Gökhan Zaimoğlu
Sınırdan geçiş, her zaman olduğu gibi kirli ve risksizdi. Para, doğru ceplere akınca, dağların karanlık yolları bile otoyol kadar güvenli hale geliyordu. Diyarbakır’a vardığımda, şehrin tozlu, güneşte kavrulan sokaklarında, Suriye’deki savaşın gölgesinden kaçmış gibi hissettim kendimi. Ama içimdeki savaş, peşimi bırakmıyordu. Hemen, şehrin eski mahallelerinden birinde, kimsenin sormayacağı, gözlerden uzak, kerpiç bir ev tuttum. Pencereleri demir parmaklıklı, avlusu daracık bir yerdi. Bana uygundu.
İlk akşamımdı. Avluda, gece serinliğine karşı, bir sandalyeye çökmüş, elimdeki ucuz rakıyı yudumluyordum. Yanımda, Suriye’den beri yanımdan ayrılmayan Sait vardı. Sait, sırtını duvara dayamış, bir sigaranın sonunu içiyor, gözlerini yıldızlara dikmişti. Sessizliği o bozdu.
“Oğl
