ESMER
Koridorda, Tahir abimin odadan çıktığını gördüm. Yüzü allak bullak olmuştu gözleri kıpkırmızıydı. Bana doğru gelirken, “İçeride yalnız bırakma onu,” diye fısıldadı sesi paramparçaydı. Anladım ki çok şey olmuştu.
Yavaşça Ceylan’ın odasının kapısını tıkladım. İçeriden hıçkırık sesleri geliyordu. İçeri girdiğimde, onu yatağın kenarında oturmuş, ellerinde mendille gözyaşlarını silmeye çalışırken buldum. Yüzü sapsarıydı, gözleri şişmişti. Odanın havası ağırlaşmıştı, acı ve hayal kırıklığıyla doluydu.
“Ceylan, canım arkadaşım,” diye seslendim yumuşak bir sesle. Yanına oturdum, kolunu okşadım. “Ne oldu sana? Lütfen anlat bana. Yalnız değilsin, ben buradayım.”
Ceylan başını kaldırdı, gözlerinde derin bir ıstırap vardı. “Esmer... Ah Esmer...” diye hıçkırdı, sesi boğuk çıkıyordu. “Her şey.
