Chapter 11
1234 Words
Aisos Pov!
Gusto kong Magwala, sumigaw, at Pumalahaw ng Iyak.Nang Matapos na Mag kwento si Tatay.Para akong Kandila na Unti-unting Nauupos.Binaboy, Sinaktan,at Naghirap ang Aming mga Magulang.
All this time Nasa Tabi lang Pala Namin ang Salarin sa Krimeng nangyari sa aming Mga Magulang.
Paanong, napaniwala nila akong Maganda ang Samahan nila ni Daddy.
"Bu-hay ang mga Ma-gu-lang ko? kong Ganon Asan ang Mommy ko? ang sabi mo kasama Mo siya.Asan siya? Pautal-utal kong Tanong kay Tatay Efrin.Na tulad ko'y basang- basa na din nang Luha ang Muka nito.
"Si-ya ba- yong Baba-eng Nasa Kabi-lang Kubo? Sa wakas kahit na Putol-putol ay nagsalita si Joseph.Na panay din ang Tulo nang Luha sa kanyang Muka. Isang tango ang Ginawad ni Tatay, na Lalong nagpasikip nang Aking Dib-dib.Paanong Ilang Araw na kaming Andito ay Hinde ko siya Nalapitan. Isang Disesyon ang Nabuo sa aking Isipan at hinde na inintay ang Sagot ni Tatay!.
"Saan ka Pupunta Señorito!? kong Balak mo siyang Puntahan, Hinde pa sa Ngayon, Malaki ang Naging Takot nya sa Lalaki, maski akong Tumolong sa Kanya ay Hinde siya malapitan.tanging Ang Mag-ina ko lamang Ang Nag papahinahon dito.Alam ko kong gaano mo siya ka Miss Ngunit, hinde pa Maari.!" Masama kong tinitigan ang Matanda.kaya Agad na Umawat si Joseph!"
" Pupuntahan natin siya mamaya! Anak ka niya, sigurado akong Makikilala ka niya! May Isa lamang akong tanong Tatay- Si Aimee po ba Ang Aking kapatid na si Cathirine??" Nang Muling Tumango si Tatay, ay Hinde napigilan ni Joseph na Mapahiyaw, Napaluhod pa ito habang Humahagolhol.kaya nawala ang Fucos ko kay Mommy at Agad itong Inalo.
Alam ko ang Sakit na kaniyang Nararamdaman, mas Malala pa sa kanya dahil Tatlo sa Pamilya niya ang Inakalang Patay na. Makikita mo sa mga mata nito ang Awa, galit at pangungulila. Mahigit dekada na ang nakakalipas, namuhay kami pareho ng walang pamilya. tapos bigla naming malalaman na buhay pa ang mga ito.
" Patawad mga Señorito! ngunit ito lang ang Paraan na maging Ligtas ang mga Mahal nyo sa Buhay.!" makikita ang pagsisi sa mga binitawan nitong salita.
Hinde naman kami dapat na magalit dito, sa aming tatlo. Ito ang may pinaka malaking sakripisyo.
" Bakit- Bakit ang sakit- sakit Tay! Nabuhay ako na puro lungkot. ako ang Panganay pero hinde ko naipagtanggol ang aking mga Magulang.Lalo na ang aming princessa. para akong pinapatay sa aking mga natuklasan, gaano pa kaya sa aking kapatid na nakita mismo ng kanyang dalawa ang pahirap sa aming magulang!" hinde mapigilan ang pagiging emosyonal ni Joseph. halos umupo na ito sa lupa. dala nang panghihina.
"Kailangan nyong tatagan mga iho! para sa sarile ninyo at para sa mga mahal nyo sa buhay. Nag uumpisa pa lang ang totoong laban. mas mabibigat pa ang pagsubok na inyong pagdadaanan.!"Tama si tatay, habang malayang nakakagalaw ang kalaban, madami pa ang pwideng mangyari. Isa pa kailangan maghilom mona ang lhat nang sakit sa Limang biktema.
" Payo ko sa inyo, walang Ibang Makaalam sa Inyong PaG Uwi na Alam nyo na ang Nangyari.Lalong -lalo na sa Lolo mo Aisos.Ligtas kong kayo lng magkakaibigan ang may alam. hanngang hinde kayang magsalita ng Mahal nyo sa buhay!" Nagulohan ako sa Sinabi nito.
" Ngunit kaparapatan nilang malaman na Buhay pa si Dad.Anak nila ito, kailangan nilang Malaman na ang Araw-araw nilang dinadalaw ay Hinde si Dad.Specially Lola.!"may diin kong Usal, ngunit umileng ito.
" Kahit kanino ay Hinde mona kayo dapat na Magtiwala, kong gusto nyo talagang Makamit ang Hustisya at mapanatiling Ligtas ang Lahat.Ay mag Ingat kayo sa lahat nang Inyong magiging Galaw.Specially you Aisos, Nasa malapit lang sayo ang Kalaban.Wala ako sa Posisyon magsabi sa inyo nang Lahat.Kailangan nyong Mapagsama-sama muli ang Limang Biktema.Pagkatapos non at magaling na sila, Saka kayo Gumawa ng Hakbang.At Pakiusap, Hayaan nyong Si Aimee ang makaalala nang Lahat, huwag nyong Pilitin na maalala kayo.dahil lalo lang siyang hinde gagaling.!" Huling sinabi nito Bago kami tinalikuran.
Marami pa akong Gustong Itanong ngunit, mukang pili lamang ang Gusto nitong Sabihin.Kahit pa ang Kasama ni Alfredo Alvarez ay Hinde nito naikwento.
Kailangan kona mahanap si Dad, at ang mga Magulang ni Joseph.Upang sa Ganon ay Malinawan na Ako! pero sa ngayon si Mommy mona ang Gusto kong Makita!" Pipe kong Usal, at hinde napigilang muling tumolo ang aking Luha.Habang Nakatingin sa Kubong Kinalalagyan ni Mommy!
-----------------------------------------
Aimee pov
"Ikaw talagang Bata ka.Anong kalokohan nanaman ang Nasa Isip mo, at Nagawa mong paglaroon si Sir Aisos?" taas kilay na tanong sa akin ni Inay.
napa bungisngis naman ako, at naalala ang Pang Didilat nang nga Mata ni Nanay kahapon, nang Kunwaring wala akong Alam sa Ahas ni Ginoong Aisos.
Kahit naman andito ako sa Bundok, ay marunong akong Magbasa, Bumilang at Alam ko ang mga bahagi nang katawan nang mga Tao.
Sa tulong iyon Ni Inay.Iba't- ibang Klase nang Libro ang Binibile nito sa akin tuwing Baba sa Bayan.
Ganoon lamang tlaga ang Ginagawa ko sa mga bagong kakilala, upang Isipin nilang Wala akong Muwang sa Mundo, na wala akong alam sa mga lumalabas na salita sa kanilang Bibig.
Nang masaliyan ko iyon kahapon, ay Labis ang Aking kaba, Lalo pa nang Mag Umpisa itong Tumayo at Gumalaw, ang Sabi sa Libre ay Isang Parte ito nang Lalaki na Hinde pwideng ibalandra, tanging Nanay, o Asawa lamang ang Dapat na Makakita.Gamit daw ito sa Pag-ihi at Nag Bibigay nang Semilya sa Asawang Babae, upang Magkaroon nang Supling sa Loob nang Tiyan.
Hinde ko Mawari ang Aking Pakiramdam sa Tuwing Magdidikit, o nasa Malapit lang Ang Ginoo ay Para akong Sinisilaban sa Init, Hinde din Maawat ang Bilis nang t***k nang Aking Puso.Kahit pa masungit siya ay Palage ko siyang Patagong Tinitingnan.
Tulad ngayon, hinde ko alam kong anong Pinag-usapan nila Ni Itay at Ginoong Joseph, ngunit nang Marinig kong Humiyaw si Ginoong Joseph ay Balak ko sanang Puntahan. Ngunit Pinigilan ako ni Inay. May Kailangan lang daw itong Pag-usapan.
kahit nga ang mga Kaibigan nilang Tatlo pa ay napalabas sa Bahay.Ngunit agad din pinapasok ni Inay.At Hayaan daw na Makapag-usap ang Tatlo.
Halos kalahating Oras na nakaalis si Itay ngunit hinde pa din matinag ang Dalawa..
Nang makitang Paparoon ang Tatlo ay Nakisabay na din ako..
Si Inay naman ay Pumasok na Sa Loob, kasunod ni Tatay.
Nagulat pa ako nang Makitang Parihas silang Mugto ang Mata at Panay pa ang Singhot.
"Hala! inaway ho ba kayo ni Itay? Bakit kayo Umiiyak, dapat po ang Babae lamang ang Malakas ang Iyak.Ngunit hanggang sa aming Tahanan ay Dinig namin ang Palahaw mo Ginoong Joseph!" Painosente kong sita sa Dalawa, na Agad Tumayo sa kanilang Pagkakalohod. Ang tatlo naman na Kahit kita mo ang Lungkot sa Muka nila kanina Ay Nagawa pang Magtawanan.Kaya Nabatukan nang Dalawa.
"Aimee-- pwi Pwede ba Kitang Mayakap sandali? Tanong ni Ginoong Joseph.Kaya natigil sa pagtawa ng Tatlo, Naguguluhan ko naman silang Tiningnan lahat.nang Dumako ang tingin ko Kay Ginoong Aisos, at Tumango ito, ay Nagawa ko ding Tumango.Mahigpit at Humagolhol pa ito nang Iyak.Nang Tuloyan akong Mayakap.Kaya Hinagod-hagod ko naman ang Likod nito..
" My Prin-My Princess Kathirine.!! Namiss ka Ni Kua!" Sa kabila nang iyak nito ay Nasabi pa ang Katagang Iyon.Kaya Agad akong napabitaw.
" Alam mo ang Pangalan ko? Peso Paano po? " Naguguluhan kong Tanong.Ngunit Ngumite lang ito..
" Soon malalaman mo din.!" Huling salitang Binitawan nito, bago muli akong Yumakap.Naka ngite namang Nakatingin sa amin si Ginoong Aisos.
Kahit Bakas pa din sa Mata nito ang Lungkot.
- Writer
