Tahir Zaimoğlu
“Önemli bir aramaya benziyor,” diye mırıldandı sesinde hafif bir alay vardı. “Belki de Moskova’dan bir iş arkadaşın? Ya da... başka biri?”
Son cümleyi kasıtlı olarak eklemişti. Beni kıskandırmaya, kontrolü yeniden eline almaya çalışıyordu. Telefonum çınlamaya devam ediyordu, avucumun içinde bir yılan gibi titreşiyordu.
Annemle konuşmak, özellikle de şu an, son istediğim şeydi. Onun keskin soruları ve yargılayıcı tonu, bu kırılgan ateşkesi mahvedebilirdi. Ama cevap vermezsem, bu sefer de Ceylan’ın şüphesini çekecektim. “Başka biri” olduğunu düşünecekti.
Zil sesi kesildi. Bir anlık rahatlama hissettim. Ama hemen ardından, yeniden çalmaya başladı. Annem, pes etmeye niyetli değildi. Ceylan, tezgaha yaslanmış, olanları izliyordu. Dudaklarında hafif bir gülümseme vardı. “Sanır
