Owned By Billionaire

Chapter 16

Matapos makatanggap ng isang text message, biglang nagbago ang awra ni Dave. Literal na nagdilim ang paningin niya at bakas ang pagkairita sa kanyang mukha.

Hindi na siya nag-aksaya ng panahon—nagpaalam siya agad sa akin na kailangan niyang umalis dahil may mga "important matters" daw siyang dapat asikasuhin.

Base sa reaksyon niya kanina, lalo na ’yung pagkunot ng noo niya habang binabasa ang mensahe sa phone, pakiramdam ko ay may malaking problema o emergency na nangyari sa opisina niya kaya siya nagmamadaling bumalik doon. Hindi ko tuloy maiwasang mapaisip kung ano iyon, pero mas nangingibabaw ang hiya ko sa ngayon.

Nang makaalis na si Dave, mabilis akong bumalik sa loob para hanapin si Mr. Shannon. Grabe, hiyang-hiya talaga ako sa ginawa ni Dave kanina. Sobrang bastos ng pagkakapasok niya—basta-basta na lang siyang nambulabog at ang talim pa ng tingin niya sa manager ko. Paano kung na-displease si Mr. Shannon sa inasal niya?

Baka isipin ng manager ko na winawaldas ko lang ang oras ng trabaho sa mga personal na drama ko. Baka sibakin niya ako sa trabaho nang wala sa oras. Ayokong mangyari ’yun; kailangang-kailangan ko ang trabahong ito.

Iginala ko ang paningin ko sa paligid at nakita ko si Mr. Shannon na may kausap na isa sa mga writers. Nag-abang lang ako sa gilid at nang matapos na sila, agad ko siyang nilapitan.

"Uhm, Mr. Shannon..." mahinhin at medyo nahihiya kong tawag sa kanya.

Lumingon siya at nang makita ako, sumilay ang isang mapanuksong ngiti sa kanyang mga labi. "Oh, Fauna. Kamusta na ang LQ niyo?"

Bigla akong napa-react. "Po? Naku, hindi po ganoon ’yun, Mr. Shannon. Hindi ko po siya boyfriend. Si Mr. Balmillero ay... ano lang..." Napahinto ako, pilit na naghahanap ng tamang salita na hindi tunog defensive pero totoo. "Ano lang po siya... just a friend."

Habang pinaglalaruan ko ang mga daliri ko sa sobrang kaba, tinaasan lang ako ni Mr. Shannon ng kilay. Kitang-kita sa mukha niya na hindi siya naniniwala sa palusot ko, pero itinuloy ko pa rin ang pagsasalita.

"Gusto ko rin po sanang humingi ng paumanhin sa ginawa niyang pag-abala rito kanina, pati na rin sa pag-alis ko nang biglaan. I’m really sorry, Mr. Shannon. Pangako po, hindi na mauulit ang ganoong eksena."

Imbes na magalit, mahinang tumawa si Mr. Shannon. "No worries, Fauna. It’s okay. Huwag mo na masyadong isipin ’yun."

Tinapik niya ang balikat ko bago siya nagtuloy sa paglalakad patungo sa kanyang main office. Nakahinga ako nang maluwag. Sobrang bait talaga ni Mr. Shannon; suwerte ko na siya ang naging manager ko.

Bumalik ako sa table ko at sinimulan nang tapusin ang mga editing tasks ko. Mabilis na lumipas ang mga oras dahil na rin sa dami ng ginagawa ko. Bago ko pa mamalayan, tapos ko na ang huling article para sa araw na ito. Tamang-tama naman na lumapit sa akin si Keith, na mukhang excited na excited para sa gabi.

"Let’s go, Fauna!" masayang yaya niya sa akin habang nag-aayos na rin ng gamit.

"Nasa labas na ’yung iba, hinihintay na tayo."

Bigla akong nakaramdam ng guilt. Alam kong tatanggihan ko siya, at ayaw ko talagang maging "KJ" sa tropa. Ngayong gabi kasi ay treat ni Miss Katrina, ang assistant manager namin, dahil birthday niya. Mag-iinuman at magsasaya ang team sa downtown. Kahit si Mr. Shannon ay pumayag at nag-approve na mag-early out dahil Biyernes naman.

"Uh, sorry talaga, Keith. Gusto ko sanay sumama at magpakalasing kasama kayo tonight, pero hindi talaga pwede eh," malungkot kong sabi.

Bumagsak ang balikat ni Keith. "Hala, bakit naman? Sayang naman, Fauna!"

"May one-on-one tutorial kasi ako tonight," paliwanag ko sa kanya. "Dahil may upcoming exam si Mara, nakiusap siya sa akin na turuan ko siya ngayong gabi. Pumayag na ako sa kanya noon pang kahapon, kaya hindi ko na pwedeng bawiin."

Ngumuso si Keith, halatang dismayado.

"Aw, sayang talaga. Mas masaya sana kung nandoon ka, complete sana tayo."

"Oo nga eh, nami-miss ko na rin namang mag-relax at mag-enjoy. Bawi na lang ako susunod, promise?"

Ngumiti na rin siya sa wakas at tumango.

"Sige, sige. Basta next time ha?"

Kinuha ko na ang bag ko at sabay kaming lumabas ng lobby. Pagdating namin sa labas, nandoon na nga ang iba pa naming mga officemates—kasama na ang iba pa—na handang-handa nang mag-celebrate ng Friday night.

Habang sila ay papunta para magsaya, ako naman ay kailangang humarap sa mga libro at reviewers para kay Mara. Ganito talaga ang buhay, kailangang magsakripisyo para