Fauna Mendoza’s POV
Pagkatapos ng ilang maling liko at muntik nang pagkapraning sa loob ng dambuhalang penthouse, sa wakas ay natagpuan ko rin ang pinto palabas. At gaya ng sinabi sa note, naroon si Johny, suot ang kanyang pormal na itim na suit, nakatayo sa tabi ng isang mamahaling SUV.
"Miss Mendoza." Tumango lang siya sa akin bilang pagkilala bago pinagbuksan ako ng pinto ng sasakyan. Walang kibo akong sumakay. Pagod ang katawan ko, pero mas pagod ang utak ko.
Habang binabaybay namin ang maikling daan pabalik sa apartment ko, nanatili akong tahimik. Wala akong lakas ng loob na makipag-usap kanino man, lalo na sa driver ng lalaking bumaboy sa akin kagabi. Putangina, hanggang ngayon ay diring-diri pa rin ako sa sarili ko. Naiinis ako na kailangan kong ibenta ang kaluluwa at laman ko pa
