รอยรักรอยแค้น

“ถ้ามีปัญหาเรื่องเรียนหรือรายงานตรงไหนก็ถามพี่ได้ ยังไงพี่ก็เป็นพี่รหัสเธอ เธอจะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปถามคนอื่น” หญิงสาวตรงหน้าเอ่ยขึ้นกับร่างบางที่เป็นน้องรหัสเธอ “คนอื่น ที่หมายถึงแฟนพี่เหรอคะ” ร่างบางย้อนถามกลับไปทันที “ถึงพี่ไทม์จะเป็นสายรหัสของเธอแต่พี่ไทม์จบนานแล้ว พี่เป็นพี่รหัสเธอ เธอมีอะไรก็ควรจะถามพี่” ที่หญิงสาวตรงหน้ารู้จักกับไทม์ไทยเพราะว่าเธอ เวลา และไทม์ไทยเป็นสายรหัสเดียวกัน แม้ว่าไทม์ไทยจะจบไปนานแล้วแต่ก็ยังมีนัดเจอกันบ้างตามโอกาสและอยู่ในไลน์กลุ่มเดียวกันนั่นเอง “ทำไมต้องทำใสซื่อเหมือนไม่รู้ ว่าทำไมฉันไม่ถามเธอ” เวลาย้อนถามกลับไปทันทีพร้อมกับจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า “เราเปิดใจคุยกันตรงๆ เลยดีกว่า ว่าเธอไม่ชอบพี่เรื่องอะไร” “หึ แล้วเธอล่ะ ไม่ชอบอะไรในตัวฉัน” เวลาย้อนถามมิลินกลับไปทันที “พี่ไม่ได้ไม่ชอบเธอ แต่พี่ไม่ชอบที่เธอมายุ่งกับแฟนของพี่” ไม่มีใครชอบหรอกนะที่มีผู้หญิงคนหนึ่งคอยยุ่งวุ่นวายกับแฟนตัวเอง ขนาดที่แฟนของเธอก็ตีตัวออกห่างและทิ้งระยะห่างอย่างชัดเจน แต่ร่างบางตรงหน้ายังมองข้ามมันไป “แล้วเธอมั่นใจไหม ว่าแฟนเธอไม่อยากยุ่งกับฉัน” “ถ้าเธอเห็นพี่ไทม์เป็นแค่รุ่นพี่ที่เคารพพี่ก็ไม่ว่าอะไร แต่ถ้าคิดมากกว่านั้นเลิกซะ” “แล้วเธอลองถามแฟนเธอดูหรือยัง ว่าเขาคิดยังไงกับฉัน” ร่างบางตรงหน้าไม่ตอบสิ่งที่หญิงสาวอีกคนถาม แต่เลือกจะสวนออกไปแทน “พี่ไม่จำเป็นต้องถามอะไรพี่ไทม์เลยด้วยซ้ำ เพราะสิ่งที่พี่ไทม์ทำมันก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าคิดยังไงกับเธอ” มิลินเองก็ย้อนในสิ่งที่เวลาพูดไม่ต่างกัน “การกระทำบางอย่างมันก็แค่ทำให้อีกฝ่ายสบายใจ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นแบบนั้นจริงๆ หรอกนะ” “พี่เชื่อใจพี่ไทม์” “เหอะ เธออย่ามั่นใจไปหน่อยเลยลินิน เพราะเธออาจจะไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับแฟนของเธอจริงๆ ก็ได้” “ไม่ต้องห่วงพี่หรอก เพราะพี่มั่นใจว่าพี่รู้จักพี่ไทม์ดีพอ” “เธอคิดแบบนั้นจริงเหรอ...” “งั้นลองดูไหม ว่าถ้าฉันคิดจะแย่งแฟนเธอจริงๆ ผลจะเป็นยังไง” เวลาถามขึ้นอย่างเหนือกว่า และมันก็ทำให้มิลินเงียบลงโดยไม่รู้จะพูดอะไรต่อ แต่... “คิดว่าตัวเองสำคัญพอที่จะพูดแบบนี้เหรอ” เสียงเข้มของไทม์ไทยดังขึ้นทำให้หญิงสาวทั้งสองหันไปยังต้นเสียงที่ตอนนี้เดินมาหยุดอยู่ข้างๆ มิลินแล้วนั่นเอง “พี่ไทม์” มิลินเรียกแฟนหนุ่มก่อนจะลุกขึ้นไปยืนข้างๆ พร้อมกับไทม์ไทยที่จับมือแฟนกุมไว้ต่อหน้าหญิงสาวอีกคนที่นั่งอยู่ “จะพูดอะไรแบบนี้เธอต้องมั่นใจก่อนว่าผู้ชายคนนั้นเขาคิดจะเล่นกับเธอด้วย ไม่ใช่ผู้ชายที่แสดงออกชัดเจนว่าไม่เอา แต่ยังกล้าพูดเข้าข้างตัวเองแบบนี้” ไทม์ไทยพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไร้ซึ่งเยื่อใยและจ้องมองไปยังร่างบางตรงหน้านิ่ง “เรากลับกันเถอะค่ะพี่ไทม์” มิลินพูดกับไทม์ไทยขึ้น เพราะความชัดเจนนี้ของไทม์ไทยมันก็ทำให้เธอมั่นใจและพอใจได้มากขึ้นกว่าเดิม “อืม” ไทม์ไทยตอบรับก่อนจะจับมือมิลินเพื่อเดินกลับไปยังรถหรูของเขาที่ขับมารับแฟนสาว แต่... “พี่ไทม์มั่นใจจริงๆ เหรอ ว่าไม่ได้คิดอะไรกับเวลา” เวลาพูดขึ้นอย่างที่รู้สึกและมันก็ทำให้ทั้งไทม์ไทยและมิลินหยุดชะงักทันที พร้อมกับร่างสูงของไทม์ไทยที่เอี้ยวหน้ากลับมาพูดกับเวลา “ถ้าฉันรู้สึกอะไรกับเธอ ฉันคงไม่ยืนอยู่ข้างมิลินแบบนี้”