Mutfağa adımımı attığım an, Halime Teyze’nin şefkatli bakışlarıyla karşılaştım. O eski, kocaman mutfakta etrafa yayılan naneli yoğurt kokusu ve tencere buharı, bir an için içinizi ferahlatsa da, içimdeki fırtınayı dindirmeye yetmiyordu.
Halime Teyze, ellerini kuruladığı bezi kenara atıp hemen yanıma geldi. “Kuzum, iyi misin? Ne bu suratının hali? Gelir gelmez yine Ezma Hanım mı sinirlendirdi seni?” diye sordu sesiyle adeta içimi okşuyordu.
Bir an cevap veremedim. Boğazımda bir yumru vardı. Gözlerim dolu doluydu. Halime Teyze, beni mutfağın sessiz bir köşesine, taş tezgahın yanına çekti. “Otur kızım, otur. Derin bir nefes al. Anlat Halime Teyzene.”
Oturdum. Ellerim hala titriyordu. “Halime Teyze,” diye başladım, sesim titrek. “Bu ev... Bu evde nefes alamıyorum artık. Her köşesinde bir tu
