Tahir Zaimoğlu
Hastanenin beyaz koridorunda, zaman durmuş gibiydi. Duvara dayanmış, her saniyenin işkencesini yaşıyordum. Avuç içlerim, tırnak izleriyle doluydu. Devran bir ileri bir geri yürüyor, her adımı benim içimdeki gerginliği katlıyordu. Başımın arkasını soğuk duvara dayamış, gözlerimi kapattım. Zihnim, o kulübede gördüğüm manzarayı sürekli yeniden oynatıyordu. Ceylan’ın kanlar içindeki yüzü, boğuk çığlığı, Gökhan’ın o iğrenç sırıtışı...
“Tahir,” dedi Devran yürüyüşünü durdurarak. Sesindeki o her zamanki sakin güç bile sarsıntıdaydı. “Sizinkilere haber verdim. Yarım saatte falan burada olurlar.”
Başımı salladım, bir şey söyleyebilecek gücü kendimde bulamadım. “Teşekkürler,” diye zorlukla mırıldandım. İçimdeki fırtınayı kelimelere dökmek imkansızdı. Her şey o kadar berraktı ki...
