หลังจากเขาและเธอได้ปลดปล่อยความต้องการของตัวเองอย่างสุขสมและอิ่มเอม ทั้งสองร่างก็นอนกอดก่ายกันอยู่บนเรือด้วยความหอบเหนื่อยโดยมีเสื้อเชิ๊ตตัวใหญ่ของไทม์ไทยปกปิดส่วนสงวนของเธอและเขาไว้อย่างหมิ่นเหม่
“ทำไมอยู่ๆ ถึงเปลี่ยนไป” เสียงหญิงสาวที่นอนหนุนแขนแกร่งของชายหนุ่มอยู่เอ่ยถามขึ้นด้วยความอยากรู้
“ก็เหมือนเดิม” ไทม์ไทยตอบกลับออกไปอย่างไม่ยอมรับ
“เหมือนเดิมตรงไหน วันแรกที่พี่ไทม์มาที่นี่ก็รังแกเวลาสารพัด ทำจนเวลาคิดอยากตายวันละสิบรอบเลยด้วยซ้ำ” เมื่อพูดถึงช่วงแรกๆ ที่เธอมาที่นี่ก็อดไม่ได้ที่น้ำเสียงหญิงสาวจะเปลี่ยนไป
“ปกติไม่ใช่คนคิดทำร้ายตัวเองแบบนี้ แล้วก็อย่าคิดจะทำอีก” ไทม์ไทยไม่ได้ตอบสิ่งที่หญิงสาวอยากรู้ แต่เลือกจะตำหนิเธอขึ้นแทน เพราะปกติเวลาที่เขารู้จักไม่ใช่คนคิดทำร้ายตัวเอง ต่อให้เธอจะเสียใจหรือมีปัญหาชีวิตยังไง เธอก็ไม่เคยคิดทำร้ายตัวเองเลยสักครั้ง
“เพราะใครล่ะ ตบตีเวลาเป็นการแก
