Tahir Zaimoğlu
Düğün evinin üst katındaki yatak odasının penceresinden, avludaki ışıkları ve mutlu çiftin etrafında dönen kalabalığı izliyordum. Davul zurnanın sesi, camdan süzülüp içeri doluyor, ama bana ulaştığında tüm neşesini yitiriyor, sadece boğuk bir gürültüye dönüşüyordu. Elimdeki viski bardağını salladım. Buzlar çıtırdıyor, ama sesi bile o lanet düğün müziğine karışıp gidiyordu.
Kapı usulca açıldı. Girmesini bekledim. Devran, elinde kendi bardağıyla içeri süzüldü. Kısa sürelik aşağı inip gelmişti. Yüzünde, beni rahatsız etmek istemeyen ama aynı zamanda beni bu halde yalnız da bırakmayacak bir ifade vardı. Yanıma, pencereye yaklaştı.
“Ne güzel düğün, değil mi?” dedi sakin bir sesle, avluyu işaret ederek. “İnsan, böyle anlarda hayatın güzel yanlarını görüyor.”
Cevap vermedim. B
