“สวัสดีค่ะพี่เวลา” สายป่านอดีตน้องรหัสของเวลายกมือไหว้อดีตพี่รหัสทันทีที่เห็นเวลาเดินออกจากห้องลองชุดมา
“สวัสดีจ้ะ ป่านสบายดีนะ” เวลาเองก็ทักทายรุ่นน้องกลับไปอย่างเป็นมิตรเช่นกัน
“สบายดีค่ะ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ แล้วพี่นี่พี่เวลากลับมาเมื่อไหร่เหรอ”
“พี่พึ่งกลับมาได้ไม่กี่วันนี่เอง แล้วเราเป็นไงเรียนต่อหรือทำงาน”
“ป่านทำงานแล้วค่ะ ขี้เกียจเรียนต่อแล้ว”
“อ๋อ” เวลายิ้มรับขึ้นสั้นๆ ด้วยรอยยิ้ม
“แล้วนี่ลูกพี่เวลาเหรอคะ” แล้วสายป่านก็ถามถึงเด็กน้อยในรถเข็นขึ้นด้วยความอยากรู้ เพราะตอนแรกเธอหยอกแพร์เล่นว่าลูกแพร์หรือเปล่า แพร์ตอบว่าหลาน เธอก็เลยหยอกเวลาเล่นเช่นกัน
แต่...
“จ้ะ ลูกพี่เอง”
“ลูกพี่เวลา!” คำตอบที่เธอแค่หยอกเล่นกลับเป็นอย่างคำตอบจริงไปซะงั้น มันอดไม่ได้ที่จะทำให้สายป่านตกใจ
“อืม ลูกพี่นี่แหละ”
“ไม่อยากเชื่อเลยค่ะ” สายป่านพูดขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ เพราะเธอไม่เคยเห็นเวลาคบใคร
