Akşam olmuştu.
Ev sessizdi.
Zilan koltukta oturmuş, ayaklarını altına toplamıştı. Boran ise karşısında ona bakıyordu. Ama öyle normal bir bakış değil… uzun uzun, sanki ilk defa görüyormuş gibi.
Zilan kaşlarını çattı.
“Ne bakıyorsun öyle?”
Boran hiç bozmadan cevap verdi:
“Sana.”
Zilan gözlerini devirdi.
“Onu fark ettim zaten.”
Boran hafifçe gülümsedi.
“Özledim.”
Zilan şaşırdı.
“Boran… sabahtan beri beraberiz.”
Boran omuz silkti.
“Olsun. Yine özledim.”
Zilan istemeden gülümsedi.
“Seninle baş etmek zor gerçekten.”
Boran biraz yaklaştı.
“Baş etme.”
Zilan gözlerini kısarak baktı.
“Ne yapayım peki?”
Boran fısıldadı:
“Bırak kendini.”
Zilan hafifçe utandı, başını başka yöne çevirdi.
“Sen bazen… çok farklı oluyorsun.”
Boran kaşlarını kaldırdı.
“Kötü mü?”
Zilan başını sall
