Ertesi sabah, Güneş henüz derin uykudayken, odasının kapısı aniden büyük bir neşeyle açıldı. İçeri giren Elif'ti. Yüzünde kocaman bir gülümseme, gözlerinde muzip bir pırıltı vardı. Enerjisi, Güneş'in uykulu halinin tam zıttıydı. Elif, doğrudan pencereye yöneldi ve tek bir hamlede kalın güneşlikleri sonuna kadar araladı. Odanın içine anında dolan parlak sabah güneşi, Güneş'in yüzüne vurarak gözlerini hafifçe kamaştırdı.
"Günaydın tembel prenses!" diye neşeyle cıvıldadı Elif, sesi odada yankılanırken. "Kalk bakalım, bugün senin için sıradan bir gün değil!"
Güneş, gözlerini kısarak ışığa alışmaya çalıştı. Yüzünü buruşturarak yorganın altına daha da sokuldu. "Elif," diye homurdandı uykulu bir sesle, "daha erken değil mi? Hem bugün dersimiz yoktu." Gözlerini yavaşça açtı ve Elif'in ışıklar iç
