Owned By Billionaire

Chapter 8

Fauna's POV

Dahan-dahan kong idinilat ang mga mata ko, pero ang bumungad sa akin ay ang pamilyar na kisame ng marangyang penthouse na ito. Sa pangalawang pagkakataon, nagising ako sa kama ng lalaking dapat ay kinakamuhian ko. Ang lambot at init ng kama ay parang nang-aakit na bumalik ako sa tulog, pero isang malalim na buntong-hininga ang kumawala sa akin nang marealize ko ang katotohanan: I just slept with him again. Pangalawang gabi na itong ibinenta ko ang sarili ko.

Nag-flashback sa isip ko ang mga nangyari kagabi. Ang bawat ungol, ang bawat haplos, at kung paano ko hinayaan si Dave Balmillero na gamitin ang katawan ko para sa sarili niyang libog. Isang matinding pandidiri sa sarili ang bumalot sa akin. Ganito na lang ba talaga ang magiging papel ko? Ang maging parausan para lang may pambayad sa hospital bill ni Mama at para hindi kami mapalayas sa apartment?

Dahil pumayag ako sa ganitong set-up, pakiramdam ko ay ang baba-baba na ng tingin ko sa sarili ko. Pero anong choice ko? Noong nalaman kong kailangan ng operasyon ni Mama at palayasin na kami dahil sa utang sa upa, nabulag ako sa kinang ng pera. Nung mga sandaling iyon, ang nakikita ko lang kay Dave ay ang pagkakataon na maisalba ang buhay ng nanay ko at magkaroon kami ng matitirhan, kahit ang kapalit ay ang sarili kong dignidad.

Naalala ko nung unang beses kaming nagkasama, mas maaga siyang nagising kaysa sa akin. Kaya ngayon, natatakot akong lumingon sa tabi ko dahil baka gising na siya at nakatitig sa akin habang hinuhusgahan ako. Sinisimulan ko nang bumuo ng plano kung paano tatakas nang tahimik; wala akong mukhang ihaharap sa kanya pagkatapos ng ginawa namin.

Dahan-dahan akong tumagilid, at salamat sa Diyos, bakante na ang kabilang panig ng kama. Siguro ay kanina pa siya nagising. Inilibot ko ang paningin ko sa kwarto para masigurong wala na talaga siya. Naghintay pa ako ng ilang minuto bago tuluyang kumilos. Nang makumpirma kong mag-isa na lang ako, dahan-dahang akong bumangon at pinulot ang mga damit ko na nakakalat sa sahig.

Habang nagbibihis, kinuha ko ang phone ko. Halos malaglag ang panga ko nang makita ang isang e-mail notification. Isang halaga na one million pesos ang pumasok sa bank account ko.

Well, that was fast. At least, tumutupad siya sa usapan. Sapat na ito para sa downpayment sa ospital ni Mama at para mabayaran ang ilang buwang utang sa apartment. Isang gabi na puno ng ungol kapalit ng buhay ng nanay ko. Ang dumi-dumi ko, pero kailangan ko 'to.

Napatitig ako sa kawalan, medyo disorientated pa. Ano na kayang oras? Kailangan ko na talagang itigil ang habit ko na tanghali na nagigising. Hinanap ko ang daan papunta sa banyo at mabilis na ginawa ang morning routine ko. Pagkatapos kong maghilamos at mag-ayos, lalabas na sana ako ng bedroom nang mahagip ng mata ko ang isang note sa bedside table.

Nakasaad doon: To bring you home, Johny will be waiting outside to drive you.

Hindi naman pala siya ganun kasing-sama ng tingin ko. Hindi siya totally heartless pagkatapos niya akong wasakin kagabi. Tiningnan ko ang ballpen sa tabi ng note. Nang hindi na nag-isip pa, kinuha ko ito at sumulat ng maikling "Thank you" sa ilalim ng note niya. Pasasalamat para sa pera o para sa ride? Hindi ko na rin alam.

Lumabas ako ng kwarto dala ang lahat ng gamit ko. Pero habang naglalakad, napatigil ako dahil parang mas malaki at mas kumplikado ang penthouse ni Dave kaysa sa naalala ko kahapon. Natagpuan ko ang sarili ko na naglalakad sa isang mahabang hallway. Pagkatapos ng ilang liko, tuluyan na akong nawala.

Hindi ko na matandaan ang daan pabalik sa living room! Putangina, dapat pala nag-pay attention ako sa paligid ko kagabi. Pero paano ko naman magagawa 'yun kung nung pumasok pa lang kami, hinalikan na niya ako hanggang sa mawala ako sa huwisyo, binuhat ako, at... Oh, never mind. Huwag na nating balikan ang part na 'yun.

Sinubukan kong buksan ang pinakamalapit na pinto at hindi ito naka-lock. Mukhang hindi masyadong maingat si Dave Balmillero pagdating sa privacy at pagla-lock ng mga pinto sa loob ng bahay niya.

Sumilip ako sa loob at nagulat ako dahil isa na namang bedroom ang bumungad sa akin. Pero ang isang ito ay kakaiba, mukhang matagal na itong hindi nagagamit. Ang kama ay medyo maalikabok na, pati na ang mesa sa tabi nito. May mga agiw na rin sa mga sulok ng kisame. Ang mga kurtina ay mukhang madumi na, at ang salamin ng bintana ay punong-puno na ng dumi.

Napansin ko kung gaano kalinis ang buong penthouse niya maliban sa kwartong ito, at napaisip ako kung bakit. Siguradong hindi ito storage room dahil wala namang mga gamit na nakatambak.

Nanaig ang kuryosidad ko. Pumasok ako sa loob at tiningnan nang malapitan ang bedside table. Doon, nakita ko ang isang picture frame na nakataob. Pinulot ko ito, hindi inalintana ang alikabok na kumapit sa kamay ko.

Nagulat ako sa nakita ko sa litrato. Si Dave ito, at may kasama siyang isang napakagandang babae sa tabi niya. Nakasuot ang babae ng isang nakaka-stunning na strapless white dress. Sobrang dikit nila sa isa't isa, nakaakbay si Dave sa kanya habang diretso silang nakatingin sa camera at nakangiti. Ang mga asul na mata ni Dave ay kumikinang sa saya, at sigurado ako, ngayon ko lang nakita ang ganitong klaseng genuine na ngiti mula sa kanya. Hindi tulad ng mapanuksong ngisi niya sa akin tuwing hinuhubaran niya ako.

Ibinaba ko ang picture at napansin ang isang drawer. Bubuksan ko ba?

Nang walang pag-aalinlangan, binuksan ko ang drawer at nakakita ako ng mas marami pang litrato, mga polaroid. Kumuha ako ng isa; candid photo ito nung parehong babae. Nakahawak siya ng cup ng coffee at tumatawa nang totoo. Ang iba pang litrato ay puro sa kanya, at ang ilan ay kasama si Dave.

Bigla akong nakaramdam ng matinding guilt. Pakiramdam ko ay nilalabag ko ang privacy ni Dave. Mabilis kong ibinalik ang mga litrato at isinara ang drawer.

Sino ang babaeng ito? At bakit ang kwartong ito lang ang pinabayaan sa loob ng napakagandang penthouse na ito? Habang naglalakad ako pabalik sa hallway, ang mukha ni Dave sa litrato, ang ngiting 'yun na puno ng pagmamahal, ay ayaw maalis sa isip ko. Sino ka ba talaga, Dave Balmillero? At ano ang itinatago mo sa kwartong 'yun na tila ba ayaw mong balikan?

Dali-dali akong naghanap ng daan palabas, baon ang bagong katanungan na tila mas mabigat pa sa perang pambayad sa ospital na pumasok sa account ko.