Owned By Billionaire

Chapter 17

Hindi ko inaasahan na sa paglingon ko sa labas ng glass walls ng opisina, isang pamilyar na bulto ang kukuha ng atensyon ko—at ng buong female staff ng departamento namin. Doon, sa tapat ng isang makintab at itim na Audi, nakasandal ang isang lalaking tila lumabas mula sa pahina ng isang luxury magazine. Si Dave Balmillero.

Abala siya sa kaniyang phone, mukhang bored, pero ang aura niya ay sapat na para magbulungan ang mga kasamahan ko. Pasimple silang nagpapalitan ng tingin, ang iba ay nag-aayos pa ng lipstik habang nakasilip sa bintana.

Anong ginagawa niya rito?

Wala kaming usapan na susunduin niya ako, sa loob-loob ko ay tila may nagwawalang kaba.

"Fauna, ayos ka lang?" tanong ni Keith. Hindi ko siya sinagot at agad ko siyang hinila palabas bago pa kami tuluyang maabutan ng mga chismosa naming officemates.

Eksaktong paghakbang namin sa labas, tila may sensor ang mga mata ni Dave. Nag-angat siya ng tingin at agad kaming nagkatitig. Umiwas ako kaagad—hindi ko kayang tagalan ang intensidad ng mga mata niya. Sa halip, dire-diretso ang lakad ko patungo sa kinaroroonan ni Katrina na abalang nakikipagtawanan kay Mr. Timothy Shannon.

"Uhm, Happy Birthday, Katrina," bati ko, pilit na pinatitino ang boses ko.

Nilingon ako ni Katrina nang may malapad na ngiti. "Oh, Fauna! I’m so glad you’re here. Join us tonight? Mag-ce-celebrate kami sa bagong bar sa kanto."

"Sorry talaga, Katrina. I’d love to, pero may nauna na kasi akong commitment tonight," pagsisinungaling ko, kahit ang totoo ay gusto ko lang umiwas sa anumang social interaction na involve ang trabaho.

"You're not coming?" Halata ang disappointment sa boses ni Mr. Shannon. Tumingin siya sa akin nang may halong pagtataka. "It’s a rare occasion, Miss Mendoza. Sayang naman."

Humingi uli ako ng paumanhin, pero bago pa man ako makahirit ng isa pang dahilan, naramdaman ko ang marahas na pagpisil ni Keith sa braso ko.

"Ouch, Keith! Bakit ba?" asik ko sa kaniya. Pero hindi siya nakatingin sa akin; ang mga mata niya ay nakapako sa likuran ko, nanlalaki sa sobrang bilis ng pangyayari.

Lumingon ako. Doon, naglalakad palapit si Dave. Suot ang kaniyang signature shades at isang pormang tila nakaka-tunaw, bawat hakbang niya ay puno ng kompyansa.

Huminto siya sa mismong tabi ko, halos maramdaman ko ang init ng katawan niya.

"Fauna," tawag niya sa pangalan ko, ang boses niya ay malalim at tila may pag-angkin. "Aren't you going to introduce me to your colleagues?"

Isang nakakalokong ngisi ang sumilay sa kaniyang labi. Hindi ko makita ang mga mata niya dahil sa shades, pero alam kong tinitingnan niya ako nang may halong panunukso.

Gusto kong lamunin ng lupa.

Paano ko siya ipapakilala?

‘Hi, meet Dave, ang lalaking ka-s*x ko sa kama tuwing gabi'?

"Uhm... Dave, this is my manager, Mr. Shannon," panimula ko, habang nanginginig ang boses. "And this is Katrina, the assistant manager, and my friend Keith."

Tumingin ako kay Dave, nagbabakasakaling maging pormal siya. "Guys, this is Dave Balmillero. A... friend."

Nagkamayan sila. Pero habang nagtatagpo ang mga kamay nina Dave at Mr. Shannon, may kakaibang kuryente ng tensyon.

Nakita ko ang pagdidilim ng mukha ni Dave, ang kaniyang panga ay humigpit habang nakikipag-titigan sa manager ko. Para silang dalawang tigre na nagbabanggaan sa teritoryo. Bagaman nanatiling pormal si Mr. Shannon, ramdam ko ang bigat ng hangin sa paligid namin.

"Well, it's nice to meet you, Mr. Balmillero," matapang na sabi ni Mr. Shannon.

Dahil hindi ko na kaya ang awkward na katahimikan, mabilis na akong nagpaalam.

"Kailangan na naming mauna. Happy birthday uli, Katrina! Bye, Keith!"

"Wait, Fauna! Yung seminar bukas ha? Journalism training 'yun, don't miss it," pahabol ni Katrina.

"We’re counting on you, Miss Mendoza," dagdag ni Mr. Shannon.

Hindi ko na sila nagawang sagutin nang maayos dahil hinila na ako ni Dave palayo. Sumakay kami sa Audi niya at agad na bumulusok ang sasakyan sa kalsada. Tahimik siya, pero ang aura sa loob ng kotse ay parang bulkang sasabog.

"Ano bang problema mo?" tanong ko nang hindi ko na matiis ang titig niya habang nasa stoplight.

"What's that event tomorrow?" tanong niya, ang boses ay parang growl ng isang leon.

"Seminar lang 'yun, Dave. Journalism-related. Sinabi ni Mr. Shannon sa akin kaninang lunch na—"

"Lunch? You had lunch with him?" Putol niya sa akin.

Napakunot ang noo ko. "Oo? Bakit? Lahat naman kami sa office ay sabay-sabay mag-lunch. Kasama ko rin sina Keith at Johny kanina."

Narinig ko ang pagpapakawala niya ng hininga, tila nabunutan ng tinik pero nananatiling seryoso. "At pupunta ka sa seminar na 'yan kasama siya?"

"Hindi ko pa alam. I’m just a temporary editor, Dave. Feeling ko naman hindi ko kailangan n'un," sagot ko habang nakatingin sa labas ng bintana.

Hindi na siya sumagot pa. Nanatili siyang tahimik hanggang sa makarating kami sa tapat ng apartment ko, pero ang mahigpit na pagkakahawak niya sa manibela ay nagsasabing hindi pa tapos ang usapang ito.

Pagdating namin sa tapat ng gate ko, pinatay niya ang makina pero hindi niya binuksan ang lock ng pinto. Hinarap niya ako, tinanggal ang shades, at tumitig nang diretso sa mga mata ko.

"Fauna, listen to me," seryosong sabi niya.

"I don't like the way that Shannon guy looks at you. At lalong hindi ko gusto ang ideya na magsasama kayo sa isang seminar bukas."

"Selos ba 'yan, Dave Balmillero?" pang-aasar ko, kahit sa loob ko ay kinikilig na natatakot.

Isang matunog na tawa ang pinakawalan niya pero walang halong biro ang mga mata niya. "I don't get jealous, Fauna. I just protect what's mine. If you want to learn journalism, I can hire the best mentor for you. You don't need to go to some cheap seminar."

Napailing na lang ako. Napaka-dominante talaga. "I'll think about it, okay? Pwede na ba akong bumaba?"

Hinawakan niya ang batok ko at mabilis akong hinalikan—isang halik na nagpapaalala kung sino ang may kontrol.