Kapı çarpıldı, ses kemiklerimde çınladı. O gitti. Geride sadece onun kokusu, vücudumda morarmış izleri ve içimde kurşun gibi ağırlaşan bir boşluk kaldı.
Gözlerimi tavana diktim. Tozlu bir örümcek ağı, hafifçe sallanıyordu. Nefesimle bile oynadı. Benimle dalga geçer gibiydi. Tıpkı onun yaptığı gibi.
İstediğin bu muydu Ceylan? Sadece bedenin? İşte aldı. Ve sen... sen ona, bana yaptığı şeye rağmen zevk aldığın için kendinden nefret ettin.
İçimde bir fırtına koptu. Utanç. Öfke. İğrenme. Ama en çok, delice, aptalca, lanet olası bir özlem. Onun ağırlığını üzerimde hissetmek bile, hiçlikten iyiydi. Bu düşünce, midemi bulandırdı. Kendimi tokatlamak istedim. Silkmek. O zifiri karanlıktan çıkmak.
Yavaşça doğruldum. Vücudumun her yeri ağrıyordu. Kasıklarımda yanma, bileklerimde morluklar, göğüsle
