Owned By Billionaire

Chater 9

Fauna Mendoza’s POV

Pagkatapos ng ilang maling liko at muntik nang pagkapraning sa loob ng dambuhalang penthouse, sa wakas ay natagpuan ko rin ang pinto palabas. At gaya ng sinabi sa note, naroon si Johny, suot ang kanyang pormal na itim na suit, nakatayo sa tabi ng isang mamahaling SUV.

"Miss Mendoza." Tumango lang siya sa akin bilang pagkilala bago pinagbuksan ako ng pinto ng sasakyan. Walang kibo akong sumakay. Pagod ang katawan ko, pero mas pagod ang utak ko.

Habang binabaybay namin ang maikling daan pabalik sa apartment ko, nanatili akong tahimik. Wala akong lakas ng loob na makipag-usap kanino man, lalo na sa driver ng lalaking bumaboy sa akin kagabi. Putangina, hanggang ngayon ay diring-diri pa rin ako sa sarili ko. Naiinis ako na kailangan kong ibenta ang kaluluwa at laman ko para lang sa pera. Para akong nakakulong sa isang madilim na siklo na hindi ko alam kung paano tatakasan.

At higit sa lahat, hindi maalis sa isip ko 'yung babae sa mga litrato sa kwarto ni Dave. Sino siya? Ex-girlfriend ba siya ni Dave? Kung oo, nasaan na siya ngayon? Bakit tila iniwan na lang sa alikabok ang mga alaala niya sa loob ng penthouse na 'yun? O baka naman... hindi pa talaga sila naghihiwalay? Ang daming tanong na gumugulo sa akin, pero sino ba ako para mangielam? Isa lang naman akong bayarang parausan.

Dalawang linggo na ang nakakalipas simula nung pumasok ako sa impyernong deal na 'to. Sa loob ng dalawang linggong 'yun, apat na beses na kaming nagtalik. Isang text lang mula sa kanya, susunduin na ako ng driver niya. Pagdating doon, parang hayop niya akong lalaplapin at pagsasasaan buong gabi. At tuwing umaga, bago pa ako magising, wala na siya. Ang tanging matitira ay ang notification sa phone ko na may pumasok na deposit sa bank account ko.

Nabawasan na ang mga pananakot sa buhay ko, pero malayo pa ako sa pagbabayad ng buong utang ko. Ang milyones na utang para sa operasyon ni Mama at sa iba pang gastusin ay nakabinbin pa rin. Hindi ko pwedeng iasa ang lahat sa perang galing sa manyakis na si Dave Balmillero.

"Oops. Sorry po," bulong ko sa isang matandang lalaki na nabunggo ko sa loob ng supermarket. Nagising ako sa malalim na pag-iisip habang pilit kong iniiwas ang pushcart ko. Maling move talaga ang maging absent-minded sa ganitong lugar, lalo na't dagsa ang mga tao para sa kanilang groceries.

Kasalukuyan akong namimili ng mga personal na gamit, pero hindi ko talaga mapigilang isipin ang deal namin ni Dave at kung gaano na kalala ang sitwasyon ko nitong mga nakaraang araw. Salamat na lang sa Diyos at hindi niya ako ginulo ngayong araw, kaya may oras ako para sa sarili ko.

Masyado nang kinakain ng deal na 'to ang oras ko, pati ang mga tutorial classes ko ay naaapektuhan na. Kailangan kong i-adjust ang buong schedule ko dahil anytime, pwedeng tumawag si Dave at kailangan kong andun agad. Pakiramdam ko, wala na akong sariling buhay.

Pagkatapos ng ilang ikot sa mga stall at pagkuha ng lahat ng kailangan ko—mula sa pagkain hanggang sa mga gamot ni Mama—dumiretso na ako sa counter para magbayad.

"Thank you," sabi ko sa cashier nang iabot niya ang malaking paper bag na punong-puno ng pinamili ko. Halos umapaw na ang mga gamit sa loob.

Dahan-dahan akong naglakad papunta sa exit, maingat na binabantayan ang isang pack ng facial wipes na mukhang mahuhulog na sa gilid.

Damn! Tahimik akong nagmura nang tuluyan itong nalaglag sa sahig. Akma ko na itong pupulutin nang may isang kamay na naunang dumampot dito.

"Oh, thank y—" Napatigil ako sa kalagitnaan ng pagsasalita nang mag-angat ako ng tingin para tignan kung sino ang tumulong sa akin.

Halos malaglag ang panga ko. Siya ang huling tao na inaasahan kong makikita sa isang ordinaryong grocery store. Bakit siya nandito? Sa suot niyang mamahaling suit, mukha siyang naliligaw na prinsipe sa gitna ng palengke.

"U-uh... M-Mr. Balmillero?" halos pabulong kong tawag sa kanya.

Nakatayo siya sa harap ko, hawak ang facial wipes ko. Ang kanyang malamig at mapanghusgang mga mata ay nakatitig sa akin, at sa isang iglap, bumalik ang lahat ng init at lansa ng nakaraang gabi.

Ang dumi-dumi ko sa harap niya. Suot ko lang ay lumang t-shirt at maong, habang siya ay tila galing sa isang business meeting na nagkakahalaga ng milyon. Bigla akong nakaramdam ng kaba. Bakit siya nandito? Sinusundan ba niya ako? O talagang pinaglalaruan lang ako ng tadhana?

"You look messy, Fauna," bungad niya. Ang boses niya ay kasing-lalim ng baritono na narinig ko kagabi habang umuungol siya sa ibabaw ko. "At mukhang masyadong mabigat 'yan para sa'yo."

Hindi ako nakasagot agad. Ang huling beses na nagkita kami, hubad kaming pareho at puno ng pawis ang bawat galaw namin. Ngayon, sa gitna ng mataong grocery store, ang lapit-lapit niya muli. Naamoy ko ang kanyang signature na pabango na may halong amoy ng alak at sigarilyo—isang amoy na ngayon ay nakatatak na sa bawat panaginip ko.

Inabot niya sa akin ang facial wipes, pero bago ko makuha, hinawakan niya ang kamay ko. Ramdam ko ang kuryente sa balat ko.

"Since you're here... let's have dinner. Not in my penthouse. Sa labas," utos niya na parang hindi ito isang tanong.

"Pero, Mr. Balmillero, may mga groceries ako na kailangang iuwi—"

"Mark will take care of your groceries," putol niya sa akin sabay senyas sa kanyang driver na hindi ko napansing nasa likuran na pala niya. "You're coming with me. May kailangan tayong pag-usapan."

Nanlamig ang mga kamay ko. Ano ang kailangan naming pag-usapan? Tungkol ba ito sa pera? O tungkol sa babaeng nakita ko sa mga litrato? Habang hinihila niya ako palabas ng supermarket, alam ko sa sarili ko na wala na naman akong laban. Hawak niya ang leeg ko, hawak niya ang buhay ni Mama, at higit sa lahat... hawak niya ang bawat hininga ko tuwing gabi.