Bazı akşamlar ev, insanı iyileştirir. Ruhunu dinlendirirdi. Bu akşam öyleydi. Annemin yaptığı mutfaktan gelen tereyağlı pilav kokusu, babamın salondan evi canlandıran kahkahası, Reyhan’ın bardakları dizerken çıkardığı o küçük tıkırtılar… Hepsi bir araya gelince ev, bir barınaktan fazlası oluyordu.
Ben salona indiğimde babam annemin omzuna hafifçe dokunmuş, “Gülden Hanım, sen bugün yine harikalar yaratmışsın,” diyordu.
Annem yüzünü ciddiyetle tutmaya çalıştı ama dudak kenarı kendini ele verdi.
“Ömer Bey,” dedi, “Mutfağa girmeden konuşmak kolaydır.”
Babam eğildi, annemin kulağına hafifçe bir şey fısıldadı. Annemin kulağı kızardı.
“Çocuklar var,” dedi ama sesinde azar değil, alışılmış bir sıcaklık vardı.
Reyhan masaya otururken bana göz kırptı.
“Romantizm dozu arttı,” dedi.
“Evli insa
