Arabanın içi, motorun monoton uğultusu ve ağır bir sessizlikle doluydu. Camdan dışarıyı izliyordum, ama gördüğüm manzara değil, zihnimdeki karmaşaydı. düşünceler, beynimde bir fırtına koparıyordu. Dayanamayıp, içimdeki sıkışmayı boşaltmam gerekiyordu.
Sessizliği yırtarak konuştum, sesim gergin ve yorgun çıktı. “Hani diyorsun ya, ‘hiç adam gibi neden benim ne yaşadığımı sormuyorsun?’ diye. Aslında ben sana defalarca kez sordum. Ama sen yanıtlamak istemedin. Kaçmayı tercih ettin. Ya öfkeyle bağırıp çağırdın, ya da fiziksel olarak uzaklaştın.”
Tahir, göz ucuyla bana baktı. Yüz ifadesi gergindi, çenesi sıkılıydı. Direksiyonu kavrayan parmaklarının beyazlaştığını görebiliyordum. Derin bir nefes aldı, sanki içindeki bir şeyle savaşıyordu.
“Şunu bil ki,” diye başladı sonunda, sesi alçak ve pür
