ESMER
Geçenlerde anneme yalan uydurduğum arkadaşım Sibel ile bugün gerçekten de buluştuk.
Sibel’in koluna girdiğimde çarşının kalabalık, renkli caddesinde ilerliyorduk. Gün ışığı vitrin camlarında parlıyor, insanların yüzüne canlılık katıyordu. Normalde bu kadar kalabalık beni bunaltırdı ama bugün içimde bir hafiflik vardı. Ceylan’ın bebek haberi günlerdir havaya bir neşe katmış gibiydi, her şey daha parlak görünüyordu.
“Yani gerçekten mi? Mucize gibi bir şey!” diye heyecanla tekrarladı Sibel, yüzünde saf bir mutluluk vardı. Ona sadece “Ceylan hamile, doğal yolla oldu, çok şükür” demiştim. Derin ayrıntılara girmemiştim tabii.
“Gerçekten,” dedim gülümseyerek. “O yüzden bugün biraz... Küçük, şirin şeyler bakalım istedim. Belki ona sürpriz yaparız.”
“Ah, ne güzel düşünmüşsün! Hadi o zama
