Tahir Zaimoğlu
Ulan, bu kadın beni çıldırtacak! Tüm o içim dışımı yakıp kavuran üç yıllık bekleyişi, o boşuna geçen geceleri, onun hayaliyle yanıp tutuştuğumu itiraf ettim. Ve o? Bana ne diyor?
“Böyle konuşarak beni ayarlatabileceğini zannediyorsan yanılıyorsun.”
Soğuk, küçümseyen, hatta alaycı bir tonla. Sanki ona sunduğum her şeyi, en derin, en zayıf yanımı yüzüme çarpıyor. İçimdeki öfke, bir volkan gibi patlamak üzere. Yutkunduğumda boğazımda cam kırıkları varmış gibi hissediyorum.
“Ben yatmaya gidiyorum. Şu cam kırıklarını temizlersen sevinirim,” diye ekliyor, sanki bir hizmetçiyle konuşuyormuş gibi.
Reddedilmenin, hor görülmenin verdiği o aşağılanma duygusu, ciğerlerime zehirli dumanlar gibi doluyor. Burnumdan hızla soluyorum, göğsüm inip kalkıyor. Hayır. Hayır, olmayacak. Bu ka
