümlesini bıraktı:
“Sen Varion ben de bir şeyleri uyandırdın ve bu artık kontrol edemeyeceğin bir noktaya vardı... Artık kontrol bende..."
Kapı kapandı.
Varion olduğu yerde kaldı.
İlk kez sistem, bilim, kurallar değil…
bir kadın,
onu köşeye sıkıştırmıştı.
Kapı kapandı.
Varion birkaç saniye yerinden kıpırdayamadı.
Odanın içindeki hava değişmişti sanki.
Aynı eşyalar, aynı ışık… ama denge yoktu.
Elini dizlerine koydu.
Titrediğini fark etti.
Bu, laboratuvarda bildiği bir titreme değildi.
Soğuk, yorgunluk ya da adrenalin değildi.
Bu… kontrol kaybıydı.
İçinde, hiç davet etmediği bir sıcaklık yükseldi.
Bir an Arin’in arkasından gitmeyi düşündü.
Sonra durdu.
Gitse ne diyecekti?
“Deney bitmedi” mi?
“Sınırı aştın” mı?
“Beni korkuttun” mu?
Korkuttuğunu kabul edemezdi.
Derin bir nefes aldı.
Bilimsel düşünmeye zorladı kendini.
Bu bir tepkiydi.
Geçici.
Hormonel.
Öğrenilmiş bir davranış.
Ama zihni, bu cümleleri reddediyordu.
Çünkü Arin’in bakışı…
Vera’nın bakışı gibi değildi.
Vera isterdi.
Arin seçiyordu.
Bu fark, Varion’un midesinde bir ağırlık yaptı.
Varion merdivenlere doğru bir adım attı.
Sonra geri çekildi.
Kontrol bende…
Arin’in sesi, beyninin içinde yankılandı.
O gece Varion uyumadı.
Arin de.
Arin yatağında sırtüstü uzanıyordu.
Tavanın ışığı nefesine göre yumuşayıp sertleşiyordu.
Ama o ışığı görmüyordu.
Varion’un nefesini hatırlıyordu.
Bir adım daha atsaydı ne olurdu?
Dokunsa?
Dokunmasa bile… biraz daha kalsaydı?
Göğsünde garip bir sıcaklık vardı.
Utanç değildi bu.
Suçluluk da değildi.
Güçtü.
İlk kez birinin gözlerinde bir şey uyandırmıştı.
İlk kez dengeyi bozan olmuştu.
Ve ilk kez şu düşünce geçti aklından:
Belki de sistemden atılan bir fazlalık olmak…
Özgürlüktü.
Yan döndü.
Kitabı eline aldı ama açmadı.
Artık okumak istemiyordu.
Artık… yaşamak istiyordu.
Aşağıda Varion, mutfakta bir bardak suyu elinde tutuyordu.
İçmiyordu.
Suyun yüzeyi, parmaklarının titremesiyle hafif hafif dalgalanıyordu.
“Bu böyle devam edemez,” dedi kendi kendine.
Ama neyin devam etmemesi gerektiğini bilmiyordu.
Deney mi?
Arin mi?
Kendi içinde uyanan şey mi?
Bardağı tezgâha bıraktı.
Ve ilk kez şu ihtimali düşündü:
Bu proje başarısız olursa…
bunun sebebi sistem değil…
kendisi olacaktı.
- Writer
