Nihayet pazar günü geldiğinde heyecandan kalbim duracakmış gibi hissediyordum. Ne giyecektim, saçımı nasıl yapacaktım, yanıma ne alacaktım; kafam öyle karışmıştı ki hiçbir şey yapmadan oturduğum yerde öylece kalakalmıştım. Zehra odaya girdiğinde şaşkınlıkla bana bakıyordu.
“Sen daha hazırlanmadın mı?”
“Ne giyeceğimi bilmiyorum.” dedim umutsuz bir halde.
“Bunu son dakikaya bırakmış olamazsın.”
“Deli misin? Bütün gece bunu düşünmekten uyuyamadım ama hâlâ ortada dişe dokunur bir seçeneğim yok.”
“On beş dakika sonra evden çıkmamız gerektiğinin farkındasın, değil mi?”
“Ne? On beş dakika mı? Ciddi misin?” deyip telefonumdan saate bakınca yerimden fırladım. Onca zaman nasıl da hızla geçmişti. Üstelik ben hâlâ pijamalarımla oturuyordum. Her zaman olduğu gibi elim ayağım birbirine dolanmıştı
