Chaptee 2
596 Words
FAUNA'S POV
Nagising ako sa isang matinding sakit ng ulo.
“Ugh… ano ba ‘to,” ungol ko habang dahan-dahang minumulat ang mga mata ko.
Wait.
Hindi ‘to kisame ng kwarto ko.
Napaupo ako agad.
Masyadong malambot ang kama. Masyadong malinis. Masyadong… expensive.
“Okay… bakit parang ang sosyal ng pagkagising ko?” bulong ko.
Napatingin ako sa paligid.
White sheets. Glass walls. City view.
City view?!
Napabangon ako nang tuluyan at napalapit sa bintana.
“Grabe…” napahawak ako sa salamin. “Kung panaginip ‘to, wag muna akong gisingin.”
Pero hindi panaginip.
Kasi unti-unting bumalik ang alaala ko.
Bar.
Drinks.
Yung lalaking—
“Shit.”
Napahawak ako sa noo ko.
“Adrian.”
Mabilis akong napalingon sa kama.
Wala.
Empty.
“Wow. Ang bilis umalis,” bulong ko, half-annoyed, half… something else.
Hindi ko alam kung maiinis ba ako o matatawa.
“Classic,” dagdag ko. “Ganito pala ang one night stand tapos goodbye agad.”
Tatayo na sana ako nang mapansin kong...
Wait.
Ano suot ko?
Napatingin ako sa sarili ko.
Oversized white polo.
Panlalaki.
Napasinghap ako.
“Okay… this is not helping,” sabi ko habang hinahawakan yung tela. “Hindi talaga ‘to sakin.”
Napailing ako habang inaayos ang buhok ko gamit ang kamay ko.
“Relax, Fauna,” bulong ko sa sarili ko. “You’re fine. Buhay ka. Walang kidnapan na nangyari.”
Pause.
“Hopefully.”
Napabuga ako ng hangin.
Fauna.
Right.
Hindi ako si Nicole.
At hindi rin siya si Adrian.
Napalingon ako sa side table nang may mapansin akong envelope.
Plain. White. May nakasulat.
“Nicole.”
Napakunot ang noo ko.
“Wow, consistent siya ah.”
Kinuha ko iyon, medyo kinakabahan habang binubuksan.
Pagbukas ko...
Natigilan ako.
“Wait… what?”
Pera.
Makapal.
Hindi ko na kinailangang bilangin para malaman na hindi ‘to biro.
“Are you kidding me?” bulong ko.
May maliit na note sa loob.
For your time.
—A
Natahimik ako.
“For your time?” ulit ko.
Slowly… napangiti ako.
Pero hindi dahil masaya ako.
Kundi dahil… nakakainis.
“So binayaran mo ‘ko?” sabi ko, medyo napatawa pero may halong gigil. “Ganun lang?”
Napaupo ako sa kama, hawak pa rin ang envelope.
“Wow, Fauna. Congratulations,” sabi ko sa sarili ko. “From problem… to paid problem.”
Napahiga ako pabalik, tinakpan ko yung mukha ko gamit ang braso ko.
Hindi ko alam kung ano mararamdaman ko.
Na-offend ba ako?
Oo.
Nainsulto?
Medyo.
Pero...
Napatingin ulit ako sa pera.
Reality check.
100 thousand pesos.
Biglang bumalik lahat.
Yung problema ko.
Yung kailangan ko.
Yung desperasyon ko.
Napakagat ako sa labi ko.
“Hindi pa rin sapat,” mahina kong sabi.
Pero…
Simula ‘to.
At kung kaya niyang mag-iwan ng ganitong halaga… parang wala lang...
Sino ba talaga siya?
At bakit pakiramdam ko…
Hindi ito basta one-night thing?
Later that day…
Paglabas ko ng building, napa-stop ako sandali.
“Okay… ang laki ng mundo ng mayayaman,” bulong ko habang nakatingin sa paligid.
Lahat ng tao maayos. Confident. May sariling mundo.
Ako?
Mukhang kagigising lang sa maling desisyon.
Napatawa ako ng mahina.
Pero habang naglalakad ako, hindi ko maiwasang maalala siya.
Yung ngiti niya.
Yung way niya magsalita.
At higit sa lahat...
Yung mata niya.
Brown.
Nakakainis.
“Bakit ba kasi ang lakas ng dating mo?” bulong ko.
“Eh fake name ka naman.”
Napailing ako.
“Adrian,” dagdag ko. “Yeah right.”
Pero kahit anong pilit ko...
Hindi ko siya maalis sa isip ko.
- Writer
